40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China

40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China

Vandaag 30 jaar geleden, Anke Van dermeersch verkozen tot Miss België.

Vandaag werd Van dermeersch tot Miss België gekroond in het casino van Spa.

Haar verkiezing was de eerste die rechtstreeks uitgezonden werd op televisie (RTL TVI) en ook kon de kijker voor het eerst meestemmen.

In 1992 was ze 5de eredame bij Miss Universe.

Van dermeersch studeerde tussen 1992 en 1997 rechten aan de UFSIA en de UIA.

Aan de UFSIA werd ze na 2 kandidaturen kandidaat in de rechten en aan de UIA na 2 licenties licentiaat in de rechten. Vervolgens deed ze aan de UIA tussen 1997 en 1999 2 specialisatiejaren Master in Tax Law.

Na haar studies werd ze advocaat aan de balie van Antwerpen, gespecialiseerd in internationaal fiscaal recht.

Ze begon een politieke loopbaan bij de VLD en was voor deze partij in 1999 kandidaat voor het Europees Parlement.

Van dermeersch raakte echter niet verkozen.

Ze had tijdens de campagne onder andere gesteld dat indien ze verkozen werd naakt zou poseren in Playboy.

Vandaag 30 jaar geleden, Anke Van dermeersch verkozen tot Miss België

Nadat ze in 2000 gesprekken had gevoerd met het Vlaams Blok uit onvrede over haar plaats op de VLD-kieslijst bij de lokale verkiezingen, wat door het cordon sanitaire tegen de partij verboden was, werd ze in maart voor één jaar geschorst al partijlid van VLD en kreeg ze geen plaats meer voor de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van de partij.

Daarop verliet ze de partij en stapte ze over naar het Vlaams Blok.

Ze was tevens gevraagd voor de partij Algemeen Belang Centraal (ABC) van Willy Vermeulen, voormalig topman van het Hoog Comité van Toezicht.

Van 2003 tot 2014 zetelde ze voor het Vlaams Blok in de Belgische Senaat als rechtstreeks gekozen senator en sinds 2014 is ze deelstaatsenator in de Senaat.

In de Senaat was ze van 2007 tot 2009 ondervoorzitter en van 2011 tot 2019 voorzitster van de Vlaams Belang-fractie.

Sinds 2007 is ze ook gemeenteraadslid van Antwerpen.

In 2013 haalde ze de wereldwijde media nadat schoenenfabrikant Louboutin haar voor de rechter sleepte omwille van het gebruik van de voor het merk typerende hoge pumps met rode zolen in haar campagne Vrouwen Tegen Islamisering.

Op het pamflet en de affiche werden volgende waardeoordelen geplaatst (boven naar onder): steniging, verkrachting, hoer, slet, gematigde Islam en shariaconform.

Tevens ging de Canadese studente Rosea Lake een rechtszaak aan tegen Van Dermeersch omdat de campagne te sterk gebaseerd was op een werk van de studente met de titel Judgments.

De politica paste na het geding van Louboutin voor de handelsrechtbank de affiche aan met een schijnbaar identiek paar schoenen met gele zolen.

Ook de Canadese studente werd door de rechtbank in haar gelijk gesteld.

Van dermeersch kreeg een verbod de affiche verder te gebruiken en een dwangsom van € 1000 per inbreuk opgelegd.

Ze ging tegen de uitspraak in beroep.

Nadien bracht ze een nieuwe campagne uit onder de slogan boerka of bikini?

Sinds 2014 zetelt ze in het Vlaams Parlement.

Ze behaalde 31.540 voorkeurstemmen als lijsttrekster op de Vlaams Belang-kieslijst voor de kieskring Antwerpen.

In november 2016 bracht ze samen met partijgenoten Filip Dewinter en Jan Penris een bezoek aan Griekenland om er de gevolgen van de vluchtelingencrisis te bekijken.

Tijdens dit bezoek was er ook een ontmoeting met de neonazistische partij Gouden Dageraad, waarbij Filip Dewinter een toespraak gaf.

