Vandaag 60 jaar geleden, de Amerikaanse tv-presentatrice Sherri Chessen krijgt toestemming van Zweden om daar een abortus te kunnen doen wegens ernstige foetale misvormingen. (17 augustus 1962)

In 1961 begeleidde Chessens echtgenoot Bob Finkbine een groep middelbare scholieren op een Europese tournee, waar hij een vrij verkrijgbare kalmerende middelen kocht en de rest mee naar huis nam.

Chessen nam 36 van de pillen in de vroege stadia van haar vijfde zwangerschap, niet wetende dat ze thalidomide bevatten, dat misvormingen bij de foetus kan veroorzaken.

Het is bekend onder merknamen zoals Softenon (Nederland en België), Contergan (Duitsland), Distaval, Neurosedyn, Isomin, Kedavon, Telergan en Sedalis.

Haar arts adviseerde haar een therapeutische abortus te ondergaan, het enige type dat destijds in Arizona was toegestaan.

Om het gevaar van thalidomide bekend te maken, nam Chessen contact op met de Republiek Arizona.

Hoewel haar anonimiteit verzekerd was, werd haar identiteit niet geheim gehouden.

De media identificeerden haar als “Mrs. Robert L. Finkbine” en “Sherri Finkbine”, hoewel ze die naam persoonlijk niet gebruikte.

Na de publicatie van het verhaal van Chessen in de krant.

Vroeg het ziekenhuis en zijn personeel de verzekering dat het niet zou worden vervolgd.

Toen een dergelijke verzekering niet kwam, werd de geplande abortus geannuleerd.

Toen haar arts om een ​​gerechtelijk bevel vroeg om door te gaan met de abortus, werden zij en haar man publieke figuren.

Ze kregen brieven en telefoontjes en een paar brieven bevatten zelfs doodsbedreigingen.

Daardoor werd zelfs de FBI ingeschakeld om haar te beschermen.

Ze verloor ook haar baan als gastvrouw Miss Sherri, haar rol in de kindershow Romper Room van de plaatselijke tv in Phoenix.

Ook haar verzoek tot abortus werd afgewezen door rechter Yale McFate, die vond dat hij niet de bevoegdheid had om een ​​beslissing over de zaak te nemen.

Chessen probeerde naar Japan te gaan om een ​​abortus te laten plegen, maar kreeg van de Japanse consul geen visum.

Zij en haar echtgenoot vlogen toen naar Zweden, waar zij een succesvolle en wettelijke abortus verkreeg, wat terug een kleine controverse veroorzaakte in haar thuisland.

De Koninklijke Zweedse Medische Raad keurde het verzoek positief om abortus te mogen doen op 17 augustus 1962.

De operatie werd de volgende dag uitgevoerd.

De Zweedse verloskundige die de abortus uitvoerde, vertelde Chessen dat de foetus geen benen en slechts één arm had en het niet zou hebben overleefd.

De controverse werd in 1992 de basis voor een voor tv gemaakte film, A Private Matter, met Sissy Spacek in de hoofdrol.

Bijna 10.000 kinderen waren inmiddels geboren met een aandoening ten gevolge van de medicatie, de helft daarvan in West-Duitsland, het middel was daar zonder recept verkrijgbaar.

Opvallend is dat de Verenigde Staten gespaard bleven.

De FDA, de beoordelende instantie, liet thalidomide nooit op de Amerikaanse markt toe, op aandringen van dokter Frances Oldham Kelsey.(Diverse bronnen, Wikipedia en Paris Match 28 augustus 1962)

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Duchamp was de oudste uit een kunstenaarsgezin van zes kinderen, waaronder zijn broers Raymond Duchamp-Villon, beeldhouwer, Marcel Duchamp, schilder, en zijn zus Suzanne Duchamp, schilderes.

In 1894 nam Gaston als pseudoniem de naam over van zijn geliefde dichter. Hij liet zich voortaan Jacques Villon noemen.

Hij gaf heel jong zijn studies in de rechten op, om de artistieke weg op te gaan.

