Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.

Deszö Vasarhelyi werd in 1936 geboren in Pècs (Hongarije), een stad op 200 km ten zuiden van Budapest.  

Hij studeerde er piano en muziektheorie aan het Conservatorium.

Eind 1956 verliet hij zijn geboorteland om zich in België te vestigen.In het Conservatorium van Brussel behaalde hij er de eerste prijs.

Sindsdien wijdde hij zich aan het muziekonderwijs.

Eric Vasarhelyi , zijn zoon, werd geboren op 1 mei 1964.

Dankzij het muziekonderwijs van zijn vader behaalde hij briljante resultaten.  

In 1969 won hij op vijfjarige leeftijd een wedstrijd voor jong talent, georganiseerd door de RTBF en dit ondanks veel oudere concurrenten.

Op de Nationale Güntherwedstrijd werd hij finalist en behaalde hij er het diploma met de grootste onderscheiding.

Eind 1969 kwam zijn eerste single uit met werken van Czerny, Mozart en Bach.

In 1970 gaf hij zijn eerste publieke recital in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel, gevolgd door twee recitals in Keulen.

Hij werd uitgenodigd door de “West-Deutsche Rundfunk” en in oktober van hetzelfde jaar trad hij op als solist tijdens drie concerten met orkest in Brussel en Antwerpen.

Het werk dat hij interpreteerde, werd voor hem geschreven: “Suite pour Eric”.Ieder jaar stelde Deszö Vasarhelyi een groot aantal van zijn leerlingen voor aan het publiek in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel.

Na tien jaar onderwijs en ervaring stelde hij een nieuwe en onuitgegeven pianomethode op peil.

Een methode die zich in het bijzonder richt op jongeren vanaf 5 jaar.

Het hoofddoel van deze Methode bestond en bestaat eruit om zo vlug mogelijk, maar op een soepele en gedoseerde wijze, de artistieke intelligentie en gevoeligheid van het kind te ontwikkelen.

De meester creëerde kleine muziekstukjes gebaseerd op melodie en ritme, maar gecomponeerd op zulke aantrekkelijke wijze dat ze de smaak voor goede muziek aanwakkeren.

Deszö Vasarhelyi verongelukte op tragische wijze op 27 april 1996 te Dunaföldvar waardoor Eric besloot het werk van zijn vader voort te zetten.

Tot op de dag van vandaag engageert Eric zich ten volle om iedereen te laten genieten van deze unieke methode, onderwezen in de geest van zijn vader. (Diverse bronnen, Webpagina Vasarhelyi en De Post van 8 november 1970)

Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2

Luciano Pavarotti zou vandaag 85 jaar geworden zijn.

Zijn laatste optreden dateert van 2006, op de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Turijn.

Volgens kwatongen zou hij daar geplaybackt hebben.

Een jaar later, op 6 september 2007 overleed hij aan pancreaskanker.

Luciano Pavarotti werd 71 jaar.

Tegen de avond werd het lichaam van de zanger overgebracht naar de kathedraal van Modena, waar hij werd opgebaard om het publiek in de gelegenheid te stellen voor een laatste afscheid voorafgaand aan zijn begrafenis op zaterdagmiddag 8 september 2007.

De plechtige uitvaartmis, in aanwezigheid van de Italiaanse premier Romano Prodi, werd geleid door kardinaal Tarcisio Bertone, staatssecretaris van het Vaticaan, en rechtstreeks uitgezonden door zowel de Italiaanse televisie als CNN.

De blinde Italiaanse tenor Andrea Bocelli zong Mozarts Ave Verum Corpus en er werd een video vertoond van het Panis angelicus (Brood der engelen), door Pavarotti zelf, samen met zijn vader Fernando, in 1978 in dezelfde kathedraal gezongen.

Pavarotti’s familie had eigenlijk liever een besloten ceremonie gehad, maar door de aanwezigheid van duizenden bewonderaars, politici, beroemdheden als de tenoren Plácido Domingo en José Carreras, U2-zanger Bono, voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan en talrijke televisiecamera’s had het gebeuren uiteindelijk meer weg van een staatsbegrafenis.

Het stuntteam Frecce Tricolori van de Italiaanse luchtmacht schreef de groen-wit-rode Italiaanse vlag tegen de hemel bij het overvliegen van de kathedraal.

De zanger werd in besloten kring begraven in de onmiddellijke nabijheid van eerder overleden familieleden, onder wie zijn ouders en zijn doodgeboren zoontje Ricardo, op een kerkhof dicht bij zijn huis in Modena.

In oktober 2007 werd het operahuis in zijn stad Modena omgedoopt tot Teatro Comunale Luciano Pavarotti.

Op 1 Juli 2008 wordt bekend gemaakt dat Nicoletta Mantovani (de tweede vrouw van Luciano Pavarotti) en zijn drie dochters uit zijn eerste huwelijk het eens zijn geworden over de erfenis van de tenor

Er was onenigheid tussen de vrouwen ontstaan omdat de overleden zanger twee testamenten zou hebben nagelaten.

Pavarotti, wiens vermogen op 30 miljoen euro wordt geschat, zou in het ene testament zijn vermogen hebben verdeeld tussen zijn vrouw, met wie hij vijf jaar geleden een dochtertje kreeg, en zijn volwassen dochters.

Volgens het andere testament zouden zijn volwassen kinderen niets krijgen.

Op 20 oktober 2007 berichtte de Italiaanse krant La Repubblica dat Pavarotti voor 18 miljoen euro aan schulden had achtergelaten.

Daartegenover staan mogelijk ongeveer 20 miljoen aan royalty’s.

Details over de overeenkomst tussen de dan 38-jarige Mantovani en haar stiefdochters worden niet bekendgemaakt.

De drie dochters Lorenza, Cristina en Giuliana worden geboren uit het eerste huwelijk van Pavarotti met Adua Veroni.

In 2003 trouwt hij met Mantovani, die dan al tien jaar zijn assistente is.

In Januari 2003 wordt hun dochtertje Alice geboren.(Diverse bronnen en Wikipedia)

Luciano Pavarotti zou vandaag 85 jaar geworden zijn.

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent en muziekpedagoog Arthur Meulemans.

Arthur Meulemans werd geboren op 19 mei 1884.

Vader was meester-kleermaker, maar de muziek stond hoog in aanzien bij het gezin.

Ook Arthurs jongere broer Herman zou trouwens musicus worden.

Zelf kreeg hij zijn opleiding aan het Lemmensinstituut te Mechelen bij Alois Desmet (harmonie) en Oscar Depuydt (orgel).

Maar vooral werd hij gekneed door de directeur, Edgar Tinel, wiens lievelingsleerling hij was.

Later zou hij herinneringen, waaronder menig plezierig detail, over deze strenge leermeester neerschrijven.

Zo schitterend was het eindexamen dat Meulemans in 1906 aflegde dat hij onmiddellijk door Tinel als harmonieleraar aan de instelling verbonden werd.

Componeren deed hij al van in 1902.

In 1911 trouwde hij met Aline Seelinger en verhuisde naar Tongeren.

In 1930 benoemd tot dirigent van het radio-orkest te Brussel.

In 1935 moest hij het voor de benoeming van vast dirigent afleggen tegen Franz André.

Door luid protest in het Vlaamse land kon hij niettemin als directeur van de auditiediensten bij de radio verbonden blijven en er ook nog geregeld dirigeren.

In 1940 bleef hij op post bij het uitbreken van de Wereldoorlog, maar in 1942 nam hij ontslag na onenigheid met de bezetter.

Vanaf die datum moest hij van zijn pen leven, een weinig benijdenswaardig lot in dit land.

Het schijnt nochtans zijn werklust nog aangescherpt te hebben, en tijdens de laatste twintig jaar van zijn leven grensde zijn productiviteit haast aan het ongelooflijke.

Talrijke prijzen en onderscheidingen vielen Meulemans ten deel.

Vanaf 1942 was hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie.

In 1956 mocht hij het genoegen smaken de oprichting te beleven van een ‘Arthur Meulemans Fonds’.

Deze vereniging heeft zich onder de onverpoosde stuwing van haar secretaris, Meulemans’ vriend E. H. Jan Van Mechelen, ingezet om zijn werk te verspreiden.

Meulemans schreef onder meer vijftien symfonieën, drie opera’s, soloconcerti voor allerhande instrumenten, vijf strijkkwartetten, liederen, oratoria en koorwerken.