Partijvoorzitter Tom Van Grieken was niet tevreden met deze ontmoeting en vond dat partijleden van Vlaams Belang niets te zoeken hadden bij neonazistische partijen.

Bij een speciale vergadering van het partijbestuur werd beslist om de drie officieel terecht te wijzen.

Anke Van dermeersch zelf werd uit het Vlaams Belang-partijbestuur gezet en van haar zetel in de Belgische Senaat ontheven.

Ze weigerde echter ontslag te nemen als senator en vond dat haar partij haar niet kon dwingen om haar mandaat van senator af te staan.

Dit werd door het Vlaams Parlement bevestigd, waarop ze enkel uit het partijbestuur van Vlaams Belang werd gezet.

Bij de Vlaamse verkiezingen van 2019 werd ze vanop de tweede plaats van de Antwerpse Vlaams Belang-lijst herkozen als Vlaams Parlementslid met 21.966 voorkeurstemmen.

Ook werd ze opnieuw afgevaardigd als deelstaatsenator.

Haar functie van fractievoorzitter moest ze echter afstaan aan Guy D’haeseleer, maar ze werd wel lid van het Bureau van de Senaat.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 10 mei 1991)

Urbanus en Anke Van dermeersch, Dr Knoeipoes

40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.

Ze is familie van minister Marc Galle.

Ze nam onder meer deel aan de Olympische Zomerspelen 1968 en zwom verschillende Belgische records.

Nadien werd zij partijsecretaris van de sp.a, waar zij de toenmalige voorzitter Karel Van Miert leerde kennen, die haar partner werd.

Van 1991 tot 2013 stond zij aan het hoofd van Bloso, de Vlaamse sportadministratie.

In 1994 brak het Agustaschandaal uit en werd Galle aangeklaagd voor valsheid in geschrifte samen met andere leden uit de partijtop.

De sp.a had namelijk smeergeld gekregen van de helikopterbouwer.

Volgens Karel Van Miert was zijn levensgezellin echter het slachtoffer geworden van een afrekening binnen de socialistische partij. Galle werd in 2002 (met uitstel) veroordeeld op grond van “valse verklaringen” van minister en gewezen partijvoorzitter Frank Vandenbroucke.

In 2003 werd zij na een beroepsprocedure bij het Brussels hof van beroep vrijgesproken.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 12 april 1981)

40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.

Vandaag 70 jaar geleden, aankomst van het eerste schip de Kota Inten met Molukkers in de haven van Rotterdam.

De Kota Inten liep op 21 maart 1951 de haven van Rotterdam binnen met aan boord zo’n duizend ex-KNIL-militairen van Indonesische en – grotendeels – Molukse origine.

De Kota Inten was een maand eerder uit Indonesië vertrokken.

Tot 21 juni zouden nog elf ‘Molukse transporten’ in Rotterdam en Amsterdam aankomen, met in totaal ongeveer 12.500 mensen aan boord.

Tot een beloofde en verwachte terugkeer zou het nooit komen.

De Molukkers waren soldaten van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) en hun gezinnen.

Ze waren naar Nederland gehaald omdat hun veiligheid niet langer gegarandeerd kon worden, nu het Indonesische leger de Zuid-Molukken had bezet

De bijna 1000 Molukkers die als eerste voet aan Nederlandse wal zetten, troffen het niet.

Er stond op die eerste lentedag een gure zuidwesten wind en er viel geregeld natte sneeuw.

In Suez hadden de vrouwen en kinderen militaire trainingspakken gekregen, maar dat verhinderde niet dat ze rillend van boord gingen.

Bij aankomst werden ze namens de koningin toegesproken door generaal D.C. Buurman van Vreeden. ‘De zorg die de Nederlandse regering aan u wijdt, terwijl het land in grote moeilijkheden verkeert, vraagt van uw kant ook medewerking’, zo zei hij onder meer.