Hij kreeg een eerste tekenopleiding in Montmartre, in het atelier van Fernand Cormon, waar hij Henri Toulouse-Lautrec ontmoette.

Invloeden van deze, van Théophile Steinlen, van Jean-Louis Forain of van de Nabis ontgingen Villon niet.

In 1906 vestigde hij zich in Puteaux en waagde hij zich aan een voorzichtig cézanniaans kubisme.

In het atelier van Puteaux ontpopte Villon zich vanaf 1911 als de voortrekker van de Section d’or-groep, met zijn broers, met Albert Gleizes, met František Kupka, met Albert Metzinger, met Francis Picabia en met Fernand Léger.

Binnen deze Puteaux-groep vierde een synthetisch kubisme hoogtij.

In 1912 werden al zijn ingebrachte doeken verkocht aan het Amerikaanse publiek op de Armory Show.

In 1956 kreeg hij de opdracht tot het uitwerken van de kartons voor 5 glasramen in de Sacré-Coeur-kapel van de kathedraal te Metz.

Villon noemde zichzelf Cubiste impressionniste (impressionistisch kubist).

Hij overleed op 87-jarige leeftijd.(Wikipedia en foto’s Paris Match 2 april 1960, foto 2 Jacques Villon (7 jaar) met zijn broer Raymond (6 jaar), foto 1 Jacques Villon (9 jaar)met zijn mama en foto . met zijn broers Raymond (in het midden) en Marcel (rechts)

Vandaag 145 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.
Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon.

Vandaag 147 jaar geleden, de geboorte van de Franse kunstschilder Jacques Villon

Vandaag is het ook al dertig jaar geleden dat de Franse componist, organist en pianist Olivier Messiaen is overleden.(27 april 1992)

Zijn moeder was de dichteres Cécile Sauvage.

Zijn vader Pierre Messiaen, docent Engels en was afkomstig uit Zuid-Wervik.

Zijn jongere broer Alain Messiaen werd dichter.

Olivier Messiaen begon jong met componeren en ging op elfjarige leeftijd aan het Conservatoire de Paris studeren bij onder anderen Maurice Emmanuel, Charles-Marie Widor, Marcel Dupré en Paul Dukas.

In 1931 werd hij op 22-jarige leeftijd aangesteld als organist-titularis van de Église de la Sainte-Trinité te Parijs, een post die hij tot aan zijn zou dood bekleden.

Hij had er de beschikking over een drie-klaviersorgel, gebouwd door Aristide Cavaillé-Coll.

In 1936 was hij met onder anderen André Jolivet medeoprichter van de muziekbeweging La Jeune France.

In 1940 werd hij bij Verdun krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers.

In het gevangenkamp te Görlitz schreef hij voor enkele toevallig aanwezige professionele instrumentalisten (een violist, een cellist en een klarinettist, met hemzelf als pianist) het introspectieve Quatuor pour la fin du temps, dat een van zijn meestgespeelde werken werd.

Messiaen was een overtuigde rooms-katholiek van West-Vlaamse afkomst.

Zijn grootste inspiratiebron was de schoonheid van Gods schepping en dan met name het gezang van vogels.

Dit verklaart ook zijn affiniteit met de heilige Franciscus van Assisi, aan wiens persoon hij de omvangrijke opera Saint François d’Assise heeft gewijd.

Messiaen trok regelmatig de natuur in om opnames te maken van vogelzang.

In veel van zijn composities heeft hij die vogelzang verwerkt.

Titels als Abîme des Oiseaux (uit het ‘Quatuor pour la fin du temps’) en Oiseaux exotiques spreken voor zich.

Hij heeft ook de zang van een groot aantal vogels getoonzet voor piano (Catalogue d’oiseaux).

Ook in een van zijn laatste orkestwerken (Éclairs sur L’Au-delà…) zijn geluiden van vooral Australische vogelsoorten verwerkt.

Messiaen ontwikkelde een persoonlijke muzikale taal, die hij uiteenzette in zijn Traité de mon langage musical.

Daarin zijn vooral melodische en ritmische vernieuwingen te onderscheiden.

Melodisch staan de modes à transpositions limitées (beperkt transponeerbare modi) centraal.

