Vandaag is het al 20 jaar geleden dat minister van Staat Paul Vanden Boeynants is overleden.

Tijdens zijn politieke loopbaan werd hij minister van Middenstand en Defensie.

Tussen 1966 en 1968 was hij premier.

Ook in 1978 was hij eventjes premier toen hij een overgangskabinet leidde.

Vanden Boeynants was bijna veertig jaar lang Kamerlid.

Ook in de Brusselse gemeenteraad zetelde hij decennialang.

Alleen bracht hij het nooit tot burgemeester van zijn stad.

In 1982 stond een gerechtelijk onderzoek naar fiscale fraude zijn benoeming in de weg.

In juni ’86 werd Vanden Boeynants door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf met uitstel en een boete van 620.000 F voor belastingfraude.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober ’88 behaalde VDB in Brussel een grote verkiezingsoverwinning.

Hij werd door de meerderheid voorgesteld als kandidaat-burgemeester maar nam achteraf de beslissing om van het burgemeesterschap van Brussel af te zien.

Hij wou wachten “tot alle gerechtelijke moeilijkheden voorbij waren”.

Op 14 januari 1989 werd de gewezen premier door de bende Haemers-Lacroix ontvoerd.

Pas na betaling van een losgeld kwam hij op 13 februari weer vrij.

De politicus kwam in ’93 nog getuigen over die ontvoering tijdens het assisenproces rond de bende, terwijl Haemers zelf ondertussen zelfmoord had gepleegd.

Van zijn ontvoerders zit niemand vandaag nog in de cel.

Lacroix wordt in 2004 vrijgelaten.

Eerst gaat hij als leerkracht in het volwassenenonderwijs aan de slag.

Momenteel is hij leerkracht Engels en Nederlands in het secundair onderwijs.

Sinds zijn vrijlating is Lacroix, naar verluidt, nog geen seconde van de rechte weg afgeweken

Bajrami komt ook in 2004 vrij en wordt uitgeleverd aan Kosovo, waar hij nu als een vrij man rondloopt.(diverse bronnen, Stefan Grommen en Wikipedia)Begin 1995 trok VDB zich helemaal terug uit de politiek.(Diverse bronnen, Belga, De Standaard, Stefan Grommen en Wikipedia)

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

De Mey werkte tijdens de jaren 70 en 80 voor de BRT als journalist en verslaggever.

Zijn meest beroemde moment vond plaats toen hij bij de scheepsramp rond de Herald of Free Enterprise in 1987 voor de kust van Zeebrugge meteen ter plekke was en als enige journalist vanop het zinkende schip verslag uitbracht.

Tijdens de jaren 90 werkte hij mee aan het humaninterestprogramma Afrit 9.

De Mey had altijd al een interesse in nieuws bekeken vanuit de ogen van de gewone man.

Voorts was hij te zien in Familie Backeljau (1993), Buiten De Zone (1994) en Misstoestanden (2000).

In 1999 werd De Mey door de VRT ontslagen en hij ging met pensioen.

Men verweet hem onder meer dat hij te graag in beeld verscheen tijdens reportages.

Hij probeerde nog actief te blijven bij VTM en VT4 en als anoniem medewerker aan Jurgen Verstrepens radioprogramma “ZwartWit”. Verstrepen, die later naar het Vlaams Belang overstapte, bezorgde De Mey ook een plaats in deze partij.

Eerder was De Mey nog lid van de SP en de lokale Oostendse partij Demo. Tijdens de Federale Parlementsverkiezingen van 2007 haalde De Mey 3473 stemmen.

In 2014 stond hij als lijstduwer op de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. Hij raakte niet verkozen.

In 2018 stond hij op de 5e plaats van het Vlaams Belang van Oostende bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Hij raakte verkozen en ging effectief zetelen.

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

Vandaag 35 jaar geleden, Belgische federale verkiezingen.

De zittende regering, Martens V, was samengesteld uit christendemocraten (CVP/PSC) en liberalen (PVV/PRL). Na de verkiezingen werd de regering-Martens VI samengesteld met dezelfde partijen. Guy Verhofstadt, PVV-voorzitter sinds 1982, werd voor het eerst verkozen tot volksvertegenwoordiger. Ondanks dat PVV de enige regeringspartij was die achteruitging, kon hij toch wegen op het regeerakkoord en werd hij vicepremier in de regering-Martens VI. De regering viel na twee jaar over de kwestie Voeren; wantrouwen van de vakbonden tegenover Verhofstadt bleek echter ook een factor.

Partij Stemmen Percentages Zetels Zetelverschil 1981
CVP 1.291.244 21,29% 49 +6
PS 834.488 13,76% 35 0
SP 882.200 14,55% 32 +6
PVV 651.806 10,75% 22 -6
PRL 619.390 10,21% 24 0
VU 477.755 7,88% 16 -4
PSC 482.254 7,95% 20 +2
Agalev 226.758 3,74% 4 +2
Ecolo 152.483 2,51% 5 +3
Vlaams Blok 85.391 1,41% 1 0
FDF 723.61 1,19% 3 +3
RAD/UDRT 69.707 1,15% 1 +1
KPB/PCB 71.695 1,18% 0 -2
PVDA 46.034 0,76% 0 0
Andere 133.156 1,67% 0 0

Senaat:

Partij Stemmen Percentages Zetels Zetelverschil 1981
CVP 1.260.113 21,02% 25 +3
PS 832.792 13,89% 18 0
SP 868.624 14,49% 16 +3
PVV 637.776 10,64% 11 -3
PRL 588.373 9,82% 13 +2
VU 484.996 8,09% 8 -2
PSC 475.119 7,93% 10 +2
Agalev 229.206 3,82% 2 +1
Ecolo 163.361 2,73% 2 -1
Vlaams Blok 90.120 1,50% 0 0
RAD/UDRT 73.045 1,22% 0 -1
KPB/PCB 71.020 1,18% 0 -1
FDF 70.239 1,17% 1 +1
PVDA 44.799 0,75% 0 0
Andere 78.846 1,75% 0 0

Vandaag 35 jaar geleden, Belgische federale verkiezingen

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

Het bewind onder Jan Piers werd gekenmerkt door volledige steun aan het massatoerisme en weinig begrip voor het architecturaal patrimonium van Oostende.

Onder zijn bewind werd 50% van de Belle Époque-woningen gesloopt, vandaar de Engelse bijnaam ‘The Butcher of the Belle Epoque’.

De afbraak van het stedelijk theater, na jaren van verwaarlozing, werd door velen betreurd.

In de plaats kwam een torengebouw, jarenlang verkozen tot lelijkste gebouw van de kust.

Tot het einde van zijn leven bleef Piers zijn beleid en de bouw van de ‘Appletise’-toren verdedigen: “In die villa’s van die Franstalige Brusselaars woonde er één gezin dat af en toe naar de kust kwam, nu verblijven er op dezelfde oppervlakte 20 families die geld spenderen …”

Jan Baptist Leo Piers (Oostende, 13 juni 1920 – aldaar, 9 oktober 1998), in de Oostende volksmond “De Lange Suisse” genoemd, was een Belgisch politicus voor de CVP en advocaat.

Jan Piers was de zoon van bankdirecteur Frans Piers en Eugenie Nierinck.

Hij trouwde met Marguerite Sap, dochter van minister en krantenuitgever Gustave Sap (1886-1940) en was daardoor een schoonbroer van de bekende Vlaamse ondernemers Albert De Smaele en André Vlerick (hoogleraar en CVP-minister).

De burgemeester van Zomergem Felix Lampaert jr. was eveneens zijn schoonbroer.

Deze was gehuwd met Marie-José Piers (1915-1957).

Piers deed middelbare studies in het Onze-Lieve-Vrouwcollege in Oostende en behaalde het diploma van doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1945.

Van 1945 tot 1981 was hij ingeschreven als advocaat aan de Balie van Brugge.

Hij was ook nationaal bestuurslid van het NCMV Hij vervulde verschillende politieke mandaten.

In 1946 werd hij voor de CVP-provincieraadslid van West-Vlaanderen en bleef dit tot in 1949.

Hij werd in 1968 nogmaals verkozen maar verzaakte aan dit mandaat.

Vanaf 1947 was hij gemeenteraadslid van Oostende en bleef dit tot in 1980.

