Vanaf vandaag, is er een tentoonstelling van zangeres Mieke Gijs in de Haebeeckhoeve in Laakdal. (4 september 2022)

Hoe ouder ik word, hoe trotser ik ben op mijn achternaam.

Ooit kwam Benny Neyman met het idee voor een duet Neyman en Gijs (toen dacht ik oei….)

Nu… wel, laat mijn schildersnaam maar Mieke Gijs zijn. Onder die naam begon ik op mijn elfde te zingen, en zingen en schilderen ligt niet zo ver uit elkaar.

Voldoening, rust vinden bij wat je doet. Die rust vond ik vooral in het najaar van 2020.

Zoals de meesten onder u, had ik tijdens de lockdown alle kasten al tien keer opgeruimd, tot ik wat canvasdoeken en acrylverf vond.

Ze lagen al jaren op mij te wachten. Ik begon eraan en kon niet meer stoppen.

Vanaf vandaag, is er een tentoonstelling van zangeres Mieke Gijs in de Haebeeckhoeve in Laakdal. (4 september 2022)

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Duchamp was de oudste uit een kunstenaarsgezin van zes kinderen, waaronder zijn broers Raymond Duchamp-Villon, beeldhouwer, Marcel Duchamp, schilder, en zijn zus Suzanne Duchamp, schilderes.

In 1894 nam Gaston als pseudoniem de naam over van zijn geliefde dichter. Hij liet zich voortaan Jacques Villon noemen.

Hij gaf heel jong zijn studies in de rechten op, om de artistieke weg op te gaan.

Hij kreeg een eerste tekenopleiding in Montmartre, in het atelier van Fernand Cormon, waar hij Henri Toulouse-Lautrec ontmoette.

Invloeden van deze, van Théophile Steinlen, van Jean-Louis Forain of van de Nabis ontgingen Villon niet.

In 1906 vestigde hij zich in Puteaux en waagde hij zich aan een voorzichtig cézanniaans kubisme.

In het atelier van Puteaux ontpopte Villon zich vanaf 1911 als de voortrekker van de Section d’or-groep, met zijn broers, met Albert Gleizes, met František Kupka, met Albert Metzinger, met Francis Picabia en met Fernand Léger.

Binnen deze Puteaux-groep vierde een synthetisch kubisme hoogtij.

In 1912 werden al zijn ingebrachte doeken verkocht aan het Amerikaanse publiek op de Armory Show.

In 1956 kreeg hij de opdracht tot het uitwerken van de kartons voor 5 glasramen in de Sacré-Coeur-kapel van de kathedraal te Metz.

Villon noemde zichzelf Cubiste impressionniste (impressionistisch kubist).

Hij overleed op 87-jarige leeftijd.(Wikipedia en foto’s Paris Match 2 april 1960, foto 2 Jacques Villon (7 jaar) met zijn broer Raymond (6 jaar), foto 1 Jacques Villon (9 jaar)met zijn mama en foto . met zijn broers Raymond (in het midden) en Marcel (rechts)

Vandaag 145 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.
Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon

Vandaag 28 jaar geleden, overlijdt schilder Paul Delvaux in Veurne.

Zijn vader was advocaat in Brussel en de jonge Paul was voorbestemd voor de architectuur.

Hij volgde daartoe de Brusselse Academie, maar kreeg tezelfdertijd een opleiding in het schildersatelier van Constant Montald, net als zijn tijdgenoot René Magritte.

Begin van de jaren dertig laat de kunstschilder zich onder andere inspireren door de Zuidfoor in Brussel en het Spitznermuseum.

Het surrealisme ontdekt hij in 1934 door het werk van de kunstschilder Giorgio De Chirico, The Melancholy and mystery of a street .

Hij schildert vervolgens de serie Femmes en dentelle en stelt zijn werken in 1938 tentoon op de Internationale Expositie van het Surrealisme in Parijs.

Delvaux schildert de vrouw, het mysterie, droombeelden en -werelden, de bezinning en de eenzaamheid

Vandaag 28 jaar geleden, overlijdt schilder Paul Delvaux in Veurne.

Hij waagt zich ook aan grote muurschilderingen, zoals in het Congrespaleis in Brussel of het Zoölogisch Instituut in Luik.

In 1954 nam hij deel aan de XXVIIste Biënnale van Venetië. De Italiaanse Reggio Emilia-prijs viel hem te beurt in 1955. In 1956 reisde hij naar Griekenland, het land van zijn zo vaak geschilderde tempelgalerijen.

Op 5 juli werd hij opgenomen in de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België.

Vandaag 28 jaar geleden, overlijdt schilder Paul Delvaux in Veurne.

Tien jaar later ontving hij de Belgische Staatsprijs voor zijn gezamenlijk werk en werd hij benoemd tot Voorzitter van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten.

Vanaf 1966 woonde hij al de helft van het jaar in het Park te Veurne. Henri Storck realiseerde in 1971 een nieuwe film: Paul Delvaux ou les femmes défendues, ditmaal naar een draaiboek van René Micha.

De Franse Académie beloonde hem als Officier de l’Ordre des Arts et des Lettres de France in 1972.

Vandaag 28 jaar geleden, overlijdt schilder Paul Delvaux in Veurne.

In 1973 ontving hij de Rembrandt-prijs van de Johann Wolfgang von Goethe-Stiftung te Bazel.

Tezelfdertijd organiseerde het Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam zijn grote overzichtstentoonstelling. Deze expositie werd hernomen, het jaar daarop, in Japan, in de Nationale Musea van Tokio en van Kioto.

In het Beurs-metrostation, te Brussel, maakte hij de monumentale wandschildering, in 1978.

Dat jaar werd hij ook ereburger van de stad Veurne.

De Brusselse Université Libre nam Paul Delvaux op als Doctor Honoris Causa in 1979.

De Amerikaanse pop-kunstenaar Andy Warhol ontmoette Delvaux te Brussel, in 1981, en maakte een reeks portretten van de schilder.

Vandaag 28 jaar geleden, overlijdt schilder Paul Delvaux in Veurne.

Op 26 juni 1982 werd te Sint-Idesbald het Paul Delvaux Museum geopend.

In de 10 jaar voor zijn dood volgden nog exposities in Parijs, Ferrara, München, Tokio, Osaka, Yokohama en Himeji. (Diverse bronnen en Wikipedia)

prinses Paola bij Paul Delvaux

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni.

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

Gentenaar Walter Ertvelt met zijn nummer L’Origine Du Monde

Walter Ertvelt brengt met L’Origine du Monde een ode aan kunst, schoonheid, erotiek en liefde

Bij de start van de lente lanceert Walter Ertvelt ‘L’Origine du Monde, Een Wondermooi Landschap’ op vinyl.

Een biografische ode aan de kunst, schoonheid, erotiek en liefde. Ook de hoes is opvallend én gekend want het is het kunstwerk uit 1866 van Gustave Courbet dat te bewonderen is in Musée d’Orsay in Parijs of je haalt het in huis met deze LP.

Na vijftig jaar gepassioneerd liedjes schrijven voor anderen, verscheen in 2020 – het jaar dat Walter Ertvelt zeventig werd – zijn dubbelalbum ROARING 2020.

Nu, bij het begin van de lente 2022, verschijnt zijn werk op vinyl: L’Origine du Monde – Een Wondermooi Landschap.

Het is een compilatie van zeven spokenword-songs, ontstaan uit verwondering en bewondering. De magie van serendipiteit.

Walter Ervelt: “Ik wilde een uniek stuk maken. De nummers op deze plaat vormen mijn ‘statement’ – my Howl – na een rusteloze zwerftocht van een turbulente halve eeuw door het ‘labyrint’ van de media, de muziek- en filmindustrie, de podium- en beeldende kunsten.

Blues & Saudade, Rock & Folk, Chanson & Poëzie, hebben mijn leven dooraderd: van Allen Ginsberg tot Serge Gainsbourg, van Jacques Brel tot B.B.King. Deze LP is mijn biografische ode aan de kunst, schoonheid, erotiek en liefde.“

Na 50 jaar liedjes schrijven voor anderen vond hij die verjaardag een uitgelezen moment om zelf een album uit te brengen. Twee zelfs, want ‘Roaring 2020’ is een dubbel-cd geworden.

Bij wie zijn naam niet meteen een belletje doet rinkelen doet zijn werk dat ongetwijfeld wel.

Walter Ertvelt schreef de tekst van ‘Vreemde Vogels’, een nummer dat in 1973 een zomerhit werd voor Claire en nog altijd overeind staat als een huis.

Hij schreef liedjes voor Rob De Nijs, Johan Verminnen, Kris De Bruyne, Ann Christy en Miek en Roel.

Als producer werkte hij samen met Roland, Skyblasters, Zaki en tal van andere artiesten.

Met Herwig Deweerdt maakte hij de film Jacques Brel aux Marquises.

Tot 2001 verzorgde hij op Radio 1 een column in het programma Het Einde van de Wereld.

En hij stampte de Waterfront Galerie uit de grond op de Meulestede in Gent.

De muziek is van Yves Meersschaert.

Voor de opnames liet hij zich omringen door het kruim van de Gentse muziekscene.

Naast tal van anderen speelt Roland mee op de plaat, Steven De bruyn, Bart Maris en Edward Buadee van Skyblasters.

Gentenaar Walter Ertvelt met zijn nummer L’Origine Du Monde

90 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Jules De Bruycker

Jules De Bruycker werd op 29 maart 1870 geboren in de Jan Breydelstraat in Gent, in de schaduw van het Gravensteen, het Sint-Veerleplein en de Vismarkt.

De dood van zijn vader in 1884 noodzaakte de jonge Jules te gaan werken als hulpstoffeerder.

In 1893 trekt hij naar de Academie, en in zijn vrije tijd begint hij te tekenen en te aquarelleren.

Het is pas na de eeuwwisseling dat de eerste beroemde werken ons kunstpatrimonium sieren.

In 1903 exposeert hij voor het eerst in het Driejaarlijks Salon van Gent.

90 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Jules De Bruycker

De regering koopt zijn aquarel “Voddenmarkt”.

Hij is 35 als hij in het Museum van Gent de etser Albert Bartsoen ontdekt.

De eerste platen dateren van 1906, maar zijn nog zeer leeg.

Werk per werk ziet men de evolutie.

De platen worden steeds groter en het etsen neemt het meeste van zijn tijd in beslag.

Sommige werken worden rechtstreeks op de plaat gegrift, zonder voorafgaande tekening.

Vandaar het bestaan van verschillende platen die het werk in spiegelbeeld weergeven.

In 1913 komen er onder invloed van Prosper Böss een 8-tal olieverfwerken, waaronder het volksfeest aan Sint-Jacobs “De Lochte Genteneers” genoemd.

Had Jules De Bruycker in deze trend verder gewerkt dan hadden nu slechts enkele bevoorrechten een werk van hem. “De Lochte Genteneers” moet immers niet onderdoen voor de werken van de andere “Moderne Meesters”.

In 1914 wijkt hij uit naar Londen.

Hier leert hij zijn echtgenote Raphaëlle kennen, en ontstaat zijn vriendschap met Peter Bonnel.

Hij tekent en etst er in het atelier van Whistler, maakt er zijn oorlogstekeningen die gekocht worden door de heer De Graaff (verzameling De Graaff-Bachienne) en wordt bevriend met Brangwijn.

90 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Jules De Bruycker

In 1919 vindt hij zijn Gent terug, maar zijn stijl is nu niet meer dezelfde als voor de oorlog, alles wordt meer veredeld.

Onder invloed van zijn echtgenote maakt hij ook enkele korte trips naar Frankrijk, voornamelijk naar Parijs.

Hier gaat zijn interesse vooral naar de oudste brug van de stad “Le Pont Neuf”.

Te Bourges, Rouen en Amiens inspireert het stenen kantwerk van de kathedralen hem tot het maken van enkele schitterende werken.

In 1927 kent de Belgische regering hem de grote Prijs voor Beeldende Kunst toe.

De lange ziekte en dood van zijn moeder onderbreken zijn carrière.

In die periode houdt hij zich schuil in zijn atelier, waar hij tal van werken etst van vroegere tekeningen, vooral de Sint-Niklaaskerk, zijn obsessie.

In 1932 geeft hij zijn eerste bundel uit: “Sites et Visions de Gand”.

In 1933 verschijnt “l’Oeuvre Gravé” van Jules De Bruycker door Grégoire Le Roy.

Daarna legt hij zich volledig toe op zijn Sint-Niklaaskerk en maakt de prachtigste tekening uit zijn loopbaan.

90 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Jules De Bruycker

Vele Gentenaars zijn ervan overtuigd dat de redding van deze vervallen monumentale kerk grotendeels te wijten is aan Jules De Bruycker.

Het etsen wordt om gezondheidsredenen drastisch verminderd. De zuren die gebruikt worden hebben bij de man veel schade aangericht.

In 1940 tekent hij tientallen schetsen vanop het terras van de “ Wilson” in Gent.

De beste ervan etst hij en brengt hij uit in een album “Gens de chez nous – 1942”.

Ook werkt hij aan een ander album “Gens pas de chez nous”.

De tekeningen zijn af, zes exemplaren zijn geëtst.

Na zijn overlijden op 5 september 1945 geeft zijn weduwe Raphaëlle deze postuum uit.

Enkele dagen voor zijn dood – in het ziekenhuis Toevlucht van Maria aan de Coupure in Gent – komt zijn dochter, zijn beste vriendin, zich tonen in haar bruidsjurk.

Het overlijden van Jules De Bruycker is een zware klap voor de Gentse kunstwereld, die na zijn begrafenis plechtig een stille wandeling maakt door zijn Gent.

Allen herinneren zich de woorden van Frans Heilens:

“Zijn gehechtheid aan zijn geboortegrond stond ongetwijfeld zijn internationale doorbraak in de weg, hij had moeten reizen, deelnemen aan eigentijdse bewegingen, maar Gent weerhield hem volledig…” (Diverse bronnen, Tijdschrift De Stad 26 februari 1932, John De Bruycker en Wikipedia)

90 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Jules De Bruycker

63 jaar geleden, te gast bij Pablo Picasso die toen net eigenaar was geworden van een kasteel.

Het Kasteel van Vauvenargues werd eind december 1958 verworven door de verbannen Spaanse kunstenaar Pablo Picasso , op zoek naar een meer geïsoleerde werkplek dan zijn vorige huis,” La Californie” in Cannes.

Maar hij kreeg pas half januari de sleutels van het kasteel.

63 jaar geleden, te gast bij Pablo Picasso die toen net eigenaar was geworden van een kasteel.

Het terrein was 1500 hectaren groot.

Hij verbouwde het kasteel van 1959 tot 1962, waarna hij naar Mougins verhuisde.

63 jaar geleden, te gast bij Pablo Picasso die toen net eigenaar was geworden van een kasteel.

Tijdens deze periode kocht Picasso de Provençaalse villa met de naam Mas Notre-Dame-de-Vie de Mougins in Mougins , waar hij zich permanent vestigde in juni 1961.

Hij kwam af en toe terug naar Vauvenargues, maar dat stopte in 1965 na een ernstige operatie.

63 jaar geleden, te gast bij Pablo Picasso die toen net eigenaar was geworden van een kasteel.

Picasso stierf in zijn villa in Mougins op zondag 8 april 1973, op 91-jarige leeftijd.

De plaatselijke autoriteiten zouden zijn wil om ​​daar te worden begraven niet hebben goedgekeurd, dus koos zijn vrouw Jacqueline het terrein van het Château van Vauvenargues als zijn laatste rustplaats.

Hij en zijn vrouw Jacqueline liggen begraven op het terrein van het kasteel van Vauvenargues, dat nog steeds het privébezit is van de familie Picasso.

63 jaar geleden, te gast bij Pablo Picasso die toen net eigenaar was geworden van een kasteel.

De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)

D’Hue werd in 1917 geboren in Cleveland, Ohio.

Hij was portretschilder en landschapsarchitect.

Hij diende in het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hij was een student aan de Yale School of Fine Art en hij studeerde ook aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Luik.

In 1954 studeerde hij af en dit met de nodige onderscheidingen.

In Luik leerde hij zijn vrouw kennen en samen kregen ze twee kinderen.

Namelijk dochter Sandra Gonda (geboren in 1960) en zoon Gary D’Hue (geboren 1962)

Het jonge gezin woonde toen in de Rue de la Cathédrale 88 in Luik.

Hij bouwde een vriendschap op met de Vlaamse toneelschrijver Tone Brulin. Daardoor kreeg hij ook opdrachten om decors en enkele generieken te ontwerpen voor Vlaamse Tv.

Werken van hem zijn te zien in het Museum van Luik, België.

Na enkele jaren te verblijven in ons land ging hij terug naar Californië waar hij werkte als kunstpedagoog en docent.

Hij kwam te overlijden op 20 januari 2007.(Diverse bronnen en Ons Land 10 maart 1962)

De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)
De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)