Arthur Meulemans overleed in zijn woning te Etterbeek op 29 juni 1966.(Diverse bronnen, Luc Leytens en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent en muziekpedagoog Arthur Meulemans.
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent en muziekpedagoog Arthur Meulemans.
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent en muziekpedagoog Arthur Meulemans.
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent en muziekpedagoog Arthur Meulemans.

30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

Mortier was de zoon van een bakker uit het Gentse Muidekwartier.


Hij doorliep de middelbare school aan het Sint-Barbaracollege in Gent, waarna hij het diploma van doctor in de rechten en een licentiaat in de Communicatiewetenschappen behaalde aan de Rijksuniversiteit Gent.


Op 25 augustus 1970 publiceerde hij zijn aanklacht tegen het Gentse operabeleid “De koninklijke Opera van Gent: Een Vlaams Kultuurschandaal!” in het blad Jeugd-Opera.


Daarin pakte hij de directeur van de opera en het stadsbestuur zwaar aan. Hij bepleitte de oprichting van een “Opera van Vlaanderen”.
Mortier werd bekend als opera-intendant bij De Munt in Brussel (1981-1991.


Hij werkte verder ook als directeur van de Salzburger Festspiele (1992-2001 en in de Opéra National de Paris (2004-2008).


Tijdens zijn loopbaan kreeg Mortier tal van eerbewijzen, onder andere een eredoctoraat van de universiteiten van Antwerpen en Salzburg, en in februari 2005 de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Algemene Culturele Verdienste 2004 voor zijn hele oeuvre.


Daarnaast was hij ook lid van de Akademie der Künste in Berlijn.
Hij werd in 2007 in de adelstand verheven met de titel van baron.


In 2009 zou Mortier beginnen als intendant bij de New York City Opera.


Toen het jaar voordien echter bleek dat Mortier niet de middelen ter beschikking zou krijgen die hem waren beloofd, bedankte hij voor de job.


Zijn laatste opdracht volbracht hij vanaf 2010 als intendant bij het Teatro Real in Madrid.


Hij werd daar, ondanks een contract tot 2016, in 2013 ontslagen. Uiteindelijk mocht hij nog een jaar aanblijven als adviseur.


In het voorjaar van 2013 werd bij Mortier tijdens een routinecontrole pancreaskanker vastgesteld.

‘In één dag veranderde mijn leven’, zei hij daarover eind vorig jaar in een interview in De Standaard. ‘Ik deel mijn ervaringen, zonder ze op te dringen.


Wat je nog mee te delen hebt als het einde in zicht is: het is een vraag waar je automatisch bij uitkomt.’


Gerard Mortier is 70 jaar geworden.

30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans

Met het patriottisch lied Vlaanderen werd hij in 1910 als componist beroemd. Maar hij schreef muziek voor vele genres, bijvoorbeeld opera’s, operettes, cantates, film- en toneelmuziek.

Rustig leeft hij, als een waar zoon van zijn volk. In een zetel met een goed boek of voorlezend aan kleinzoon Michel. (geschreven door zijn vriend Felix Timmermans)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans

De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)

De sopraan Tebaldi was een van de grote naoorlogse diva’s.

Ze werd bewonderd vanwege de schoonheid en de puurheid van haar stem en haar elegante podiumverschijning.

Op haar derde kreeg Tebaldi polio.

Deelnemen aan uitputtende activiteiten was niet mogelijk en ze ontwikkelde een interesse in muziek.

In haar vroege tienerjaren begon Tebaldi aan een studie aan het conservatorium van Parma. Op haar 22e maakte zij haar debuut.

Haar grote doorbraak kwam in 1946 toen ze in Milaan auditie deed voor Arturo Toscanini.

In 1963 verscheen Renata Tebaldials herboren na een ingrijpende vermageringskuur.

Blozend van vreugde trok zij naar recepties en modeshows.

Maar haar eerstvolgende optreden als zangeres in New York was een ramp.

Want samen met het vet, was ook haar stem verdwenen.

Voor het jaar 1963 werden dan ook al haar contracten afgezegd.

Daardoor kreeg ze terug de tijd om te verdikken en zodoende haar stem terug te vinden.