In 1953 werd hij schepen in een coalitie met de liberalen onder het burgemeesterschap van Adolphe Van Glabbeke.

Vanaf 1959 werd hij zelf burgemeester, aan het hoofd van een coalitie met de socialisten.

Van 1949 tot 1965 zetelde Piers voor het arrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

Daarna zetelde hij van 1965 tot 1971 in de Senaat als rechtstreeks gekozen senator.

Hij was van 1966 tot 1968 eveneens minister-staatssecretaris voor Openbaar Ambt en Toerisme in de eerste regering geleid door Paul Vanden Boeynants.

Het was vooral in het mandaat van burgemeester dat hij opging en waar hij grote populariteit mee verwierf, in- en buiten Oostende.

Hij was een volkse en charmante man, die door zijn kwinkslagen en zijn vrolijk karakter overal onmiddellijk aanvaard werd.

Hij bestuurde intussen de stad met een stevige hand en zette zich in voor de verdere wederopbouw en ontwikkeling ervan.

Piers was beheerder in verschillende vennootschappen, meer bepaald in de Standaardgroep, Sabena, Bank van Brussel en Hypothecaire Kredietbank van Oostende.

Hij was co-voorzitter van de Koninklijke Touringclub en vicevoorzitter van Touring Wegenhulp.

Nadat hij aan het burgemeesterschap had vaarwel gezegd, was de leiding van deze organisaties zijn voornaamste activiteit.

Kleine anecdote: in de jaren ’70 van de vorige eeuw ging een meisjeklas van de Hendrik Conscienceschool op schoolreis naar Brussel, waar er o.m. een bezoek aan het Parlement op het programma stond. In de Kamer der Volksvertegenwoordigers zat burgemeester Jan Piers te slapen, en de onderwijzeres maakte haar leerlingen daarop attent.

Blijkbaar werd één en ander thuis doorverteld, want de goedmenende onderwijzeres mocht het enkele dagen later op het Stadhuis komen uitleggen!

In Oostende is naar hem het Jan Piersplein genoemd. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 september 1980)

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)

Hij mag vandaag 77 kaarsjes uitblazen.

Als licentiaat in de sociale wetenschappen aan de Rijksuniversiteit Gent werd hij beroepshalve socioloog en buitengewoon hoogleraar aan het Rijksuniversitair Centrum Antwerpen en het Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken.

Hij werd lid van de toenmalige BSP en SP en van 1970 tot 1973 was hij nationaal voorzitter van de Jong-Socialisten. Van 1977 tot 1980 was hij eveneens schepen van Deurne.

Voor korte tijd in 1978 en van 1981 tot 1995 was hij lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Antwerpen.

In de Kamer was hij van 1992 tot 1994 de fractievoorzitter van de SP.

In de periode oktober-december 1978 zetelde hij korte tijd als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd.

Vanaf december 1981 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad sinds 21 oktober 1980 en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement.

Van 1999 tot 2003 zetelde hij als rechtstreeks gekozen senator in de Belgische Senaat en van 1979 tot 1982 was hij lid van het Europees Parlement.

Tevens was hij van 1999 tot 2001 plaatsvervangend afgevaardigde naar de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie.

Tussen 1988 en 1999 volgde hij ook een ministeriële loopbaan.

Van 1988 tot 1989 was hij staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid in de regering-Martens VIII, van 1989 tot 1992 minister van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX, van 1994 tot 1995 minister van Pensioenen in de regering-Dehaene I en van 1995 tot 1999 minister van Volksgezondheid en Pensioenen in de regering-Dehaene II.

Tijdens de dioxinecrisis van 1999 diende hij ontslag te nemen als minister van Volksgezondheid en Pensioenen.

