30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

Mortier was de zoon van een bakker uit het Gentse Muidekwartier.


Hij doorliep de middelbare school aan het Sint-Barbaracollege in Gent, waarna hij het diploma van doctor in de rechten en een licentiaat in de Communicatiewetenschappen behaalde aan de Rijksuniversiteit Gent.


Op 25 augustus 1970 publiceerde hij zijn aanklacht tegen het Gentse operabeleid “De koninklijke Opera van Gent: Een Vlaams Kultuurschandaal!” in het blad Jeugd-Opera.


Daarin pakte hij de directeur van de opera en het stadsbestuur zwaar aan. Hij bepleitte de oprichting van een “Opera van Vlaanderen”.
Mortier werd bekend als opera-intendant bij De Munt in Brussel (1981-1991.


Hij werkte verder ook als directeur van de Salzburger Festspiele (1992-2001 en in de Opéra National de Paris (2004-2008).


Tijdens zijn loopbaan kreeg Mortier tal van eerbewijzen, onder andere een eredoctoraat van de universiteiten van Antwerpen en Salzburg, en in februari 2005 de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Algemene Culturele Verdienste 2004 voor zijn hele oeuvre.


Daarnaast was hij ook lid van de Akademie der Künste in Berlijn.
Hij werd in 2007 in de adelstand verheven met de titel van baron.


In 2009 zou Mortier beginnen als intendant bij de New York City Opera.


Toen het jaar voordien echter bleek dat Mortier niet de middelen ter beschikking zou krijgen die hem waren beloofd, bedankte hij voor de job.


Zijn laatste opdracht volbracht hij vanaf 2010 als intendant bij het Teatro Real in Madrid.


Hij werd daar, ondanks een contract tot 2016, in 2013 ontslagen. Uiteindelijk mocht hij nog een jaar aanblijven als adviseur.


In het voorjaar van 2013 werd bij Mortier tijdens een routinecontrole pancreaskanker vastgesteld.

‘In één dag veranderde mijn leven’, zei hij daarover eind vorig jaar in een interview in De Standaard. ‘Ik deel mijn ervaringen, zonder ze op te dringen.


Wat je nog mee te delen hebt als het einde in zicht is: het is een vraag waar je automatisch bij uitkomt.’


Gerard Mortier is 70 jaar geworden.

30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans

Met het patriottisch lied Vlaanderen werd hij in 1910 als componist beroemd. Maar hij schreef muziek voor vele genres, bijvoorbeeld opera’s, operettes, cantates, film- en toneelmuziek.

Rustig leeft hij, als een waar zoon van zijn volk. In een zetel met een goed boek of voorlezend aan kleinzoon Michel. (geschreven door zijn vriend Felix Timmermans)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse componist, dirigent, muziekpedagoog en organist Renaat Veremans

De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)

De sopraan Tebaldi was een van de grote naoorlogse diva’s.

Ze werd bewonderd vanwege de schoonheid en de puurheid van haar stem en haar elegante podiumverschijning.

Op haar derde kreeg Tebaldi polio.

Deelnemen aan uitputtende activiteiten was niet mogelijk en ze ontwikkelde een interesse in muziek.

In haar vroege tienerjaren begon Tebaldi aan een studie aan het conservatorium van Parma. Op haar 22e maakte zij haar debuut.

Haar grote doorbraak kwam in 1946 toen ze in Milaan auditie deed voor Arturo Toscanini.

In 1963 verscheen Renata Tebaldials herboren na een ingrijpende vermageringskuur.

Blozend van vreugde trok zij naar recepties en modeshows.

Maar haar eerstvolgende optreden als zangeres in New York was een ramp.

Want samen met het vet, was ook haar stem verdwenen.

Voor het jaar 1963 werden dan ook al haar contracten afgezegd.

Daardoor kreeg ze terug de tijd om te verdikken en zodoende haar stem terug te vinden.

Tebaldi trok zich terug van het toneel in 1973 en van het concertpodium in 1976.

Gehuwd is ze nooit geweest, en de schandaalpers haalde ze alleen als haar grote rivale, de Grieks-Amerikaanse diva Maria Callas, weer eens meende allerlei uitspraken over haar te moeten doen.

Tebaldi behield in deze tweestrijd altijd haar waardigheid.

Ze stierf op 19 december 2004.

Op 7 juni 2014 werd in het Noord-Italiaanse stadje Busseto het “Museo Renata Tebaldi” geopend.(Diverse bronnen en Wikipedia)

De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)
De beroemde Italiaanse operazangeres Renata Tebaldi (juni 1960)

60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd

60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd
60 jaar geleden, de Amerikaans pianist Malcolm Frager winnaar van het Koningin Elisabethwedstrijd

70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.

Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.

Als zoon van een arme bakker kon Charpentier alleen met ondersteuning van de gemeente muziekstudies volgen.

Aan het Parijse conservatorium studeerde hij onder anderen bij Jules Massenet.(Frans componist en muziekpedagoog. Massenet was de productiefste en artistiek zowel als commercieel succesrijkste Franse operacomponist tussen 1870/71 en de Eerste Wereldoorlog, de belle époque van de Derde Franse Republiek)

Zijn carrière begon hij met orkestwerken.

In 1887 won hij de Prijs van Rome met zijn cantate-scène lyrique Didon.

Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.

Deze opera was toen een groot succes en dit zowel in Frankrijk als de rest van de wereld.

Het vervolg hierop, Julien, ou La vie du poète (1913), kon dit succes niet evenaren.

Na deze opera’s componeerde hij nog maar weinig.

Hij ging zich met liefdadigheid bezighouden.

Zo was hij de oprichter van het volks-conservatorium Mimi Pinson. (Mimi Pinson was de heldin uit de roman Scènes de la bohème van Henri Murger en heldin in de opera’s van Giacomo Puccini en Ruggiero Leoncavallo.

Hij stierf op 18 februari 1956 en dit op de leeftijd van zesennegentig jaar. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 maart 1950

70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.

Vandaag 125 jaar geleden, wordt de Amerikaanse ingenieur Laurens Hammond geboren.

Na zijn afstuderen ging hij werken voor de McCord Radiator Company in Detroit Michigan, maar zijn carrière werd daar onderbroken door de Eerste Wereldoorlog.

Na te zijn tewerkgesteld in het Amerikaanse leger in Frankrijk bedacht Laurens een geluidsarme klok door de motor in te kapselen in een geluidsdichte kast.

Laurens Hammond was naast een goed technicus ook een briljant zakenman.

Hij dacht dat het mogelijk moest zijn om de dure en onderhouds intensieve pijporgels te vervangen door een goedkopere elektrische equivalent en dat daar een enorme markt voor moest zijn.

Hij kocht een oude piano, gooide alles weg behalve het toetsenbord en begon te experimenteren met allerlei schakelingen en kwam uiteindelijk uit op een zogeheten toonwielorgel.

In 1934 krijgt de Amerikaanse uitvinder Laurens Hammond patent op het toonwielorgel dat later door het leven zal gaan onder de naam Hammondorgel.

In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.

In 1949 komt zijn populaire M3-orgel in productie. Het Hammondorgel wordt populair als huisorgel, maar wordt ook gebruikt in kerken en volop omarmd door pop- en jazzmuzikanten.

Veel artiesten, waaronder Procol Harum, Keith Emerson, Led Zeppelin, The Allman Brothers en The Faces maken vaak gebruik van de Hammond sound. Laurens Hammond gaf zijn baan als voorzitter van zijn bedrijf op in 1955.

Dit gaf hem meer tijd om nieuwe ideeën te ontwikkelen en onderzoeken. Op 12 februari 1960, toen hij 65 jaar was, ging hij volledig met pensioen.

Op dat moment had hij al 90 patenten. In de periode tussen zijn pensioen en zijn dood zouden er nog 20 patenten bijkomen.

Toen Laurens Hammond overleed, waren er meer dan eenendertig fabrikanten van elektrische of elektronische orgels.

Dit aantal zou nog stijgen door de grote vraag naar orgels eind jaren 1970.

Laurens Hammond overlijdt op 3 juli 1973.(Diverse bronnen, Hammond orgel club Nederland en Wikipedia)

In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.
Laurens Hammond
Laurens Hammond
Laurens Hammond

Vandaag 60 jaar geleden, première van de eerste blues-opera Free and Easy in Brussel.

De muziek was geschreven door Harold Arlen en de tekst was van Johnny Mercier.

Het verhaal is afkomstig van de Amerikaanse schrijver Arna Bontemps en terug te vinden in zijn boek God Sends Sunday.

De regie was in handen van Robert Breen en de producent was Stanley Chase.

Bijna de ganse cast was drie jaar daarvoor ook al te zien in de productie Porgy and Bess.

Met in de hoofdrol Martha Flowers , Irene Williams, James Randolph, Walter Brown en de jonge Patti Austin.(was toen negen jaar en die in 1982 een wereldhit had met het nummer Baby, Come to Me)

De Wereldpremière was een week eerder op 1 december in Amsterdam.

Toch de repetities en de voorbereidingen gebeurde in Brussel.

Irene Williams
Harold Nicholas, Moses Lemarr en de negenjarige Patti Austin
Patti Austin en haar mama
Harold Nicholas, Moses Lemarr en de negenjarige Patti Austin
Martha Flowers en Harold Nicholas tijdens een intiem moment

Vandaag 205 jaar geleden, de geboorte van de Belgische instrumentenbouwer Adolphe Sax.

Adolphe Sax wordt op 6 november 1814 geboren in Dinant in Wallonië.

Zijn vader, Charles-Joseph Sax, is instrumentenbouwer die bekend wordt vanwege enkele belangrijke veranderingen die hij aanbrengt aan de hoorn.

Lerend van zijn vader die de baas is van een blaasinstrumentenfabriek in Brussel, begint Adolphe Sax al op jonge leeftijd met het bouwen van instrumenten.


Hij doet op 15-jarige leeftijd bijvoorbeeld mee aan een wedstrijd waarbij hij een fluit en een klarinet bouwt.


Sax volgt onder meer onderwijs aan de koninklijke zangacademie in Brussel.


Na zijn schooltijd begint Sax te experimenteren met het bouwen van nieuwe ontwerpen voor instrumenten.


Zijn eerste belangrijke uitvinding is een verbetering van het ontwerp van de basklarinet.
Op zijn twintigste ontvangt Adolphe Sax patent op deze uitvinding.


In 1842 vertrok hij naar Parijs, op verzoek van luitenant-generaal graaf De Rumigny.
Deze zag in Sax de geschikte persoon om de Franse militaire muziekkapellen van betere instrumenten te voorzien.


In 1843 opende Sax in Parijs, in een oude schuur, zijn eerste instrumentenfabriek: “Adolphe Sax & Cie”.


Zijn productie was op industriële leest geschoeid en op het hoogtepunt van zijn activiteit had hij 200 arbeiders in dienst.


Al een jaar later toonde hij een groot aantal vormgegeven en opzienbarende muziekinstrumenten op een grote Industriële Expositie in Parijs.


Enkele ministeriële decreten bezorgden hem achtereenvolgens een monopolie als leverancier van saxofoons aan de Franse militairen.


In 1848, na de Franse omwenteling, werd het decreet dat zijn saxhoorns van een vaste plaats in de militaire bands verzekerde, ingetrokken.


Onder andere als gevolg van dit alles ging zijn bedrijf in 1852 voor de eerste maal failliet.

In 1853, na de dood van zeven van zijn kinderen, en als gevolg van financiële problemen, voegde Sax senior zich bij zijn zoon in Parijs.


Ook Sax’ jongere broer had zich al wat eerder als medewerker bij hem gevoegd.

Gelukkig voor hem werd in 1854 onder Napoleon III het decreet opnieuw ingevoerd en ook dankzij de steun van de keizer zelf, kon Sax zijn bedrijf weer verder opbouwen.

In 1858 werd Adolphe Sax op welhaast miraculeuze wijze genezen van kanker, dankzij een zwarte dokter die Indische planten gebruikte.


Tijdens de Frans-Duitse oorlog stortte de productie weer in, deze keer voorgoed.
Hierbij werd Sax’ persoonlijke instrumentenverzameling, bestaande uit 467 stukken, zelfs openbaar verkocht.


Daardoor kwamen zijn enige inkomsten alleen nog uit zijn functie als muzikaal directeur van de Opera, ook omdat inmiddels veel van zijn patenten waren verlopen.


Sax overleed begin 1894 op 79-jarige leeftijd in Parijs en wordt begraven op de begraafplaats van Montmartre.


Hij was nooit bijzonder rijk geworden.


Door de aanhoudende processen liet hij zelfs een berg schulden na, maar hij kreeg wel de erkenning die hem toekwam.


Adolph Sax was onder meer bij ons te zien op het oude bankbiljet van 200 frank en in zijn geboorteplaats Dinant is een beeld van de instrumentenbouwer te vinden.(Diverse bronnen, Historiek en Wikipedia)

Vandaag ook al 30 jaar geleden, dat Vladimir Horowitz is overleden.

Vladimir Horowitz werd op 1 oktober 1904 (anderen zeggen 1903) in de Russische stad Kiev geboren.


Horowitz ging in 1912 naar het conservatorium in Kiev, waar hij leerling was van onder meer Vladimir Puchalsky, Sergei Tarnowsky.


Toen Vladimir Horowitz op 17-jarige leeftijd onder leiding van Felix Blumenfeld afstudeerde aan het conservatorium van Kiev, had de revolutie in zijn leven ingegrepen.

Het motto van de communisten was: Terugstelen wat gestolen is. Dus stalen zij alles.
Met mijn eigen ogen zag ik dat zij onze piano uit het raam gooiden”, zei Horowitz, die dit nooit heeft vergeven.


Hij mocht in 1925 Rusland voor een buitenlandse studie verlaten, maar keerde er pas in 1986 voor een kort bezoek terug.


Hij kon het verstikkende culturele klimaat in zijn vaderland niet langer verdragen.

De jaren vóór zijn vertrek ontwikkelde Horowitz zich desondanks tot een in Rusland gevierd kunstenaar.

In het seizoen 1923-24 gaf hij alleen al in Leningrad 23 concerten.
Zijn fans droegen hem van het concertgebouw naar zijn hotel.

Hij had zelfs een vrouwelijke fanclub, genaamd “De groene meisjes”, die naar elk concert kwam.
In 1926 begon Horwitz aan een tweejarig tournee, waarbij hij in de belangrijkste Europese muziekcentra optrad.


In januari 1928 maakte hij zijn Amerikaanse debuut met de New York Philharmonic onder leiding van Sir Thomas Beecham.


In 1932 speelde Horowitz voor het eerst met de dirigent Arturo Toscanini in een uitvoering van het Piano Concerto No.5 van Beethoven.


Daarna traden Horowitz en Toscanini nog vaak samen op, zowel op het podium als met opnames.


Dankzij die samen werking leerde hij de jongste dochter Wanda van Toscanini kennen.
Wanda Toscanini werd in 1908 als jongste van vier kinderen geboren in Milaan.


Ze had een moeizame jeugd – haar beroemde vader, vaak ontrouw aan haar moeder, was meestal weg.


Ze leerde pianospelen, maar als haar vader thuis was, werd elke noot met ongenadig geschreeuw gekritiseerd.


Ze nam ze in het geheim zangles en trad op onder een pseudoniem.


Ze kon met succes Ah fors’ è lui uit Verdi’s La traviata zingen.

Toen haar vader er achter kwam verbood hij dat er een tweederangs zangeres in de familie Toscanini was.


Wanda werd zijn muze en had net zo’ driftig temperament als haar vader. Nog voor haar huwelijk verzoende ze zich uiteindelijk met haar vader.


Het huwelijk van Wanda Toscanini en Vladimir Horowitz werd vlak voor Kerstmis 1933 gesloten in Milaan.


Horowitz was een homoseksueel en hij leek er vooral op uit de schoonzoon te zijn van de beroemdste dirigent ter wereld.


Wanda Toscanini wilde vooral niet langer de dochter van Toscanini zijn, maar de vrouw van de beroemdste pianist op aarde.

Toch kregen ze samen één dochter.


Ondanks de vele problemen binnen hun huwelijk, zijn ze steeds bij elkaar gebleven en kreeg hij steeds de nodige steun van zijn echtgenote die ook zijn manager was.


Wanda regelde met haar wat bruuske optreden Horowitz’ leven met ijzeren devotie. Horowitz zei dat zij zijn strengste criticus was.


In jaren dertig had hij een relatie met Nico Kaufmann die toen 21 jaar was en student was van de 12 jaar oudere Horowitz.


De relatie eindigde in 1939 door de oorlog. Want als Jood was het natuurlijk geen optie voor Horowitz om in Europa te blijven.


Hij emigreerde naar Amerika met zijn vrouw en dochter.


Met zijn schoonvader maakte hij in 1941 een van zijn beroemdste grammofoonplaten met het pianoconcert in b-moll van Tsjaikowsky.


In 1940 vestigde Horowitz zich definitief in New York en werd in 1942 ook Amerikaans staatsburger.


Zijn leven als pianist wordt bepaald door de afwisseling tussen het terugtrekken van en terugkeren naar de publieke concertbezigheden.


Vanaf 1944 begon Horowitz met een select groepje jonge pianisten te werken, waaronder Byron Janis, die tot 1948 bij Horowitz studeerde.


Horowitz zou ook een geheime relatie gehad hebben met Kenneth Leedom, een assistent van Horowitz en dit van 1950 tot en met 1955.


Horowitz ontkende voor de wereld dat hij homo was.

Wel ging hij al in de jaren veertig bij een psychiater om zijn seksuele geaardheid te veranderen.


In de jaren zestig en opnieuw in de jaren zeventig onderging Horowitz elektroshockbehandeling voor depressie.


In 1953 volgde een hernieuwd terugtrekken van de publieke muziekscène, wat ditmaal twaalf jaar duurde.


In deze periode werkte Horowitz met meerdere pianisten waaronder Gary Graffman, Coleman Blumfield, Ronald Turini, Alexander Fiorillo en Ivan Davis.


Vanaf 1965 vierde Horowitz een hernieuwde comeback, die in de volgende vijftien jaar alleen bestemd was voor het publiek in New York.


Pas daarna gaf hij ook weer concerten in Londen, Parijs, Milaan en zelfs in zijn geboorteland.


Een typisch beeld over Horowitz als mens en dat in de periode eind de jaren zeventig en begin de jaren tachtig was zijn bezoeken aan de discotheken in New York, niet voor de muziek. Hij bracht oordoppen mee om die niet te hoeven horen, maar gewoon om de zinnen even te verzetten.


In 1982 schreef de pers dat Horowitz verslaafd was aan antidepressiva en alcohol.


Het was vooral pijnlijk in 1983, toen hij tijdens een tournee door Amerika en Japan, het publiek moest vaststellen dat hij stukken van zijn opvoering niet opvoerde, wegens geheugenverlies.


Hij stopte dan ook met spelen en twee jaar later was hij er terug. Verlost van zijn verslaving aan pillen en alcohol.


In 1986 kondigde Horowitz aan dat hij voor het eerst sinds 1925 zou terugkeren naar de Sovjet-Unie om recitals te geven in Moskou en Leningrad.


In 1986 kreeg hij ook van President Reagan de Presidential Medal of Freedom , de hoogste civiele onderscheiding verleend door de Verenigde Staten.


De laatste tournee van Horowitz vond plaats in Europa in het voorjaar van 1987.


Zijn laatste recital, in de Musikhalle Hamburg , Duitsland, vond plaats op 21 juni 1987.

Vladimir Horowitz overleed op 86-jarige leeftijd aan een hartaanval.


Hij werd begraven in het familiegraf van de familie Toscanini in de Cimitero Monumentale in Milaan, Italië.


Wanda Horowitz overleed op 21 augustus 1998 op 90-jarige leeftijd (Diverse bronnen, Bezemer, Kasper Jansen, Biography of Vladimir Horowitz van Glenn Plaskin, Wikipedia en Foto 2 met Wanda, Foto 3 met Nico en Foto 4 Horowitz in de Discotheek)