Dat zijn toonreeksen die zichzelf overlappen als ze minder dan een octaaf getransponeerd worden.

Op het gebied van het ritme introduceerde hij ingewikkelde structuren uit Griekenland, India en het Verre Oosten, en hanteerde hij diverse eigen innovaties.

Belangrijk zijn de valeur ajoutée (toegevoegde waarde) en de rythmes non-rétrogradables.

Hij kende aan elke letter van het alfabet een toonhoogte en lengte toe. Het geheel noemde hij zijn langage communicable.

Hij had een bijzondere voorkeur voor de ondes-Martenot, een elektronisch muziekinstrument, een vroege vorm van de synthesizer.

Jeanne Loriod, de zuster van Messiaens tweede echtgenote Yvonne Loriod, was een van de bekendste bespelers van dit instrument.

Messiaen heeft vaak gecomponeerd voor groot orkest.

Een van zijn belangrijkste werken is de Turangalîla-symfonie (1947-1949), een meditatie over de vreugde van de liefde.

De naam komt uit het Sanskriet en betekent zoveel als ‘liefdeslied en hymne van vreugde, tijd, beweging, ritme, leven en dood’.

Het van levensvreugde overlopende, tiendelige stuk is geschreven voor een orkest uitgebreid met solopiano en ondes-Martenot (die beide een aantal opvallende cadensen spelen), en vereist 8 à 11 slagwerkers.

Het oratorium La Transfiguration de Notre Seigneur Jésus-Christ (1965-1969) wordt uitgevoerd door een zeer groot gemengd koor, circa 100 zangers, zeven instrumentale solisten en een orkest van meer dan honderd man.

Nog omvangrijker is de enige opera die Messiaen geschreven heeft Saint-François d’Assise (1975-1983), die door negen solisten wordt uitgevoerd, begeleid door een honderdkoppig koor en een zeer groot orkest, met als ongewone elementen drie piccolo’s, een basklarinet, contrabasklarinet en contrabasfagot, contrabastuba, en drie ondes-Martenot.

De rijk van gevarieerde instrumenten voorziene slagwerksectie bestaat uit vijf spelers.

De opera behandelt het leven van Franciscus van Assisi na diens bekering.

In de structuur zijn twee belangrijke elementen te herkennen: het door Richard Wagner geïntroduceerde Leitmotiv en aan de andere kant de vogelzang, altijd prominent bij Messiaen aanwezig.

In 1942 werd Messiaen benoemd tot docent compositie aan het Conservatoire de Paris, waar hij meer dan veertig jaar les gaf.

Hij was een geliefde docent, die in zijn muziekanalyseklas studenten uit vele landen onderwees.

Tot zijn leerlingen behoorden Pierre Boulez, Iannis Xenakis, Karlheinz Stockhausen, Witold Lutosławski, George Benjamin, Kent Nagano, Toru Takemitsu en Ton de Leeuw.

In 1971 werd aan Messiaen de Erasmusprijs uitgereikt.

Hij was commandeur van het Franse Legioen van Eer. (Diverse bronnen, Paris Match 24 maart 1962 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de socialistisch politicus en regeringsleider Paul-Henri Spaak.

In 1966 stapte Spaak definitief uit de politiek, waarna hij in 1969 zijn memoires publiceerde.

Ook sprak hij zich uit als een voorstander van het federalisme en betuigde hij openlijk zijn steun aan de Francofone partij FDF.

60 jaar geleden, te gast bij de socialistisch politicus en regeringsleider Paul-Henri Spaak.

In juli 1972 werd hij tijdens een vakantie aan de Azoren onwel, waarna hij terug naar België gerepatrieerd werd. Kort na zijn terugkomst in België overleed hij in zijn huis in Eigenbrakel.

60 jaar geleden, te gast bij de socialistisch politicus en regeringsleider Paul-Henri Spaak.

In de stripreeks Nero werd hij samen met Camille Huysmans gecast in de rol van opstandelingen in het De Hoed van Geeraard de Duivel (1950). Het tweetal wil in strook 233 dat de Indische vorst aftreedt. Dit is een parodie op het verzet van de socialisten tegen de terugkeer van Leopold III tijdens de koningskwestie.

