45 jaar geleden, Cliff Richard eindelijk succes in Amerika (Muziek Expres 1977)

Het nummer Devil Woman is geschreven door Christine Authors en Terry Britten.

Deze Brit – Australische zanger en componist Terry Britten schreef ook nummers voor onder meer BA Robertson, Michael Jackson, Lenny Kravitz, Bucks Fizz, Diana Ross, Olivia Newton-John en Crystal Gayle.

Samen met Graham Lyle schreef hij het nummer What’s Love Got to Do with It voor Tina Turner.

De single Devil Woman was in Amerika goed voor een zesde plaats Billboard Hot 100.

In zijn thuisland bereikte het nummer de negende plaats in de hitparade.

Bij ons in Vlaanderen kwam de single niet in de Brt Top 30. Wel in de Nationale Top 50 en dat op de tweeëndertigste plaats.

Ook in Nederland kwam de single niet verder dan de Tipparade.

Het nummer is terug te vinden op het album I’m Nearly Famous.

Dit album bevat ook de gekende single Miss You Nights.

Vandaag is het exact twintig jaar geleden dat terreurgroep Al Qaida aanslagen pleegde in Amerika. (11 september 2001)

Vandaag is het exact twintig jaar geleden dat terreurgroep Al Qaida aanslagen pleegde in Amerika. (11 september 2001)
Vandaag is het exact twintig jaar geleden dat terreurgroep Al Qaida aanslagen pleegde in Amerika. (11 september 2001)
Vandaag is het exact twintig jaar geleden dat terreurgroep Al Qaida aanslagen pleegde in Amerika. (11 september 2001)

Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen

Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen

Vandaag 55 jaar geleden, de première van de filmmusical The Sound of Music met Julie Andrews en Christopher Plummer in de hoofrol.

Feit en fictie liggen zoals wel vaker ver uit elkaar.

Het verhaal van The Sound of Music was losjes gebaseerd op het leven van Maria von Trapp.

Het aantal kinderen is anders, de namen, zelfs de volgorde, de periode waarin het verhaal zich afspeelt, de manier waarop de liefde tussen Maria en de kapitein zich ontwikkelt…

De échte Georg von Trapp (°1880) verwierf een heldenstatus als kapitein bij de Oostenrijkse marine tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij was getrouwd met Agathe Whitehead. Samen hadden ze 7 kinderen: Rupert (°1911), Agathe (°1913), Marie (°1914), Werner (°1915), Hedwig (°1917), Johanna (°1919) en Martina (°1921).

In 1922 overleed moeder Agathe aan de gevolgen van roodvonk.

Het gezin verhuisde naar een landgoed bij Salzburg. Omdat dochter Martina te ziek was om naar school te gaan, klopte Georg aan bij het klooster met de vraag om een onderwijzeres te sturen.

Dat werd Maria Augusta Kutschera (°1905). Een weeskind, opgevoed door een atheïstische neef van haar vader.

Cynisch, rebels en vurig antireligieus raakte ze pas geïnspireerd door het geloof toen ze een mis bijwoonde waarvan ze dacht dat het een Bach-concert was.

Na haar opleiding tot leerkracht trad ze in als novice in het benedictinessenklooster in Salzburg.

“Die twee jaar waren nodig om mijn verknipte karakter en koppigheid in te tomen”, schreef ze in haar autobiografie.

Haar gezondheid leed echter onder het gebrek aan beweging en frisse lucht. Toen Von Trapp zijn vraag stelde, was dat de belangrijkste reden dat Maria gestuurd werd, naast haar diploma.Maria gaf les aan Martina en bekommerde zich ook om de andere kinderen.

Het was de bedoeling dat ze 10 maanden zou blijven en dan haar definitieve geloften zou afleggen. Gaandeweg raakte Georg verknocht aan Maria.

Hij vroeg haar te blijven en “een tweede moeder te worden voor zijn kinderen”. Maria zei ja, en schreef later: “God moet hem net die woorden in de mond gelegd hebben.

Als hij gewoon gevraagd had of ik met hem wilde trouwen, had ik allicht nee gezegd.”Hun liefde groeide dus niet zo sprookjesachtig zoals die tussen Maria en haar kapitein in de film: “Ik was niet verliefd.

Ik vond hem aardig, maar hield niet van hem. Maar ik hield van de kinderen, dus in zekere zin trouwde ik met hen”, liet Maria ooit optekenen over haar relatie met Georg.

Maar het was verre van een liefdeloos huwelijk: “Mettertijd heb ik geleerd om van hem te houden, meer dan ik ooit van iemand gehouden heb.”

In 1927 meer dan 10 jaar vóór de Anschluss, zoals de film het vertelt stapten Georg en Maria in het huwelijksbootje. Samen kregen ze nog drie kinderen: Rosemarie (°1928), Eleonore (°1931) en Johannes (°1939).

De Von Trapps waren kunstzinnig, en dat uitte zich nog voor Maria haar intrede deed. “Als kind werden we omringd door muziek”, zei Maria von Trapp, het derde kind van Georg en Agathe, in een interview in 2003. “Vader speelde viool, accordeon en mandoline, moeder piano en viool. Ons huis leek soms een conservatorium. Je kon ons overal horen op de piano, viool, gitaar, cello, klarinet, accordeon, en later, met bandopnemers. ’s Avonds speelden we volksliedjes, waarbij vader ons begeleidde op zijn viool.”Toen Maria bij het gezin kwam, begeleidde ze de kinderen verder in hun muzikale ontwikkeling.

Ze liet hen kennismaken met Oostenrijkse volksmuziek.

Ze leerde hen ook zogenoemde klassieke muziek kennen, madrigalen (meerstemmige a-capellaliederen uit de 14e en 15e eeuw), en missen van Mozart en Hassler. “We ontdekten dat we de stemmen hadden om koorliederen te zingen. We wilden de hele tijd zingen, maar dachten er niet aan om dat in het openbaar te doen.

“Dat veranderde toen Georg in de jaren 30 het familiefortuin verloor door de economische crisis.

Hij belandde in een depressie en Maria nam het heft in handen. Ze ontsloeg bijna alle huispersoneel en nam huurders in huis.

Maria kon Georg ervan overtuigen om van zingen een beroep te maken, en niet louter een hobby. “Vader stond er weigerachtig tegenover.

Het idee dat zijn kinderen voor een publiek moesten zingen, deed hem pijn, niet als snob, maar wel als beschermer van het gezin”, zegt dochter Eleonore.

De Trapp Family Singers, zoals ze zich gedoopt hadden, wonnen het Salzburger Muziekfestival in 1936, waarna ze in heel Europa bekendheid kregen met opvoeringen van klassieke muziek, madrigalen en volksliedjes.

In 1938 volgde de annexatie van Oostenrijk bij nazi-Duitsland. Georg en Maria verafschuwden het regime (Georg weigerde inderdaad een nazivlag aan hun huis aan te brengen, zoals in de film) en waren zich bewust van de gevaren, de propaganda, de spionage, het brainwashen.

Ze moesten afwegen of de voordelen die het regime hen gul aanbood (geld, bekendheid, carrièremogelijkheden), opwogen tegen het alternatief: alles en iedereen achterlaten wat hen lief was.

Ze kozen voor de vlucht.

In de film is te zien hoe het gezin, maar nipt kan ontsnappen aan de klauwen van de nazi’s. In het geniep vluchten lukt niet, en ze hebben de hulp nodig van hun zelfverklaarde manager en enkele schalkse kloosterzusters.

De slotscène van “The sound of music” toont hoe de familie de bergen oversteekt, op zoek naar veiliger oorden in Zwitserland.

In werkelijkheid ging het er minder heroïsch aan toe.”We zeiden gewoon dat we naar Amerika vertrokken om te zingen, we beklommen niet de bergen met onze koffers en instrumenten.

We namen gewoon de trein, zonder meer”, zei dochter Maria in 2003. Het gezin trok naar Italië en zo naar Londen.

In september maakten ze de oversteek naar de VS voor een zes maanden durende tournee. Daarna reisden ze door Scandinavië, om in 1939 terug naar de VS te gaan.

En er te blijven.

Het gezin settelde zich op een boerderijdomein in Stowe, Vermont. De meeste gezinsleden – uitgezonderd Georg – vroegen en kregen later de Amerikaanse nationaliteit.

De Trapp Family Singers bleven actief en succesvol, maar stopten met toeren in 1955 omdat de meesten hun eigen professionele weg wilden bewandelen.

De familieboerderij werd omgedoopt tot gastenverblijf in Europese stijl, “The Trapp Family Lodge”. Maria en drie van de kinderen trokken voor zendelingenwerk naar Nieuw-Guinea.

Later keerde Maria terug naar Vermont om de Trapp Family Lodge open te houden tot aan haar dood in 1987.

Maria von Trapp is begraven op het familiedomein, samen met haar man Georg, die overleed in 1947.

The Trapp Family Lodge bestaat vandaag nog altijd en wordt gerund door Johannes, de jongste zoon van Georg en Maria.

Kort na hun aankomst in Amerika schreef Maria Kutschera von Trapp “The story of the Trapp Family Singers”.

Van dat boek werden twee succesvolle Duits-Oostenrijkse films gemaakt, “Die Trapp-Familie”(1956) en “Die Trapp-Familie In Amerika” (1958).

De Amerikanen zagen brood in het verhaal en kochten de rechten van de Duitsers.

In 1959 volgde de première van de musical “The sound of music” op Broadway. Richard Rodgers schreef de muziek, Oscar Hammerstein II de teksten.

De musical was bijzonder succesvol, wat in 1965 resulteerde in de oerklassieker met Julie Andrews en Christopher Plummer.

De regie was in handen van Robert Wise, en naast Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II werd ook Irwin Kostal ingeschakeld voor de muziek.

Wat vond de familie Von Trapp zelf van de film?”‘The sound of music’ is een musical en was nooit bedoeld als documentaire”, relativeerde dochter Maria in 2003.

“Rodgers en Hammerstein werden geïnspireerd na het lezen van het boek van onze moeder.

We hadden al onze rechten verkocht aan de Duitse filmmaatschappij, waardoor we geen zeggenschap hadden over de inhoud van de musical en de film” (en waardoor de Von Trapps ook nooit mee konden profiteren van de grote winst).

Het filmverhaal kon de familie dus niet veel deren. Het enige wat Maria von Trapp en de kinderen écht stoorde, was de manier waarop Georg von Trapp afgebeeld werd: een afstandelijke man, een hardvochtige vader die niet hield van muziek.

“In realiteit was hij zachtaardig, warm, lief.” Georg anders voorstellen dan hij was, hielp allicht om het effect van Maria op het gezin beter te benadrukken, maar zijn familie vond dat bijzonder kwetsend.

Hoewel de film veel fans kreeg, zijn er ook genoeg mensen die juist een hekel hebben aan de film en het allemaal te zoetsappig vinden.

Het lijkt erop dat Christopher Plummer die Captain von Trapp speelde, tot de laatste categorie behoorde toen ze de film maakten.

Hij noemde bijvoorbeeld de film The Sound of Mucus. “Ik heb de film nooit in zijn geheel afgekraakt,” zei Plummer. “Ik gaf alleen af op het feit dat ik een rol moest spelen in de film, die ik niet bepaald spannend vond.

Ik dacht dat ik het helemaal was in die tijd en vond deze rol inferieur.”Maar volgens Andrews kwam de houding van Plummer de film juist ten goede, omdat het anders te zoetsappig was geweest.

“Hij was zo geweldig in de film,” zei Andrews. “En we zijn al deze jaren goed bevriend gebleven.”.(Diverse bronnen,Michelle Iwema, Kathleen Heylen, Wikipedia en Foto 1 Maria Augusta Kutschera, foto 2 Georg von Trapp, foto 3 Trapp Family Singers, foto 4 Trapp Family in de film en foto 5 Maria en Georg )

Vandaag 50 jaar geleden, president Pompidou naar de Verenigde Staten.

President Pompidou ging vooral naar Amerika om uit te leggen, waarom Frankrijk straaljagers (Mirage) verkocht hadden aan Libië.