Vanaf 1999 tot en met 2001 plaatsvervangend afgevaardigde naar de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie

Sinds 11 mei 2003 is hij grootofficier in de Leopoldsorde en in 1999 werd hij lid van de Executive Board van de Wereldgezondheidsorganisatie. (Diverse bronnen en Wikipedia)

30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)
30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)
30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)

Uitspraak Willy Claes, 40 jaar geleden in de Post, vijf jaar de riem toe, dan komen we erdoor (De Post 7 september 1980)

Uitspraak Willy Claes, 40 jaar geleden in de Post, vijf jaar de riem toe, dan komen we erdoor (De Post 7 september 1980)
Uitspraak Willy Claes, 40 jaar geleden in de Post, vijf jaar de riem toe, dan komen we erdoor (De Post 7 september 1980)
Uitspraak Willy Claes, 40 jaar geleden in de Post, vijf jaar de riem toe, dan komen we erdoor (De Post 7 september 1980)

50 jaar geleden, sfeerbeelden staatsbezoek koning Boudewijn en Fabiola aan Congo (De Post 12 juli 1970)

50 jaar geleden, Sfeerbeelden staatsbezoek koning Boudewijn en Fabiola aan Congo (De Post 12 juli 1970)
50 jaar geleden, Sfeerbeelden staatsbezoek koning Boudewijn en Fabiola aan Congo (De Post 12 juli 1970)
50 jaar geleden, Sfeerbeelden staatsbezoek koning Boudewijn en Fabiola aan Congo (De Post 12 juli 1970)
50 jaar geleden, Sfeerbeelden staatsbezoek koning Boudewijn en Fabiola aan Congo (De Post 12 juli 1970)

Vandaag 20 jaar geleden, overlijdt de politieker Frans Van Mechelen.

Van Mechelen was de zoon van een douanier.


Hij volgde van 1935 tot 1941 humaniora aan het Sint-Victorinstituut van Turnhout en ging vervolgens een kandidatuur burgerlijk ingenieur volgen aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Hij promoveerde er in 1945 tot doctor in de sociale wetenschappen en in 1952 tot baccalaureus in de thomistische wijsbegeerte.


Tijdens zijn middelbare studies was Van Mechelen van 1938 tot 1941 bondssecretaris van de KSA-afdeling van Turnhout.

In Leuven was hij bestuurslid van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond en schreef hij bijdragen voor De Goedendag, het overkoepelende tijdschrift van de Vlaamsgezinde studentenverenigingen.


Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij lid van het Dietsch Studenten Keurfront, waardoor hij na de Bevrijding drie weken werd opgesloten.


Van 1950 tot 1951 werkte hij als redactiesecretaris bij het Brusselse dagblad Het Nieuws van den Dag.


Daarna werkte hij enkele jaren als ambtenaar op het ministerie van Arbeid en werd hij in 1954 docent en in 1958 hoogleraar aan de KU Leuven.


Hij doceerde er tot in 1988 demografie en methodiek van het sociaal onderzoek.


In 1947 nam hij het initiatief tot de oprichting van het solidaristische weekblad Branding en ook publiceerde hij talrijke bijdragen in tijdschriften en dagbladen zoals De Standaard, rond werkverschaffing in Vlaanderen, de vernederlandsing van het bedrijfsleven en het gebruik van het Algemeen Nederlands.


Voorts was hij vanaf 1950 stichtend lid van de Stichting Lodewijk de Raet en in 1964 medeoprichter van de Vereniging van Vlaamse Professoren.


Van 1960 tot aan zijn dood in 2000 was Frans Van Mechelen voorzitter van de Bond van de Grote en Jonge Gezinnen.


In de jaren 1960 werd hij politiek actief voor de CVP, waar hij een vertegenwoordiger was van het Algemeen Christelijk Werknemersverbond.


Van 1965 tot 1976 zetelde Van Mechelen voor het arrondissement Turnhout in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

In de periode december 1971-mei 1976 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.


Als politicus ijverde hij steeds voor nauwe banden met Nederland. Ook werd hij in de jaren 1990 voorstander van een verre federalisering, ook inzake sociale zekerheid.

Van Mechelen was van 1968 tot 1972 Minister van Nederlandse Cultuur in de Regering-G. Eyskens V.
Onder zijn impuls werden vele Vlaamse cultuurcentra uitgebouwd, onder meer in de Vlaamse Rand rond Brussel.


Niet geheel verwonderlijk was het cultureel centrum De Warande in Turnhout een van de eerste. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s 1970)

Frans Van Mechelen
Frans Van Mechelen
Frans Van Mechelen
Frans Van Mechelen
Frans Van Mechelen