Vandaag is het precies vijf jaar geleden, dat de Italiaanse actrice Laura Antonelli is overleden.

Geboren als Laura Antonaz in het toen nog Italiaanse Pola (nu Kroatië), vluchtte haar familie op het einde van WO II uit het communistische Joegoslavië-in-wording naar Napels.

Met een diploma lichamelijke opvoedster verhuisde ze begin jaren 60 naar Rome waar ze omwille van haar natuurlijke schoonheid werd opgemerkt door uitgevers van de in die jaren erg populaire fotoromans en door de opkomende televisie.

Haar debuut halfweg de jaren 60 waren kleine rolletjes in films met pikante titels zoals ‘Il Magnifico cornuto’ (1964, Antonio Pietrangeli), ‘Le sedicenne’ (1965, Luigi Petrini)…

Het waren de jaren van de ‘commedia all’italiana’ die het gedrag, de zeden en de hypocrisie errond op de korrel nam, van het asociaal gedrag verpakt als “furbizia”/sluwheid (‘I mostri’, 1963, Dino Risi), over de invloed van de Kerk (‘Divorzio all’italiana’, 1961, Pietro Germi) tot de seksualiteit.Een combinatie ervan is ‘Scusi, lei è favorevole o contrario?’ (1966, Alberto Sordi) i.v.m. de echtscheiding waarin Laura Antonelli een van de concubines is van het hoofdpersonage.

Het zijn ook de jaren van de ’68-revolte en van de seksuele vrijheid. Een eerste hoofdrol kreeg Laura Antonelli in de Duits-Italiaanse ‘Venus im Pelz/Venere in peliccia’ (1969, Massimo Dalamano), een softe sadomaso-plot, maar genoeg om in Italië (en bij ons) pas in 1974 in geknipte versie te worden uitgebracht.

Volgden enkele tweedeplansrollen in intriges zonder pretentie zoals ‘Les amants de l’an II’ (1971, Jean-Paul Rappeneau) met Jean-Paul Belmondo, ook haar tegenspeler in ‘Docteur Popaul’,1972 van Claude Chabrol

Met Jean-Paul Belmondo had ze daarna een zeven jaar lange tumultueuze liefdesrelatie.

In 1971 wordt de actrice in Italië een sekssymbool dankzij haar naakte borsten in de Arena van Verona in ‘Il merlo maschio’ (Pasquale Festa Campanile).

Goed voor een casting in een gedurfde verleidings- en bedscène in de grimmige commedia ‘All’onorevole piacciono le donne’ (1972, Lucio Fulci) die de draak steekt met de Italiaanse politiek, de Kerk, de maffia – een kassucces ondanks de censuuringrepen om politieke redenen.

Zonder zich echt bloot te moeten geven werd Laura Antonelli ook voor filmauteurs een commerciële troef, geëngageerd voor Molière-verfilmingen van Tonino Cervi (‘Il malato immaginario’, 1979; ‘L’avaro’, 1990), door Luchino Viconti (‘L’innocente’, 1976), Ettore Scola (‘Passione d’amore’, 1981) en Mauro Bolognini (‘La Venexiana’, 1986)…

Het was haar leeftijd die Laura Antonelli in de tweede helft van de jaren 80 naar meer discrete rollen voor film en televisie dwong.

Een poging om haar opnieuw de hoofdrolspeelster te maken van ‘Malizia 2000’ (1991, S. Samperi) werd een tweevoudige ondergang; de film flopte, en de plastische chirurgie voor de rol werd haar noodlottig.

Tegelijkertijd werd ze veroordeeld voor een drugsdeal.

Daarop trok de diepgelovige actrice zich uit de openbaarheid terug. Na negen jaar kreeg ze eindelijk de vrijspraak voor de drugsaanklacht en ontving ze een schadevergoeding van ruim honderdduizend euro.

Op 22 juni 2015 werd ze dood aangetroffen in haar villa in Ladispoli waarin ze de laatste jaren teruggetrokken leefde.

Antonelli is 73 jaar geworden.(Diverse bronnen, Marcel Meeuws en Wikipedia)

Laura Antonelli

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s