President Nixon was daar boos om en de reactie van Pompidou was, dat dit toch beter was dan dat Libië straaljagers zou gekocht hebben de Russen.

Daar konden de Amerikanen toen weinig tegen in brengen.

Vandaag 50 jaar geleden, president Pompidou naar de Verenigde Staten.
Vandaag 50 jaar geleden, president Pompidou naar de Verenigde Staten.
Vandaag 50 jaar geleden, president Pompidou naar de Verenigde Staten.

Vandaag 55 jaar geleden, president Lyndon B. Johnson beëdigd.

Lyndon B. Johnson werd op 22 november 1963 beëdigd als 35ste president van de Verenigde Staten.

Kort daarvoor was zijn voorganger John F. Kennedy vermoord.

Vandaag op 20 januari 1965 werd hij opnieuw beëdigd voor een eigen termijn na het winnen van de presidentsverkiezingen van 1964.

Johnson (LBJ) is de vierde president van wie veel Amerikanen de initialen kennen, na TR, FDR en JFK.

Zijn vrouw, Claudia Alta Tailor, kreeg als kind al de bijnaam Lady Bird (‘lieveheersbeestje’) en werd bij haar huwelijk Lady Bird Johnson (LBJ).

Ook zijn dochters Lynda Bird en Luci Baines hadden dezelfde initialen als hijzelf. Zijn hond heette Little Beagle Johnson.

Tijdens demonstraties tegen de Vietnamoorlog scandeerden actievoerders in Nederland de kreet Johnson moordenaar.

In 1967 oordeelde de Hoge Raad dat dit strafbaar was.

Nadien klonk het Johnson molenaar.

Het stadje Johnson City in Texas is mede door Johnsons voorouders gesticht.

Johnson overleed op 22 januari 1973 aan een hartstilstand.

Hij werd 64 jaar oud. Johnsons weduwe, Lady Bird Johnson, overleed 34 jaar later.

50 jaar geleden, Shocking Blue staat deze maand op nummer één in Amerika met de single Venus

Het nummer is geschreven door Robbie Van Leeuwen zo staat het toch op de single.

In feite was het nummer al geschreven in 1848 door Stephen Foster en was toen de titel van het nummer Oh! Susanna.

De eerste studio-opname is van Victor Mixed Chorus in 1916.

Robbie Van Leeuwen hoorde de melodie in 1963 dankzij de folkzanger Tim Rose en zijn nummer The Banjo song.

Venus is de derde single van deze Haagse groep van gitarist Robbie Van Leeuwen en zangeres Mariska Veres.

Op de eerste twee singles neemt Fred de Wilde de vocalen voor zijn rekening.

In Amerika alleen was de verkoop goed voor een miljoen exemplaren. Rijk is Robbie Van Leeuwen er niet op geworden, gezien hij voor het succes de rechten al had verkocht aan de platenfirma.

Shocking Blue staat deze maand op nummer één in Amerika met de single Venus

Vandaag 40 jaar geleden, Amerikanen gegijzeld in Ambassade Teheran

De gijzelingscrisis, vlak nadat de dictatuur van de sjah was omvergeworpen, was een uiting van het Iraanse ongenoegen over de Amerikaanse inmenging in de Iraanse politiek in de jaren 50, 60 en 70.


De actie werd gesteund door het kersverse regime van de ayatollahs in Teheran en duurde zo’n 14 maanden.


De gijzelnemers eisten onder andere de uitlevering van de op dat moment in de Verenigde Staten verblijvende sjah.


Op het moment van de gijzeling, wisten zes diplomaten, die zich op dat moment buiten de ambassade bevonden, te vluchten naar de Zwitserse en de Canadese ambassade.


De overige 63 diplomaten en burgers die aanwezig waren in het gebouw van de ambassade werden gegijzeld.


Na de bezetting lieten de gijzelnemers vrijwel meteen 13 vrouwen en donkere mensen vrij.


Tijdens de crisis hielden Iraanse studenten tientallen Amerikanen gegijzeld op de Amerikaanse ambassade.


De overgebleven gegijzelden bleven gedurende een periode van 444 dagen gevangen binnen de Amerikaanse ambassade.


Op 24 april 1980 ondernamen de United States Armed Forces een poging om de 52 gijzelaars te bevrijden.


De operatie zou aanvankelijk twee nachten duren. De eerste fase van het plan verliep nog goed, ondanks beschietingen op een bezinetruck die een explosie veroorzaakte die mijlenver te zien was.


Maar toen de helikopters richting Teheran vlogen, kwamen ze in een zandstorm terecht, waarbij twee helikopters in de problemen kwamen.


Daarna waren er nog slechts vijf helikopters over om de missie uit te voeren.


Zes helikopters waren nodig om alle gijzelaars te kunnen vervoeren.


President Carter besloot de missie daardoor af te lassen.

Toen de helikopters op hun terugtocht waren en moesten worden bijgetankt door C-130 transportvliegtuigen, ging het mis.


Een C-130 en een helikopter botsten door een stofwolk boven op elkaar.


Drie Marines en vijf bemanningsleden van helikopters kwamen om. Alleen de piloot van de helikopter overleefde het ongeval.

Vijf helikopters werden uiteindelijk achtergelaten.


Ook werden bij de aftocht geheime documenten gevonden die de identiteit van verschillende CIA-agenten onthulden die aanwezig waren in Teheran.


Op 19 januari 1981 werden de Akkoorden van Algiers gesloten die het einde betekenden van de gijzeling van de 52 personen die al 14 maanden zaten opgesloten binnen de ambassademuren.


In de akkoorden werd de vrijlating van de gijzelaars geregeld en werden Iraanse banktegoeden vrijgegeven.

Bovendien werd besloten tot immuniteit tegen eisen tot schadevergoeding van Amerika tegen Iran.


Die mislukking zou de belangrijkste oorzaak vormen voor de verkiezingsnederlaag van toenmalig president Jimmy Carter.


De Amerikaanse president Carter was afgetreden en Reagen nam het stokje over.
Twintig minuten na zijn aftreden werden de gijzelaars overgedragen aan de Verenigde Staten.


Drie decennia lang hebben de slachtoffers geprobeerd compensatie te krijgen. Diverse rechtbanken, inclusief de Supreme Court, hielden dit tegen.


Pas in 2015 ondertekende de Amerikaanse president een wet om de slachtoffers te vergoeden.


Het geld kwam dankzij de Franse bank BNP Paribas, die een boete moest betalen van 9 miljard dollar omdat de bank sancties tegen Iran, Soedan en Cuba had geschonden.


Een groot deel van dat geld zou men reserveren voor slachtoffers van terreur, zoals de gijzeling in Iran, de aanslagen van 9/11 en de bombardementen op de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in 1998.


Van de 37 van de 53 gijzelaars van de gijzeling in Teheran die nog leven, kunnen rekenen op een vergoeding van maximaal 4,4 miljoen dollar. (Diverse bronnen, Rik Arnoudt, Isgeschiedenis, De Volkskrant en Wikipedia)

60 jaar geleden, op bezoek bij New York’s kerkhof Der Verlatenen op het Hart Island (november 1959)

Sinds het einde van de negentiende eeuw begraaft New York zijn arme en anonieme doden op Hart Island.

Het is een morzel grond van 50 hectare – zo’n 80 voetbalvelden groot – tussen The Bronx en Long Island.

Het is de finale rustplaats voor wel één miljoen zielen: slachtoffers van de gele koorts, aidsdoden uit de jaren 80 van de vorige eeuw, drugverslaafden uit de jaren 60, zwervers, illegalen, armen en doodgeboren baby’s.

Het is letterlijk een soort onderwereld, een godverlaten plek die alleen met een onregelmatig varende ferry bereikbaar is.

Al die verzamelde lichamen in de grond, er komen er altijd maar nieuwe bij. Verdriet dat zich al anderhalve eeuw opstapel.

De doden op het eiland worden begraven door ongevaarlijke gedetineerden van Rikers Island.

50 dollarcent per uur krijgen ze betaald en ze graven verschillende grote putten voor zo’n 1.500 lijken per jaar.

De dennenhouten kisten worden in massagraven gedumpt.

Eén grafkruis voor 150 lijken: rijen van twee kisten breed, telkens drie kisten op mekaar gestapeld, zo’n drie tot vier meter diep in de grond.

Vier keer per week komen de gevangenen de verse lijken uit verschillende mortuaria ter aarde bestellen.

Het lijkt een grimmig tafereel uit een Victoriaanse roman van Charles Dickens.Tot voor kort mocht amper iemand het eiland bezoeken.

New York schermt het gebied af en heeft het beheer ervan in handen gegeven van het gevangeniswezen.

Het is een Potter’s Field, een armenbegraafplaats.Op de zijkant van elke kist staat een nummer en de naam (als die al bekend is). 

Soms zijn er enkel lichaamsdelen.

Doodgeboren of te vroeg geboren baby’s worden begraven in een put met duizend kistjes.

Soms duurt het meer dan een jaar voor die put helemaal tot de rand is gevuld en kan worden afgedekt.

De doden op het eiland worden begraven door ongevaarlijke gedetineerden van Rikers Island.

50 dollarcent per uur krijgen ze betaald en ze graven verschillende grote putten voor zo’n 1.500 lijken per jaar.

De dennenhouten kisten worden in massagraven gedumpt.Eén grafkruis voor 150 lijken: rijen van twee kisten breed, telkens drie kisten op mekaar gestapeld, zo’n drie tot vier meter diep in de grond.

Vier keer per week komen de gevangenen de verse lijken uit verschillende mortuaria ter aarde bestellen.

Het lijkt een grimmig tafereel uit een Victoriaanse roman van Charles Dickens.Tot voor kort mocht amper iemand het eiland bezoeken.

New York schermt het gebied af en heeft het beheer ervan in handen gegeven van het gevangeniswezen.

Het is een Potter’s Field, een armenbegraafplaats.

Op de zijkant van elke kist staat een nummer en de naam (als die al bekend is).  Soms zijn er enkel lichaamsdelen.

Doodgeboren of te vroeg geboren baby’s worden begraven in een put met duizend kistjes.

Soms duurt het meer dan een jaar voor die put helemaal tot de rand is gevuld en kan worden afgedekt.

Het is een vreemd gevoel om zomaar rond te kuieren op Hart Island.

De meesten van ons slagen er vrij makkelijk in om zwervers en armen te negeren als ze nog leven.Als ze dood zijn, is dat nog makkelijker.

Nee, New York gaat niet zo respectvol om met mensen die het niet hebben gemaakt in deze stad waar je verzuipt als je het niet maakt.

Zonder succes en triomf eindig je in de hoofdstad van de wereld onherroepelijk op Hart Island.

De lichamen worden niet gecremeerd zoals in vele andere Amerikaanse steden. Je weet nooit dat ze lichamelijke resten moeten opgraven voor één of ander gerechtelijk onderzoek.

Soms laat een godsdienst het verassen van een lijk ook niet toe.

Hart Island heeft een lange geschiedenis. Er was ooit een gevangenis gevestigd, een ziekenhuis voor tbc-lijders, een gekkenhuis, een armentehuis, en een ontwenningscentrum voor drugverslaafden.

Ik zag er tijdens mijn bezoek zelfs verlaten raketsilo’s uit de Koude Oorlog. Allemaal ruïnes uit een verdampte tijd.

Soms spoelen er schedels aan op de oever, of stukken sleutelbeen, of dijbeenderen. Door weer, wind en erosie vermolmen de goedkope houten kisten in de zompige grond van de massagraven en spoelen ze het eiland af, om vervolgens weer aan te spoelen.

Een beetje luguber noemen ze het strand van Hart Island wel een keer Bones Beach.Hart Island is geen ordelijk kerkhof, met mooi geplaveide paadjes, sierlijke zerken of getrimde gazonnetjes.

Slechts hier en daar zie je een paar bleekgekleurde, melancholische scheve kruisen in het moerassige gras.(Diverse bronnen, Björn Soenens, Wikipedia en Foto’s november 1959)