40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.

Ze is familie van minister Marc Galle.

Ze nam onder meer deel aan de Olympische Zomerspelen 1968 en zwom verschillende Belgische records.

Nadien werd zij partijsecretaris van de sp.a, waar zij de toenmalige voorzitter Karel Van Miert leerde kennen, die haar partner werd.

Van 1991 tot 2013 stond zij aan het hoofd van Bloso, de Vlaamse sportadministratie.

In 1994 brak het Agustaschandaal uit en werd Galle aangeklaagd voor valsheid in geschrifte samen met andere leden uit de partijtop.

De sp.a had namelijk smeergeld gekregen van de helikopterbouwer.

Volgens Karel Van Miert was zijn levensgezellin echter het slachtoffer geworden van een afrekening binnen de socialistische partij. Galle werd in 2002 (met uitstel) veroordeeld op grond van “valse verklaringen” van minister en gewezen partijvoorzitter Frank Vandenbroucke.

In 2003 werd zij na een beroepsprocedure bij het Brussels hof van beroep vrijgesproken.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 12 april 1981)

40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.

Vandaag 70 jaar geleden, aankomst van het eerste schip de Kota Inten met Molukkers in de haven van Rotterdam.

De Kota Inten liep op 21 maart 1951 de haven van Rotterdam binnen met aan boord zo’n duizend ex-KNIL-militairen van Indonesische en – grotendeels – Molukse origine.

De Kota Inten was een maand eerder uit Indonesië vertrokken.

Tot 21 juni zouden nog elf ‘Molukse transporten’ in Rotterdam en Amsterdam aankomen, met in totaal ongeveer 12.500 mensen aan boord.

Tot een beloofde en verwachte terugkeer zou het nooit komen.

De Molukkers waren soldaten van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) en hun gezinnen.

Ze waren naar Nederland gehaald omdat hun veiligheid niet langer gegarandeerd kon worden, nu het Indonesische leger de Zuid-Molukken had bezet

De bijna 1000 Molukkers die als eerste voet aan Nederlandse wal zetten, troffen het niet.

Er stond op die eerste lentedag een gure zuidwesten wind en er viel geregeld natte sneeuw.

In Suez hadden de vrouwen en kinderen militaire trainingspakken gekregen, maar dat verhinderde niet dat ze rillend van boord gingen.

Bij aankomst werden ze namens de koningin toegesproken door generaal D.C. Buurman van Vreeden. ‘De zorg die de Nederlandse regering aan u wijdt, terwijl het land in grote moeilijkheden verkeert, vraagt van uw kant ook medewerking’, zo zei hij onder meer.

Verder zei hij te hopen dat het verblijf hier ‘een goede herinnering’ zou blijven.

De Nederlandse regering, maar ook de Molukkers zelf gingen er namelijk van uit dat ze slechts tijdelijk in Nederland zouden blijven.

Na hun aankomst gingen de meeste Molukkers per bus naar het mobilisatiecentrum Amersfoort, waar ze werden onderzocht op tuberculose.

In Amersfoort ontvingen de militairen ook hun ontslagformulier, een gestencild papiertje waarop soms niet eens de naam van de betrokkene was ingevuld.

Sommigen weigerden het te ondertekenen.

Vanuit Amersfoort vertrokken de Molukkers – opnieuw per bus – naar een van de 52 woonoorden.

Achter de term ‘woonoord’ gingen allerlei soorten huisvesting schuil: militaire complexen, kloosters, villa’s en twee voormalige Duitse kampen: Vught en Westerbork.

In de omgeving van Rotterdam waren aanvankelijk geen Molukse woonoorden.

Dat veranderde in 1952 toen een groep Molukse ex-politiemensen zich in Slikkerveer vestigde, waar ze aan de slag konden bij twee scheepswerven en een constructiebedrijf.

De nieuwe werknemers kregen onderdak in een bedrijfsloods die al gauw werd omgedoopt in Kamp Q.

In 1958 vestigde een aantal Molukse gezinnen zich in een barakkenkamp bij Capelle aan den IJssel. Dit kamp, dat IJsseloord werd genoemd, omvatte onder meer een kerkgebouw, een school, een badhuis en een polikliniek.

In 1972 verhuisde een groot deel van de gezinnen in IJsseloord naar de nieuwe Molukse buurt in de wijk Oostgaarde.

Ook elders in de regio, zoals in Krimpen en Ridderkerk, waren inmiddels Molukse wijken gebouwd.(Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 70 jaar geleden, aankomst van het eerste schip de Kota Inten met Molukkers in de haven van Rotterdam.

R.I.P Francis Van den Eynde.

Ik leerde Francis in de jaren negentig van de vorige eeuw kennen, als een warm en tedere man.

De eerste ontmoeting zal ik nooit vergeten, het was in de ochtend toen hij zijn gevel aan het opkuisen was.

Want voor de zoveelste keer was zijn gevel terug beklad met hakenkruisen en scheldwoorden.

De waardige manier hoe hij daarmee omging, was het begin van een wederzijds waardering voor elkaar.

Ondanks verschillende achtergronden, leerde ik via Francis een andere kant kennen over Vlaanderen en vooral dat hij een warm hart had voor alle mensen.

Dus zeker niet de racist, zoals sommige hem durfde te noemen.

Later werden we dan ook vrienden, zoals we dat noemen in Fb termen.

Zijn liefde voor folkmuziek en Ierland kwam vaak aan bod tijdens onze gesprekken. Francis we gaan u missen, hier op het internet. Dank voor uw vriendschap.

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)

60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland

60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland

40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1981)

50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)
50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)
50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)

40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)

40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)
40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)
40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)
40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)

Vandaag is het al 20 jaar geleden dat minister van Staat Paul Vanden Boeynants is overleden.

Tijdens zijn politieke loopbaan werd hij minister van Middenstand en Defensie.

Tussen 1966 en 1968 was hij premier.

Ook in 1978 was hij eventjes premier toen hij een overgangskabinet leidde.

Vanden Boeynants was bijna veertig jaar lang Kamerlid.

Ook in de Brusselse gemeenteraad zetelde hij decennialang.

Alleen bracht hij het nooit tot burgemeester van zijn stad.

In 1982 stond een gerechtelijk onderzoek naar fiscale fraude zijn benoeming in de weg.

In juni ’86 werd Vanden Boeynants door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf met uitstel en een boete van 620.000 F voor belastingfraude.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober ’88 behaalde VDB in Brussel een grote verkiezingsoverwinning.

Hij werd door de meerderheid voorgesteld als kandidaat-burgemeester maar nam achteraf de beslissing om van het burgemeesterschap van Brussel af te zien.

Hij wou wachten “tot alle gerechtelijke moeilijkheden voorbij waren”.

Op 14 januari 1989 werd de gewezen premier door de bende Haemers-Lacroix ontvoerd.

Pas na betaling van een losgeld kwam hij op 13 februari weer vrij.

De politicus kwam in ’93 nog getuigen over die ontvoering tijdens het assisenproces rond de bende, terwijl Haemers zelf ondertussen zelfmoord had gepleegd.

Van zijn ontvoerders zit niemand vandaag nog in de cel.

Lacroix wordt in 2004 vrijgelaten.

Eerst gaat hij als leerkracht in het volwassenenonderwijs aan de slag.

Momenteel is hij leerkracht Engels en Nederlands in het secundair onderwijs.

Sinds zijn vrijlating is Lacroix, naar verluidt, nog geen seconde van de rechte weg afgeweken

Bajrami komt ook in 2004 vrij en wordt uitgeleverd aan Kosovo, waar hij nu als een vrij man rondloopt.(diverse bronnen, Stefan Grommen en Wikipedia)Begin 1995 trok VDB zich helemaal terug uit de politiek.(Diverse bronnen, Belga, De Standaard, Stefan Grommen en Wikipedia)

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

De Mey werkte tijdens de jaren 70 en 80 voor de BRT als journalist en verslaggever.

Zijn meest beroemde moment vond plaats toen hij bij de scheepsramp rond de Herald of Free Enterprise in 1987 voor de kust van Zeebrugge meteen ter plekke was en als enige journalist vanop het zinkende schip verslag uitbracht.

Tijdens de jaren 90 werkte hij mee aan het humaninterestprogramma Afrit 9.

De Mey had altijd al een interesse in nieuws bekeken vanuit de ogen van de gewone man.

Voorts was hij te zien in Familie Backeljau (1993), Buiten De Zone (1994) en Misstoestanden (2000).

In 1999 werd De Mey door de VRT ontslagen en hij ging met pensioen.

Men verweet hem onder meer dat hij te graag in beeld verscheen tijdens reportages.

Hij probeerde nog actief te blijven bij VTM en VT4 en als anoniem medewerker aan Jurgen Verstrepens radioprogramma “ZwartWit”. Verstrepen, die later naar het Vlaams Belang overstapte, bezorgde De Mey ook een plaats in deze partij.

Eerder was De Mey nog lid van de SP en de lokale Oostendse partij Demo. Tijdens de Federale Parlementsverkiezingen van 2007 haalde De Mey 3473 stemmen.

In 2014 stond hij als lijstduwer op de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. Hij raakte niet verkozen.

In 2018 stond hij op de 5e plaats van het Vlaams Belang van Oostende bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Hij raakte verkozen en ging effectief zetelen.

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

Vandaag 35 jaar geleden, Belgische federale verkiezingen.

De zittende regering, Martens V, was samengesteld uit christendemocraten (CVP/PSC) en liberalen (PVV/PRL). Na de verkiezingen werd de regering-Martens VI samengesteld met dezelfde partijen. Guy Verhofstadt, PVV-voorzitter sinds 1982, werd voor het eerst verkozen tot volksvertegenwoordiger. Ondanks dat PVV de enige regeringspartij was die achteruitging, kon hij toch wegen op het regeerakkoord en werd hij vicepremier in de regering-Martens VI. De regering viel na twee jaar over de kwestie Voeren; wantrouwen van de vakbonden tegenover Verhofstadt bleek echter ook een factor.

Partij Stemmen Percentages Zetels Zetelverschil 1981
CVP 1.291.244 21,29% 49 +6
PS 834.488 13,76% 35 0
SP 882.200 14,55% 32 +6
PVV 651.806 10,75% 22 -6
PRL 619.390 10,21% 24 0
VU 477.755 7,88% 16 -4
PSC 482.254 7,95% 20 +2
Agalev 226.758 3,74% 4 +2
Ecolo 152.483 2,51% 5 +3
Vlaams Blok 85.391 1,41% 1 0
FDF 723.61 1,19% 3 +3
RAD/UDRT 69.707 1,15% 1 +1
KPB/PCB 71.695 1,18% 0 -2
PVDA 46.034 0,76% 0 0
Andere 133.156 1,67% 0 0

Senaat:

Partij Stemmen Percentages Zetels Zetelverschil 1981
CVP 1.260.113 21,02% 25 +3
PS 832.792 13,89% 18 0
SP 868.624 14,49% 16 +3
PVV 637.776 10,64% 11 -3
PRL 588.373 9,82% 13 +2
VU 484.996 8,09% 8 -2
PSC 475.119 7,93% 10 +2
Agalev 229.206 3,82% 2 +1
Ecolo 163.361 2,73% 2 -1
Vlaams Blok 90.120 1,50% 0 0
RAD/UDRT 73.045 1,22% 0 -1
KPB/PCB 71.020 1,18% 0 -1
FDF 70.239 1,17% 1 +1
PVDA 44.799 0,75% 0 0
Andere 78.846 1,75% 0 0

Vandaag 35 jaar geleden, Belgische federale verkiezingen

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

Het bewind onder Jan Piers werd gekenmerkt door volledige steun aan het massatoerisme en weinig begrip voor het architecturaal patrimonium van Oostende.

Onder zijn bewind werd 50% van de Belle Époque-woningen gesloopt, vandaar de Engelse bijnaam ‘The Butcher of the Belle Epoque’.

De afbraak van het stedelijk theater, na jaren van verwaarlozing, werd door velen betreurd.

In de plaats kwam een torengebouw, jarenlang verkozen tot lelijkste gebouw van de kust.

Tot het einde van zijn leven bleef Piers zijn beleid en de bouw van de ‘Appletise’-toren verdedigen: “In die villa’s van die Franstalige Brusselaars woonde er één gezin dat af en toe naar de kust kwam, nu verblijven er op dezelfde oppervlakte 20 families die geld spenderen …”

Jan Baptist Leo Piers (Oostende, 13 juni 1920 – aldaar, 9 oktober 1998), in de Oostende volksmond “De Lange Suisse” genoemd, was een Belgisch politicus voor de CVP en advocaat.

Jan Piers was de zoon van bankdirecteur Frans Piers en Eugenie Nierinck.

Hij trouwde met Marguerite Sap, dochter van minister en krantenuitgever Gustave Sap (1886-1940) en was daardoor een schoonbroer van de bekende Vlaamse ondernemers Albert De Smaele en André Vlerick (hoogleraar en CVP-minister).

De burgemeester van Zomergem Felix Lampaert jr. was eveneens zijn schoonbroer.

Deze was gehuwd met Marie-José Piers (1915-1957).

Piers deed middelbare studies in het Onze-Lieve-Vrouwcollege in Oostende en behaalde het diploma van doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1945.

Van 1945 tot 1981 was hij ingeschreven als advocaat aan de Balie van Brugge.

Hij was ook nationaal bestuurslid van het NCMV Hij vervulde verschillende politieke mandaten.

In 1946 werd hij voor de CVP-provincieraadslid van West-Vlaanderen en bleef dit tot in 1949.

Hij werd in 1968 nogmaals verkozen maar verzaakte aan dit mandaat.

Vanaf 1947 was hij gemeenteraadslid van Oostende en bleef dit tot in 1980.

In 1953 werd hij schepen in een coalitie met de liberalen onder het burgemeesterschap van Adolphe Van Glabbeke.

Vanaf 1959 werd hij zelf burgemeester, aan het hoofd van een coalitie met de socialisten.

Van 1949 tot 1965 zetelde Piers voor het arrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

Daarna zetelde hij van 1965 tot 1971 in de Senaat als rechtstreeks gekozen senator.

Hij was van 1966 tot 1968 eveneens minister-staatssecretaris voor Openbaar Ambt en Toerisme in de eerste regering geleid door Paul Vanden Boeynants.

Het was vooral in het mandaat van burgemeester dat hij opging en waar hij grote populariteit mee verwierf, in- en buiten Oostende.

Hij was een volkse en charmante man, die door zijn kwinkslagen en zijn vrolijk karakter overal onmiddellijk aanvaard werd.

Hij bestuurde intussen de stad met een stevige hand en zette zich in voor de verdere wederopbouw en ontwikkeling ervan.

Piers was beheerder in verschillende vennootschappen, meer bepaald in de Standaardgroep, Sabena, Bank van Brussel en Hypothecaire Kredietbank van Oostende.

Hij was co-voorzitter van de Koninklijke Touringclub en vicevoorzitter van Touring Wegenhulp.

Nadat hij aan het burgemeesterschap had vaarwel gezegd, was de leiding van deze organisaties zijn voornaamste activiteit.

Kleine anecdote: in de jaren ’70 van de vorige eeuw ging een meisjeklas van de Hendrik Conscienceschool op schoolreis naar Brussel, waar er o.m. een bezoek aan het Parlement op het programma stond. In de Kamer der Volksvertegenwoordigers zat burgemeester Jan Piers te slapen, en de onderwijzeres maakte haar leerlingen daarop attent.

Blijkbaar werd één en ander thuis doorverteld, want de goedmenende onderwijzeres mocht het enkele dagen later op het Stadhuis komen uitleggen!

In Oostende is naar hem het Jan Piersplein genoemd. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 september 1980)

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende