Lp bespreking Il Sole Nella Pioggia van Alice

We leren deze dame in Vlaanderen en Nederland kennen van haar deelname aan het Eurovisiesongfestival in 1984 met het nummer I treni di Tozeur en dit samen met Franco Battiato.

Ik was toen direct fan van haar stem en wilde dan ook meer weten over haar.

Zo vernam ik dat ze al debuteerde op het Festival van San Remo in 1972 onder haar eigen naam met het lied Il mio cuore se ne va.

In 1980 ontmoet ze de Italiaanse violist Giusto Pio, Francesco Messina en Franco Battiato.

Uit de samenwerking met deze grote talenten ontstaat het album “Capo Nord”.

De single Il vento caldo dell’estate (De warme zomerwind) werd een succes in de Italiaanse hitparade.

In 1981, keerde ze terug naar het festival en won toen met het nummer Per Elisa, geschreven door Franco Battiato en Giusto Pio, dat in grote delen van Europa succes had.

Per Elisa was een parafrase van Ludwig van Beethoven’s compositie in A minor WoO 59, algemeen bekend als “Für Elise”.

Het album Alice betekende het begin van haar succes in Europa, vooral in Duitsland (vanaf dan haar tweede artistieke vaderland), Oostenrijk, Zwitserland, België, Nederland en de Scandinavische landen.

Het lied Per Elisa , werd gevolgd door andere hit singles zoals Una notte speciale, Messaggio, Chan-son Egocentrique, Prospettiva Nevski en Nomadi.

In 1988 brengt Alice een album met klassieke muziek Mélodie passagère, waarin ze interpretaties geeft van composities van Satie, Faure en Ravel, begeleid door de pianist Michele Fedrigotti.

In 1989 schrijft Juri Camisasca enkele teksten voor het album Il sole nella pioggia.

In 2000 ging ze opnieuw naar San Remo met Il giorno dell’indipendenza.

In de laatste jaren deed Alice af en toe een reeks optredens met het project Lungo La Strada met Steve Jansen, Marco Pancaldi en Alberto Tafuri.

Haar laatste album L’Amore non è niente is van 2015. (Diverse bronnen, Wikipedia en Oor van 24 febrauri 1990)