Vandaag 45 jaar geleden, bereikt de single Right Back Where We Started From van de Engelse zangeres Maxine Nightingale de gouden status in Amerika.

Het nummer is geschreven door de Britse zanger J. Vincent Edwards (Die we vooral kennen van zijn grote hit Love Hit Me) en producer Pierre Tubbs.

Edwards en Nightingale hadden al eerder samengewerkt in Hair.

Nightingale wilde het alleen onder pseudoniem opnemen op basis van per uur (45 dollar per uur in de studio).

Uiteindelijk wist Edwards haar over te halen het onder haar eigen naam uit te brengen.

Zodoende ze ook een deel kreeg van de royalty’s.

De muzikanten die meewerkte aan de opnames waren Mike de Albuquerque (bassist van ELO), Wilfred Gibson (violist uit ELO voor het arrangement), Dave Rowberry (toetsinstrumenten) en Pete Kircher (studiodrummer namen het op samen met Edwards op percussie en Tubbs op gitaar.

Het was eerst de bedoeling om van het nummer een duet te maken samen met Edwards.

Maar gezien zingen niet zijn sterkste kant was van Edwards, volgens Nightingale.

Kwam het niet tot een duet.

De single bereikt in Amerika de tweede plaats in de Billboard Hot 100.

In Vlaanderen was de single goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30.

In Nederland bereikte het nummer de derde plaats in de Top 40.Het nummer staat ook op de soundtrack van een aantal films, waaronder Slap Shot (1977), Whatever Happened to Harold Smith? (1999), The Family Stone (2005) en Shrek Forever After (2010)

R.I.P Stanley Wade medeoprichter van de Amerikaanse groep The Trammps.

De band is ontstaan uit de Volcanos en Moods die in de jaren 60 optraden en soulmuziek speelden.

De bezetting bestond toen uit: Gene Faith (leadzanger), Earl Young (enig vast lid), Jimmy Ellis, Dennis Harris, Ron Kersey, John Hart, Stanley Wade en Michael Thomas.

Begin jaren 70 waren zij een van de eerste discogroepen.

De band bestond toen nog uit Jimmy Ellis, Harold Doc Wade, Stanley Wade en Earl Young.

De eerste grote hit waarmee The Trammps definitief doorbraken in Vlaanderen en Nederland was Love Epidemic uit 1973.

Zeer bekend werd de muziek toen grotere hits als Shout, Hold Back the Night en Disco Inferno volgden.

De laatstgenoemde hit uit 1976 kwam een jaar later voor in de soundtrack van de film Saturday Night Fever.

In 1977 brachten The Trammps The Night the Lights Went Out uit, een lied waarin de grote stroomuitval in New York op 13 juli van dat jaar bezongen werd.

Op 19 september 2005 signeerde de groep de plaat van Disco Inferno in de Dance Music Hall of Fame in New York.

In 2015 gingen Harold Doc Wade en zijn broer Stanley Wade op pensioen.

Op hun fb pagina deelde ze het volgende mee: The Trammps Family would like to share our sad news of the passing of two family members.

Today, we lost one of our founding members, Stanley Wade. Stanley and his brother Harold “Doc” Wade along with other members created The Trammps. Stanley began his musical career with the 60’s group, The Volcanoes. Stanley sang and played bass.

He performed all over the world along with United States. Last Friday we lost Tania, who was the wife of Alex Wade.

Alex is the son of Harold “Doc” Wade. Tania could be found at most shows up on the dance floor, she would be dancing and singing along.

They will be missed.( Wikipedia, diverse bronnen en dank aan Frank Hellebaut voor de info)

De Amerikaanse zangeres Bonnie Pointer van The Pointer Sisters is deze ochtend komen te overlijden(69).

De vier zusters Ruth, Anita, Bonnie en June begonnen hun zangcarrière in de jaren zestig in de kerk van hun vader.

In 1969 besloten ze een carrière in de muziekwereld als The Pointer Sisters.

In 1973 hadden ze hun eerste grote hit met het nummer Yes We Can Can

In totaal namen ze vijf albums op, voordat Bonnie Pointer in 1977 de groep verliet om voortaan soloplaten op te nemen.

Ze tekende bij Motown en bracht in 1978 en 1979 twee albums uit.

De single Heaven Must Have Sent You uit 1979 was haar grootste hit.

Als soloartiest maakte ze uiteindelijk vier albums.

Haar laatste album Like a Picasso is van 2011.

In 2010 speelde ze zichzelf in de film Road to Nowhere van Monte Hellman

40 jaar geleden, Patrick Juvet sliep in de lift in New York (Joepie 1 juni 1980)

In 1972 had hij een grote hit in Frankrijk met La Musica. Een jaar later vertegenwoordigde hij Zwitserland op het Eurovisiesongfestival 1973 met het lied Je vais me marier, Marie. Hij werd twaalfde en had er een hit mee in Frankrijk.

Met zijn volgende single Sonia gooide hij nog hogere ogen. Ook zijn albums konden op succes rekenen.

Eind jaren 70 scoorde hij hits met Got A Feeling, I Love America (1978) en Lady Night (1979).

Daarna werd het stil rond de zanger en hij trok zich terug uit de showbizz. In de jaren 90 trad hij nog weleens op en bracht hij een compilatiealbum uit. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Patrick Juvet sliep in de lift in New York (Joepie 1 juni 1980)
Patrick Juvet sliep in de lift in New York (Joepie 1 juni 1980)