Tebaldi trok zich terug van het toneel in 1973 en van het concertpodium in 1976.

Gehuwd is ze nooit geweest, en de schandaalpers haalde ze alleen als haar grote rivale, de Grieks-Amerikaanse diva Maria Callas, weer eens meende allerlei uitspraken over haar te moeten doen.

Tebaldi behield in deze tweestrijd altijd haar waardigheid.

Ze stierf op 19 december 2004.

Op 7 juni 2014 werd in het Noord-Italiaanse stadje Busseto het “Museo Renata Tebaldi” geopend.(Diverse bronnen en Wikipedia)

De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)
De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)

60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd

60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd

70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.

Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.

Als zoon van een arme bakker kon Charpentier alleen met ondersteuning van de gemeente muziekstudies volgen.

Aan het Parijse conservatorium studeerde hij onder anderen bij Jules Massenet.(Frans componist en muziekpedagoog. Massenet was de productiefste en artistiek zowel als commercieel succesrijkste Franse operacomponist tussen 1870/71 en de Eerste Wereldoorlog, de belle époque van de Derde Franse Republiek)

Zijn carrière begon hij met orkestwerken.

In 1887 won hij de Prijs van Rome met zijn cantate-scène lyrique Didon.

Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.

Deze opera was toen een groot succes en dit zowel in Frankrijk als de rest van de wereld.

Het vervolg hierop, Julien, ou La vie du poète (1913), kon dit succes niet evenaren.

Na deze opera’s componeerde hij nog maar weinig.

Hij ging zich met liefdadigheid bezighouden.

Zo was hij de oprichter van het volks-conservatorium Mimi Pinson. (Mimi Pinson was de heldin uit de roman Scènes de la bohème van Henri Murger en heldin in de opera’s van Giacomo Puccini en Ruggiero Leoncavallo.

Hij stierf op 18 februari 1956 en dit op de leeftijd van zesennegentig jaar. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 maart 1950

70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.

Vandaag 125 jaar geleden, wordt de Amerikaanse ingenieur Laurens Hammond geboren.

Na zijn afstuderen ging hij werken voor de McCord Radiator Company in Detroit Michigan, maar zijn carrière werd daar onderbroken door de Eerste Wereldoorlog.

Na te zijn tewerkgesteld in het Amerikaanse leger in Frankrijk bedacht Laurens een geluidsarme klok door de motor in te kapselen in een geluidsdichte kast.

Laurens Hammond was naast een goed technicus ook een briljant zakenman.

Hij dacht dat het mogelijk moest zijn om de dure en onderhouds intensieve pijporgels te vervangen door een goedkopere elektrische equivalent en dat daar een enorme markt voor moest zijn.

Hij kocht een oude piano, gooide alles weg behalve het toetsenbord en begon te experimenteren met allerlei schakelingen en kwam uiteindelijk uit op een zogeheten toonwielorgel.

In 1934 krijgt de Amerikaanse uitvinder Laurens Hammond patent op het toonwielorgel dat later door het leven zal gaan onder de naam Hammondorgel.

In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.

In 1949 komt zijn populaire M3-orgel in productie. Het Hammondorgel wordt populair als huisorgel, maar wordt ook gebruikt in kerken en volop omarmd door pop- en jazzmuzikanten.

Veel artiesten, waaronder Procol Harum, Keith Emerson, Led Zeppelin, The Allman Brothers en The Faces maken vaak gebruik van de Hammond sound. Laurens Hammond gaf zijn baan als voorzitter van zijn bedrijf op in 1955.

Dit gaf hem meer tijd om nieuwe ideeën te ontwikkelen en onderzoeken. Op 12 februari 1960, toen hij 65 jaar was, ging hij volledig met pensioen.

Op dat moment had hij al 90 patenten. In de periode tussen zijn pensioen en zijn dood zouden er nog 20 patenten bijkomen.

Toen Laurens Hammond overleed, waren er meer dan eenendertig fabrikanten van elektrische of elektronische orgels.

Dit aantal zou nog stijgen door de grote vraag naar orgels eind jaren 1970.

Laurens Hammond overlijdt op 3 juli 1973.(Diverse bronnen, Hammond orgel club Nederland en Wikipedia)

In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.
Laurens Hammond
Laurens Hammond
Laurens Hammond