Verder zei hij te hopen dat het verblijf hier ‘een goede herinnering’ zou blijven.

De Nederlandse regering, maar ook de Molukkers zelf gingen er namelijk van uit dat ze slechts tijdelijk in Nederland zouden blijven.

Na hun aankomst gingen de meeste Molukkers per bus naar het mobilisatiecentrum Amersfoort, waar ze werden onderzocht op tuberculose.

In Amersfoort ontvingen de militairen ook hun ontslagformulier, een gestencild papiertje waarop soms niet eens de naam van de betrokkene was ingevuld.

Sommigen weigerden het te ondertekenen.

Vanuit Amersfoort vertrokken de Molukkers – opnieuw per bus – naar een van de 52 woonoorden.

Achter de term ‘woonoord’ gingen allerlei soorten huisvesting schuil: militaire complexen, kloosters, villa’s en twee voormalige Duitse kampen: Vught en Westerbork.

In de omgeving van Rotterdam waren aanvankelijk geen Molukse woonoorden.

Dat veranderde in 1952 toen een groep Molukse ex-politiemensen zich in Slikkerveer vestigde, waar ze aan de slag konden bij twee scheepswerven en een constructiebedrijf.

De nieuwe werknemers kregen onderdak in een bedrijfsloods die al gauw werd omgedoopt in Kamp Q.

In 1958 vestigde een aantal Molukse gezinnen zich in een barakkenkamp bij Capelle aan den IJssel. Dit kamp, dat IJsseloord werd genoemd, omvatte onder meer een kerkgebouw, een school, een badhuis en een polikliniek.

In 1972 verhuisde een groot deel van de gezinnen in IJsseloord naar de nieuwe Molukse buurt in de wijk Oostgaarde.

Ook elders in de regio, zoals in Krimpen en Ridderkerk, waren inmiddels Molukse wijken gebouwd.(Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 70 jaar geleden, aankomst van het eerste schip de Kota Inten met Molukkers in de haven van Rotterdam.

30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck.

De Clerck studeerde Germaanse filologie. Hij begon zijn loopbaan op de Brusselsese redactie van de Gazet van Antwerpen als stagiair-journalist.

Als journalist hield hij zich vooral bezig met de EEG en de NAVO.

In 1973 ging hij aan de slag als hoofdredacteur binnendienst bij de Vlaamse Elsevier.

Vervolgens koos De Clerck voor de politiek.

Hij was achtereenvolgens perschef van minister van verkeer Jos Chabert (1975 – ’77), CVP-woordvoerder en hoofdredacteur van het partijblad Zeg (1978-’79), woordvoerder van premier Wilfried Martens (1979 – ’83) en woordvoerder van de Regering-Martens V (vanaf 1982).

Hierop volgend werd hij in 1983 aangesteld als directeur-generaal van het Belgisch Instituut voor Voorlichting en Documentatie (Inbel).

Vervolgens was hij van 1985 tot 1991 hoofdredacteur van de Gazet van Antwerpen. Van 1991 tot 1994 was hij algemeen-hoofdredacteur van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij, uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad.

Na de overname van Het Volk eind 1994 werd zijn functie als algemeen hoofdredacteur afgeschaft en kreeg iedere krant terug zijn eigen hoofdredacteur.

Hij werd hoofdredacteur van Het Nieuwsblad.

In september 1995 werd hij uit die functie ontslagen.

In oktober 1995 werd hij als hoofdredacteur van deze krant opgevolgd door Pol Van Den Driessche.

Begin 1995 werd De Clerck samen met Paul Goossens interviewer in het discussieprogramma Het Uur van de Waarheid op de zender VT4.

Hij bleef dit slechts één seizoen.

Begin 1997 ging hij als redactioneel coördinator aan de slag bij de zender The Narrow Casting Company (TNCC).

Hij werkte mee aan het programma Medion. (Wikipedia, De Post maart 1991

en foto’s maart 1991)

30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck
30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck
30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck
30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck
30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck