60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder en beeldhouwer Alfons Van Meirvenne (december 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstschilder en ontwerper Roger Somville

60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville

50 jaar geleden, de Vlaming Hugo De Pot en zijn Canadees balletgezelschap Les Ballets modernes du Quebec te gast in Brussel.

50 jaar geleden, de Vlaming Hugo De Pot en zijn Canadees balletgezelschap Les Ballets modernes du Quebec te gast in Brussel

Hugo De Pot is geboren in Aalst, op 19 november 1942.

Hij studeerde aan het Sint-Maarten Instituut in Aalst en aan de Katholieke Universiteit van Leuven.​

Op 15 december 1965, na zijn studies Licentiaat en aggregaat Lichamelijke Opvoeding en Kinesitherapie, aan de KUL, aanvaarde Hugo De Pot een contract als leraar aan het Instituut voor Lichamelijke Opvoeding “Yvan Coutu” in Montréal, zonder te vermoeden dat hij niet 5 jaar, maar meer dan 50 jaar in Canada zou verblijven.

In 1967 werd hij leraar L.O. aan het departement “Loisirs et Sports” van het CEGEP van Montreal en in 1970 professor L.O. aan de Université du Québec.

Twee maanden na zijn aankomst in Montreal, richtte hij kunstgroep “Ars Gymnastica” op met zijn beste studenten Lichamelijke Opvoeding.

Vijf jaar experimenteren met lichaamsexpressie, doen zijn groep evolueren van ritmische gymnastiek naar acrobatische gymnastiek, en van contemporaine dans naar modern ballet.

De vele aanvragen voor optredens in theaters en op televisie waren de reden dat hij, samen met een twintigtal dansers, besloot zich voltijds te wijden aan de dans en hij richt “Les Ballets modernes du Quebec” op in 1970.

In 1973 vraagt de stad Longueuil aan Hugo om zich daar te vestigen met zijn balletgroep, en hij wordt door de burgemeester een gebouw aangeboden aan een interessante aankoopprijs.

Dit zette hem aan om “Ecole de danse Hugo Depot” op te richten en duizenden jonge mensen de kans te geven om danslessen te volgen.

Van 1971 tot 1975 waren vijf fantastische jaren van rondreizen met zijn “Ballets Modernes du Québec” in Canada en Europa.

Tijdens hun verblijf in Québec waren er tientallen optredens voor televisie en choreografieën voor culturele programma’s.

Zijn werk werd bekroond in 1975 op het Internationaal Dansfestival van Parijs, met een derde prijs als groep, en voor Hugo een eerste prijs voor moderne choreografie voor zijn ballet “La guerre pour la Paix”.

In 1974 werd Hugo De Pot door het Canadees Olympisch Comité benoemd tot artistiek directeur en choreograaf voor de Opening- en Sluitingsceremonies van de Olympische Spelen van Montréal in 1976.

Bijgestaan door zijn 12 dansers en 75 leraars L.O. trainde hij 5000 jonge dansers voor deze twee spektakels.

Toen een aanvraag voor een verzekerde jaarlijkse toelage aan zijn Ballets Modernes du Québec door de Canadese regering werd geweigerd, niettegenstaande een dik dossier van positieve perskritieken in zes talen, besloot Hugo De Pot zijn balletgroep te ontbinden, vermits het onmogelijk werd om hetzelfde artistieke niveau te behouden zonder gouvernementele steun.

Hugo besliste terug in Aalst te gaan wonen.

Maar, in 1977, op vraag van de Canadese regering, keerde hij terug naar Canada, om een massa spektakel te realiseren ter bevordering van de sport, met meer dan 2500 figuranten, in het Olympisch stadium van Montréal.

Dit was het begin van een nieuwe succesvolle periode voor Hugo De Pot.

Hij richtte “Hugo De Pot Productions” op waarmee hij bij vele nationale en internationale evenementen betrokken was als producer en/of als regisseur en choreograaf.