60 jaar geleden, te gast bij de socialistisch politicus en regeringsleider Paul-Henri Spaak.

In 2005 eindigde hij op nr. 40 in de Vlaamse verkiezing voor De Grootste Belg. In de Franstalige verkiezing eindigde hij op nr. 11.

Er is een vleugel in het gebouw van het Europees Parlement te Brussel naar hem genoemd.

Evenals een hogeschool: Haute École de la Communauté Française Paul-Henri Spaak.

Er zijn straten naar hem genoemd in Brussel, Elsene, Hoboken-Antwerpen,Bocholt, Dortmund, München, Überherrn, Almere, Herten, Maastricht, Utrecht, Vlaardingen, Zevenaar, Sint-Gillis en Sint-Lambrechts-Woluwe. (diverse bronnen, Wikipedia en Paris Match 24 maart 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de socialistisch politicus en regeringsleider Paul-Henri Spaak.

Deze week 60 jaar geleden, verplichte sluiting van bioscopen, schouwburgen en geen carnaval en bals in het arrondissement Verviers wegens pokken.

Mensen die de grens wilde oversteken van Duitsland naar ons land moesten een certificaat kunnen voorleggen dat ze een vaccinatie hebben gehad tegen de pokken. Indien ze niet beschikte over een certificaat mochten ze niet binnen in ons land.

Elk douane gebouw was tevens ook een vaccinatiecentrum.

Meer dan 350000 mensen kregen toen een vaccin tegen poken.

Voor mensen die contact hadden met iemand die de pokken had, was er een verplichte quarantaine.

Deze week 60 jaar geleden, verplichte sluiting van bioscopen, schouwburgen en geen carnaval en bals in het arrondissement Verviers wegens pokken.
Deze week 60 jaar geleden, verplichte sluiting van bioscopen, schouwburgen en geen carnaval en bals in het arrondissement Verviers wegens pokken.
Deze week 60 jaar geleden, verplichte sluiting van bioscopen, schouwburgen en geen carnaval en bals in het arrondissement Verviers wegens pokken.

Vandaag 60 jaar geleden, de Frans journalist en romanschrijver Pierre Benoit komt te overlijden (3 maart 1962)

Benoit schreef een 45-tal avonturenromans aan een ritme van ongeveer één roman per jaar.

Opvallend is dat de romans steeds goed gedocumenteerd zijn en dat zijn karakters scherp afgelijnd zijn.

De heldinnen uit zijn romans dragen steeds namen die beginne met de letter A: Allegria (Pour don Carlos), Aurore (Kœnigsmark), Antinéa (L’Atlantide).

Verscheidene van zijn romans werden verfilmd en bewerkt voor ballet, opera of toneel.

Omstreeks 1910 publiceerde Benoit zijn eerste gedichten.

Daarvoor kreeg hij een prijs van de Société des gens de lettres.

Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog werd Benoit gemobiliseerd.

Nadat hij deelnam aan de Slag bij Charleroi werd hij ziek en bracht hij maanden door in het ziekenhuis.

Na zijn ontslag werd Benoit gedemobiliseerd.

Zijn oorlogservaringen leidden ertoe dat Benoit een overtuigde pacifist werd.

In 1918 maakte Benoit zijn romandebuut met Kœnigsmark dat, ondanks de uitgave bij een kleine uitgeverij, een succes werd.

De roman gaat over de liefde van een jonge Franse professor voor een Duitse prinses.

Het werk werd genomineerd voor de Prix Goncourt, maar Benoit greep net naast de prijs.

De roman werd later verscheidene malen verfilmd en in 1953 gekozen als eerste werk in de literaire collectie Le Livre de Poche in pocketformaat.

In 1919 verscheen L’Atlantide bij Éditions Albin Michel.

Deze avonturenroman handelt over twee officieren die gegijzeld worden in een onbekend koninkrijk in de Sahara.

Aangeprezen door Maurice Barrès kreeg de roman de Grand Prix du roman de l’Académie française voor 1919.

Ook dit boek werd verscheidene malen verfilmd, onder andere door Jacques Feyder.

In 1954 schreef Henri Tomasi een opera op basis van deze roman.

De schrijverscarrière van Benoit was vanaf het verschijnen van L’Atlantide gelanceerd.

Vanaf dat moment publiceerde hij ongeveer één roman per jaar en in totaal een 45-tal avonturenromans bij de Éditions Albin Michel.

Hij schreef ook meer diepgaande literaire werken zoals Mademoiselle de La Ferté uit 1923, over de vriendschap tussen twee vrouwen.

Benoit was naast schrijver ook bibliothecaris op het ministerie van Openbaar Onderwijs.

Hij wilde eigenlijk werk waarbij hij veel kon reizen.

In 1923 ging hij voor de krant Le Journal werken als journalist en buitenlands verslaggever.

Benoit doorkruiste Anatolië dat op dat moment in oorlog was. Hij interviewde Mustafa Kemal Atatürk in Ankara.

Daarna deed hij Palestina en Syrië aan.

Als verslaggever werkte Benoit daarna voor verscheidene andere kranten, waaronder France-Soir.

Daarvoor reisde hij de hele wereld af en interviewde onder andere Haile Selassie, Benito Mussolini, Hermann Göring en António de Oliveira Salazar.

In 1931 werd Benoit verkozen tot lid van de Académie française.

Hij roerde zich op politiek gebied door zijn verzet tegen het Volksfront, een alliantie van centrum-linkse partijen.

Met zijn vrouw

Als academicus ijverde Benoit in 1938 voor de verkiezing van zijn vriend Charles Maurras in de Académie française.

In september 1944 werd Benoit gearresteerd op verdenking van collaboratie met de Duitsers.

Na zes maanden gevangenschap werd hij in april 1945 vrijgesproken, maar hij kreeg wel een publicatieverbod opgelegd.

Door bemiddeling van Jean Paulhan en Louis Aragon werd Benoits naam geschrapt van de zwarte lijst.

Met de roman Agriates die in 1950 verscheen, knoopte Benoit weer aan bij het succes.

In 1957 werd de verkoop van het vijf miljoenste exemplaar van zijn romans gevierd.

Nadat generaal de Gaulle in 1959 zijn vetorecht had uitgeoefend tegen de verkiezing van Paul Morand tot lid van de Académie française, diende Benoit een aanvraag in om ontslagen te worden uit de academie.

Het ontslag werd door de Académie française geweigerd en Benoit, een goede vriend van Morand, woonde geen zittingen van de academie meer bij.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s Paris Match 24 maart 1962)

60 jaar geleden, de eerste ophefmakende operaregie van Béjart in de Munt en dit met de productie Les Contes d’Hoffmann.

Geregisseerd en gechoreografeerd door Maurice Béjart.

60 jaar geleden, de eerste ophefmakende operaregie van Béjart in de Munt en dit met de productie Les Contes d’Hoffmann.

Opera van Jacques Offenbach en gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Jules Barbier en Michel Carré.

60 jaar geleden, de eerste ophefmakende operaregie van Béjart in de Munt en dit met de productie Les Contes d’Hoffmann.

Kostuums en decor door Germinal Casado en uitgevoerd door het Ballet du XXe Siècle van het Théâtre de la Monnaie in Brussel.

60 jaar geleden, de eerste ophefmakende operaregie van Béjart in de Munt en dit met de productie Les Contes d’Hoffmann.

Een jaar later en dit met groot succes was deze productie te zien in Parijs.

60 jaar geleden, de eerste ophefmakende operaregie van Béjart in de Munt en dit met de productie Les Contes d’Hoffmann.

60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours

Jean Lurçat was een Franse kunstenaar die geboren is in 1892 te Bruyères en die overleden is in 1966 te Saint-Paul-de-Vence.

Hij staat vooral bekend om zijn rol in de heropleving van het hedendaagse tapijt.