Alleen al in het Olympisch Stadium van Montréal realiseerde hij 14 spektakels die rechtstreeks op internationale televisie werden vertoond.

In 2004 , tijdens een rondreis in Cambodja, was Hugo erg onder de indruk van de penibele levensomstandigheden van die arme mensen en hij besloot gedurende de volgende jaren van zijn leven iets terug te geven aan de maatschappij.

In 2007 werd de vzw “Smilin Kids” opgericht. Hugo gaat er drie maal per jaar als vrijwilliger werken in zijn weeshuis en de school voor arme kinderen.(Diverse bronnen, Blog Hugo De Pot en De Post 28 november 1971)

Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)

Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)
Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)
Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen,geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

Paul Smolders, geboren te Oostmalle op 7 augustus 1921 en overleden te Berchem op 10 april 1997, is een schilder uit een lange Vlaamse traditie.

Na het behalen van de licentiaatstitel Germaanse talen, schrijft hij zich in voor een artistieke opleiding aan de Antwerpse Koninklijke Academie en vervolgens aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten.

Isodoor Opsomer, Julien Creytens en Albert Van Dyck worden zijn leraars.

Hij leert er dat achter het schilderen van het uiterlijke, of het nu gaat om een landschap of een model, een mens en een ziel aanwezig zijn.

Als intimist is Paul Smolders gepassioneerd door het tekenen en schilderen van kinderen, ballerina’s, jonge vrouwen en hier en daar een landschap.

Ook het moederschap en het circus zijn thema’s die steeds weerkeren. Hij houdt van een dromerige, poëtische vormweergave.

Zijn wereld typeert hij in ontelbare rake schetsen.

Hij observeert en schetst; hij is een buitengewoon knap tekenaar.

Tekenen is voor hem essentieel en betekent bij uitstek de spontane verwerking van zijn denken.

Paul Smolders is standvastig in zijn stijl, sober en synthetisch.

Hij ziet zichzelf niet als een vernieuwer, maar eerder als een liefdevol observator.

Zijn werk is een kunst van pure menselijke tederheid en werd onder andere tentoongesteld in Antwerpen, Brugge, Brussel en Knokke, maar ook in Den Haag, Rotterdam en New York.

In 1952 ontving Smolders de prijs Appel van het Comité voor Artistieke Werking.

Het Provinciaal Centrum Arenberg in Antwerpen organiseerde in 1991 een huldetentoonstelling (Diverse bronnen, website Smolders, De Post 8 oktober 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Vlaamse dichter en kunstschilder Paul Snoek is overleden.

Paul Snoek was de oudste zoon van Omer William Schietekat en Paula Sylvia Snoeck.

In 1961 trouwde hij met Maria Magdalena Vereecke (Mylène) en samen hadden ze drie kinderen: een tweeling, Jan en Paul in 1963, en Sophie in 1966.

Hij was een middelmatige leerling in de nonnenschool Berkenboom en later in het St. Jozefsinstituut van zijn geboortestad.

Reeds van jongs af ging zijn interesse uit naar de natuur, maar ook naar het schilderen. Zijn vader had gedurende de Tweede Wereldoorlog ook schilderijen gemaakt om deze te ruilen bij de boeren voor voedsel.

Schietekat studeerde aan het Sint-Lievenscollege te Antwerpen en later aan het Sint-Jozef-Klein-Seminarie te Sint-Niklaas.

De priester-dichter Anton Van Wilderode was aldaar zijn leraar Nederlands en introduceerde hem in de poëziekunst.

Hij publiceerde toen als scholier enkele sonnetten in de literaire tijdschriften ‘Nieuwe Stemmen’, ‘De Tafelronde’ en in de ‘Dietsche Warande en Belfort’.

Paul Snoek studeerde rechten aan de Universiteit Gent, maar zijn literaire interesses waren zo opslorpend dat er van studeren zelf minder in huis kwam.