In Angers gelegen in het westen van Frankrijk in het departement Maine-et-Loire, (ongeveer 300 km ten zuidwesten van Parijs) is er het Jean-Lurçat Museum voor moderne wandtapijten (musée Jean-Lurçat et de la tapisserie contemporaine) en ondergebracht op een historisch middeleeuwse locatie, namelijk het voormalige ziekenhuis Saint-Jean.

In de grote ziekenzaal, een prachtig voorbeeld van de Angevijns gotische stijl, is sinds 1968 de beroemde “Chant du Monde” ondergebracht.

Een kunstwerk van de beroemde schilder, keramist en wandtapijtmaker Jean Lurçat. “Chant du Monde”, een moderne repliek van de beroemde middeleeuwse wandkleed Apocalypse, is tussen 1957 en 1966 geweven in Aubusson en bestaat uit tien wandpanelen, met een totaal oppervlak van 500 m²!

Dit monumentale en spectaculaire kunstwerk van Jean Lurçat is het grootste moderne geheel van wandtapijten.

Deze textiel-symfonie gaat over de toekomst van de mensheid, en biedt een symbolische- en humanistische visie op de 20ste eeuw.(Diverse bronnen, Wikipedia, foto’s Paris Match 29 april 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
Kasteel Saint-Laurent-les-Tours, waar ook zijn atelier was en nu een museum is
60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
60 jaar geleden, te gast bij de Franse kunstenaar Jean Lurçat in zijn kasteel in de gemeente Saint-Laurent-les-Tours
Jean Lurçat à Angers

Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.

Net als de Renault 4 (voorstelling in augustus 1961) speelden de Ami in op de behoefte van een gezinswagen.

Een voertuig dat iets groter en minder rustiek was dan de 2CV.

De stoelen van de Ami waren gemakkelijk te verwijderen.

Verkooppraatjes van de Ami bevatten foto’s van de stoelen die als picknickstoelen werden gebruikt.

Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.
Vandaag 60 jaar geleden, de officieel voorstelling van de Citroën Ami.

De Franse actrice Macha Méril mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen.

Méril stamt van haar vaders kant af van het Russische prinselijke huis Gagarin en van haar moeders kant uit een Oekraïense adellijke familie.

Ze verscheen in 125 films tussen 1959 en 2012, waaronder films geregisseerd door Jean-Luc Godard (A Married Woman / Une femme mariée), Luis Buñuel (Belle de jour) en Rainer Werner Fassbinder (Chinese Roulette).

Ze verscheen ook in de Canadese televisieserie Lance et Compte uit Quebec.

Ze trouwde in 1969 met de Italiaanse regisseur Gian Vittorio Baldi.

Het huwelijk eindigde in 1978.

Ze is wellicht het best bekend om haar rollen als medium Helga Ulmann in Deep Red van Dario Argento en als een sadistische rijke dame in Night Train Murders (1975) van Aldo Lado.

In 2014 trouwde ze met de Franse componist Michel Legrand. (Divers bronnen, Wikipedia en foto 1 en 3 uit de Franse film La Main Chaude (1960) en dit samen met Jacques Charrier, foto 4 samen met haar zus Hélène in hun flat in Parijs

60 jaar geleden, in de Paris Match van juni 1960 staat een foto van prinses Mona El-Solh en toen echtgenote van Talal bin Abdulaziz Al Saud.

Door opzoekingen kwam ik te weten dat ze de dochter was Riad Al Solh.
Solh was tweemaal premier van Libanon.


Zijn eerste termijn was net na de onafhankelijkheid van Libanon (25 september 1943 – 10 januari 1945) en van 14 december 1946 tot 14 februari 1951.


Hij bekeerde zich in het geheim tot de sjiitische islam, omdat, in vergelijking met de soennitische islam, de erfrechtwetten ervan hielden dat zijn dochters, zijn enige kinderen, een groter deel van zijn rijkdom konden erven.


Op 17 juli 1951 werd hij vermoord door leden van de Syrian Social Nationalist Party.
Al Solh was getrouwd met Fayza Al Jabiri, de zus van tweevoudig premier van Syrië, Saadallah al-Jabiri.
Ze kregen vijf dochters en een zoon, Reda, die op jonge leeftijd stierf.


Zijn oudste dochter, Aliya (1935–2007), zette haar vaders pad voort in de strijd voor een vrij en veilig Libanon.

Aliya propageerde het rijke culturele erfgoed van Libanon in het buitenland tot aan haar dood in Parijs.


Lamia Al Solh (geboren in 1937) is getrouwd met wijlen prins Moulay Abdallah van Marokko, de oom van koning Mohammed VI. Haar kinderen zijn Moulay Hicham, Moulay Ismail en een dochter Lalla Zineb.


Bahija Al Solh Assad is getrouwd met Said Al Assad, de voormalige Libanese ambassadeur in Zwitserland en een voormalig parlementslid. Ze hebben twee zonen en twee dochters.


Zijn jongste dochter, Leila Al Solh Hamade, werd aangesteld als een van de eerste twee vrouwelijke ministers in de regering van Omar Karami.


En dan nu over de vrouw op foto, zijn andere dochter Mona Al Solh die was getrouwd met de Saoedische prins Talal bin Abdulaziz.

Talal bin Abdulaziz was de broer van koning Salman en werd ook wel de ’rode prins’ genoemd en dit voor zijn liberale standpunten.


Hij was onder andere minister van Communicatie en van Financiën en Economie.
Hij leefde in de jaren zestig enige tijd in ballingschap nadat hij openlijk kritiek had geuit op het bewind in Saudi-Arabië.


Ze kregen drie kinderen:
Prinse Al Waleed bin Talal (Al-Waleed was de grootste individuele aandeelhouder van Citigroup, de op één na grootste stemgerechtigde aandeelhouder in 21st Century Fox en is eigenaar van het Hotel George V in Parijs.
Time, noemde hem de “Arabian Warren Buffett”.
In november 2017 noemde Forbes Al-Waleed de 7e rijkste man ter wereld, met een nettowaarde van $ 39,8 miljard.).


Enkele dagen na het verschijnen van dit artikel, werden hij en andere prominente Saoedi’s (waaronder mede-miljardairs Waleed bin Ibrahim, Al Ibrahim en Saleh Abdullah Kamel) gearresteerd in Saoedi-Arabië.

Dit als teken van de Saoedische regering om een einde te maken aan de corruptie. Volgens andere een zuivering binnen de koninklijke familie.


Al-Waleed werd op 27 januari 2018 vrijgelaten uit de gevangenis, na een soort financiële regeling, na bijna drie maanden in detentie.

In maart 2018 werd hij van de lijst van miljardairs ter wereld geschrapt vanwege een gebrek aan actuele informatie.


Prinse Khalid bin Talal werd in december 2017 gearresteerd, omdat hij zich verzette tegen het besluit van de regering om de arrestatiebevoegdheid van de islamitische religieuze politie te verwijderen.


Na bijna een jaar, in november 2018, werd hij vrijgelaten uit de gevangenis.


Naar verluidt werd hij vier dagen na de dood van zijn vader eind december 2018 opnieuw gearresteerd.


Van zijn dochter Princess Reema kan ik niets terug vinden.


Het huwelijk tussen Talal bin Abdulaziz en Mona Al Solh eindigde in 1968.

Hoe het dan verder ging met Mona Al Solh, kan ik helaas ook niet vertellen.
Betreft haar man, de Saoedische prins Talal bin Abdulaziz.


Hij trouwde nog twee keer en had uiteindelijk vijftien kinderen, negen zonen en zes dochters.


Zijn zonen zijn Faisal (overleden 1991), Al Waleed, Khaled, Turki, Abdulaziz, Abdul Rahman, Mansour, Mohammed en Mashour.

Zijn dochters zijn Reema, Sara, Noura, Al Joharah, Hibatallah en Maha.


Zijn dochter Sara heeft op 7 juli 2012 politiek asiel aangevraagd in het Verenigd Koninkrijk vanwege de angst voor haar veiligheid in Saoedi-Arabië.

Prins Talal bin Abdul Aziz Al Saud stierf op 22 december 2018.

prinses Mona El-Solh