Hij schreef veel en probeerde zijn gedichten te publiceren.

Na een conflict met De Tafelronde besloot hij het pseudoniem Paul Snoek aan te nemen.

Zijn eerste gedichtenbundel “Archipel” verscheen in 1954 (maar geschreven in 1953).

Hij stopte zijn studies in 1956. Paul Snoek was in 1955 een van de medeoprichters van het avant-gardistisch tijdschrift Gard Sivik dat hij reeds in 1957 verliet.

Hij gaf in 1957 een tentoonstelling van zijn schilderijen in de Brusselse kunstgalerij ‘Taptoe’.

In hetzelfde jaar werd hij opgeroepen voor zijn legerdienst. Zoals zovele miliciens in die tijd vervulde hij zijn legerdienst in Duitsland, waar hij een leuke job als redacteur van het legertijdschrift ‘Vici’ kreeg.

Na zijn legerdienst besloot hij om een voltijdse kunstenaar te worden. Al snel stopte hij daar echter mee. Hij ging in zijn vaders textielbedrijf werken en bezocht vele landen als vertegenwoordiger.

In 1963 startte hij zijn eigen importbedrijfje op van Japanse zijde.

In 1965 werd hij vertegenwoordiger in het bedrijf “Atlas”, waar hij als verkoopdirecteur van paalfunderingen aan de slag ging.

In 1967 kocht hij een boerderij in Slijpe en vanaf 1972 begon hij weer volop te schilderen.

Er volgden verschillende succesvolle exposities en de verkoop van zijn schilderijen liep zodanig goed dat hij parttime ging werken bij Atlas.

In 1975 werd hij fulltime kunstschilder, maar de verkoop van zijn schilderijen viel nu tegen, waardoor hij in financiële moeilijkheden kwam.

Nadien probeerde hij de ene job na de andere: public relations, een antiekzaak, een bureau voor copywriting en een meubelzaak.

Hij werd journalist voor het “Nieuw Vlaams tijdschrift”. In zijn vrije tijd verzamelde hij antiek en deed hij aan amateurmotorcross.

Hij was een goede vriend van Gaston Burssens.

In 1975 ging hij ook een nieuwe relatie aan. Hij verliet vrouw en kinderen en verhuisde naar Oostende. De scheiding met zijn vrouw werd uitgesproken in 1976 en hij hertrouwde in 1977.

Hij verhuisde opnieuw, eerst naar Loppem en dan naar Varsenare.

In zijn laatste jaren leed hij aan manisch-depressieve buien en sprak hij tegen zijn vrienden regelmatig over de dood. Hij stierf in een auto-ongeluk in Egem en werd begraven in Varsenare.

60 jaar geleden, Vlaanderen maakt kennis met de Franse cartoonist Edmond Kiraz

Geboren in Caïro en van Armeense afkomst, begon Kiraz vanaf zijn zeventiende zijn carrière als politiek cartoonist in Egypte.

Na de Tweede Wereldoorlog emigreerde hij naar Parijs.

In 1950 creëerde hij het stripverhaal Line.

In 1959, terwijl hij voor het Franse tijdschrift Jours de France werkte, liet zijn baas, Marcel Dassault, hem overstappen van politiek naar humoristische cartoonist.

Naarmate de tijd verstreek, ontwikkelde Kiraz een kenmerkende en humoristische picturale stijl van vrouwen die hij Les Parisiennes noemde : erg dun, met lange benen, kleine borsten en een pruilend gezicht.

Zijn cartoons zijn vaak niet alleen humoristisch, maar ook een beetje ondeugend of erotisch, en sinds 1970 leverde hij regelmatig bijdragen aan Playboy magazine. (Diverse bronnen, De Post 8 oktober 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, Vlaanderen maakt kennis met de Franse cartonist Edmond Kiraz

Vanavond, Fakkeltheater viert 65ste verjaardag met portrettenexpo van de kunstenaar Jan Scheirs.

Voor de expo ging het Fakkeltheater een samenwerking aan met kunstenaar Jan Scheirs.

Die maakte een reeks olieverfschilderijen en aquarellen.

De portretten zijn van pioniers van het Fakkeltheater zoals stichter Walter Groener en acteurs zoals Johny Voners, Marilou Mermans, Herbert Flack en Jenny Tanghe.“Stuk voor stuk zijn het mensen die veel betekend hebben voor de totstandkoming van het Fakkeltheater of die nu nog helpen om het theater levendig te houden”, zegt directeur Sam Verhoeven.

Op 5 oktober huldigen we de werken in, in het bijzijn van alle nog levende geportretteerden.

In 1999 maakte Jan Scheirs een portret van mij en dit voor de tentoonstelling over de Hotsy Totsy in de Galerij Alcantara in Gent

Scheirs werd op 11 oktober 1973 geboren in Sint-Martens-Latem en volgde een toneelopleiding van Dora van der Groen aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen.

Hij werd hierin gesteund door zijn oom, de acteur Eric van Herreweghe, die Scheirs als zijn grote voorbeeld zag.

In eerste instantie wilde hij zelf ook acteur worden en in de voetsporen van zijn oom treden, maar haalde de selectie niet.

In 1995 maakte Scheirs in Florence een aantal schetsen die het begin vormden van zijn carrière als beeldend kunstenaar, maar zelfs als kunstenaar bleef hij nauw betrokken met het theaterleven.

Hij werd regelmatig uitgenodigd door mensen die hij had leren kennen in de theaterwereld om voorstellingen of repetities te komen schetsen.

Naast theateroptredens is Scheirs ook sinds 1996 elk jaar actief op Pride in Antwerpen als kunstenaar.

In 2010 kreeg Jan Scheirs de opdracht om een muurschildering te maken aan de Bonapartedok in Antwerpen.

Dit kunstwerk, getiteld Mural, is een van zijn meest bekende werken.

Scheirs heeft solo-tentoonstellingen gehad in onder meer Gent, het ZSenne art lab in Brussel, het Justitiepaleis in Antwerpen en Galerie Garten114 in Berlijn.

Patrick De Graeve (Jan Scheirs 1999)
Jan Scheirs (Hotsy Totsy 11 december 1999)

60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse schilder Kees van Dongen (De Post 10 september 1961)

Kees van Dongen is geboren in 1877 in Delfshaven, in een voor zijn tijd relatief klein gezin van maar vier kinderen.

Zijn vader was eigenaar van twee mouterijen, bedrijven die mout aanleveren voor het brouwen van bier.

De jonge Van Dongen krijgt volledige vrijheid van zijn ouders om zijn roeping als kunstschilder te volgen.

In 1897 breekt hij zijn studie af om zich voor een paar maanden in Montmartre, Parijs te vestigen.

Twee jaar later besluit hij voorgoed in Parijs te blijven, waar hij al na vijf jaar bekendheid geniet binnen de avant-garde van de kunstwereld.

Van Dongen schilderde vooral graag vrouwen.

Na de Eerste Wereldoorlog krijgt Van Dongen bekendheid vanwege zijn portretten van vooraanstaande, meestal vrouwelijke personen.

In 1967 valt hem de eer te beurt, dat een retrospectieve tentoonstelling wordt gehouden in het Musée National Moderne te Parijs.

Nadat hij verschillende keren is opgenomen in het ziekenhuis, sterft Van Dongen in 1968 in zijn woning te Monaco.

In februari 2008 werd het doek Ouled Naïl voor een recordprijs van 7,5 mln. euro verkocht bij Christie’s in Londen.La Gitane (De Zigeunerin) bracht op 1 februari 2010 ruim 8 miljoen euro op tijdens een veiling bij Christie’s in Londen en Les escarpins mauves (De paarse pumps) bracht 2,3 miljoen euro op. (Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 3 Brigitte Bardot)

60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)

60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)