Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.

Deszö Vasarhelyi werd in 1936 geboren in Pècs (Hongarije), een stad op 200 km ten zuiden van Budapest.  

Hij studeerde er piano en muziektheorie aan het Conservatorium.

Eind 1956 verliet hij zijn geboorteland om zich in België te vestigen.In het Conservatorium van Brussel behaalde hij er de eerste prijs.

Sindsdien wijdde hij zich aan het muziekonderwijs.

Eric Vasarhelyi , zijn zoon, werd geboren op 1 mei 1964.

Dankzij het muziekonderwijs van zijn vader behaalde hij briljante resultaten.  

In 1969 won hij op vijfjarige leeftijd een wedstrijd voor jong talent, georganiseerd door de RTBF en dit ondanks veel oudere concurrenten.

Op de Nationale Güntherwedstrijd werd hij finalist en behaalde hij er het diploma met de grootste onderscheiding.

Eind 1969 kwam zijn eerste single uit met werken van Czerny, Mozart en Bach.

In 1970 gaf hij zijn eerste publieke recital in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel, gevolgd door twee recitals in Keulen.

Hij werd uitgenodigd door de “West-Deutsche Rundfunk” en in oktober van hetzelfde jaar trad hij op als solist tijdens drie concerten met orkest in Brussel en Antwerpen.

Het werk dat hij interpreteerde, werd voor hem geschreven: “Suite pour Eric”.Ieder jaar stelde Deszö Vasarhelyi een groot aantal van zijn leerlingen voor aan het publiek in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel.

Na tien jaar onderwijs en ervaring stelde hij een nieuwe en onuitgegeven pianomethode op peil.

Een methode die zich in het bijzonder richt op jongeren vanaf 5 jaar.

Het hoofddoel van deze Methode bestond en bestaat eruit om zo vlug mogelijk, maar op een soepele en gedoseerde wijze, de artistieke intelligentie en gevoeligheid van het kind te ontwikkelen.

De meester creëerde kleine muziekstukjes gebaseerd op melodie en ritme, maar gecomponeerd op zulke aantrekkelijke wijze dat ze de smaak voor goede muziek aanwakkeren.

Deszö Vasarhelyi verongelukte op tragische wijze op 27 april 1996 te Dunaföldvar waardoor Eric besloot het werk van zijn vader voort te zetten.

Tot op de dag van vandaag engageert Eric zich ten volle om iedereen te laten genieten van deze unieke methode, onderwezen in de geest van zijn vader. (Diverse bronnen, Webpagina Vasarhelyi en De Post van 8 november 1970)

Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2
Deze week 50 jaar geleden, te gast bij Deszö en zijn vijfjarige zoon Eric Vasarhelyi in Brussel.2

30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)

Foto 1: Albert 73 jaar, woonde in een klein huisje zonder elektriciteit, foto 2: Julien 70 jaar woont in de kelder, een ruimte van drie op vier meter, foto 3: Jean-Baptiste vervoerde tijdens de tweede oorlog kolen voor de Duitse bezetter en daardoor na de oorlog gezien als een collaborateur. Hij krijgt een pensioen van de Duitse staat, foto 4 Bertha 57 jaar en Louise 44 jaar. Haar moeder had 19 kinderen, zij was de zeventiende en foto 5: café Manneke Pies.

30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)
30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)
30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)
30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)
30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)

30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

Mortier was de zoon van een bakker uit het Gentse Muidekwartier.


Hij doorliep de middelbare school aan het Sint-Barbaracollege in Gent, waarna hij het diploma van doctor in de rechten en een licentiaat in de Communicatiewetenschappen behaalde aan de Rijksuniversiteit Gent.


Op 25 augustus 1970 publiceerde hij zijn aanklacht tegen het Gentse operabeleid “De koninklijke Opera van Gent: Een Vlaams Kultuurschandaal!” in het blad Jeugd-Opera.


Daarin pakte hij de directeur van de opera en het stadsbestuur zwaar aan. Hij bepleitte de oprichting van een “Opera van Vlaanderen”.
Mortier werd bekend als opera-intendant bij De Munt in Brussel (1981-1991.


Hij werkte verder ook als directeur van de Salzburger Festspiele (1992-2001 en in de Opéra National de Paris (2004-2008).


Tijdens zijn loopbaan kreeg Mortier tal van eerbewijzen, onder andere een eredoctoraat van de universiteiten van Antwerpen en Salzburg, en in februari 2005 de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Algemene Culturele Verdienste 2004 voor zijn hele oeuvre.


Daarnaast was hij ook lid van de Akademie der Künste in Berlijn.
Hij werd in 2007 in de adelstand verheven met de titel van baron.


In 2009 zou Mortier beginnen als intendant bij de New York City Opera.


Toen het jaar voordien echter bleek dat Mortier niet de middelen ter beschikking zou krijgen die hem waren beloofd, bedankte hij voor de job.


Zijn laatste opdracht volbracht hij vanaf 2010 als intendant bij het Teatro Real in Madrid.


Hij werd daar, ondanks een contract tot 2016, in 2013 ontslagen. Uiteindelijk mocht hij nog een jaar aanblijven als adviseur.


In het voorjaar van 2013 werd bij Mortier tijdens een routinecontrole pancreaskanker vastgesteld.

‘In één dag veranderde mijn leven’, zei hij daarover eind vorig jaar in een interview in De Standaard. ‘Ik deel mijn ervaringen, zonder ze op te dringen.


Wat je nog mee te delen hebt als het einde in zicht is: het is een vraag waar je automatisch bij uitkomt.’


Gerard Mortier is 70 jaar geworden.

30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.
30 jaar geleden te gast bij de Gentse opera-intendant Gerard Mortier.

Vandaag 55 jaar geleden, komt de Dominicaanse diplomaat, autocoureur, polospeler Porfirio Rubirosa te overlijden

Rubirosa kwam vaak in de roddelpers als playboy en hij heeft affaires gehad met Dolores del Río, Eartha Kitt, Marilyn Monroe, Ava Gardner, Rita Hayworth, Soraya Esfandiary, Peggy Hopkins Joyce, Joan Crawford, Veronica Lake, Kim Novak, Judy Garland, Eva Peron en Zsa Zsa Gabor.

Volgens de legende had Rubirosa een erg grote penis.

In Parijs worden de grote pepermolens daarom Rubirosa’s genoemd.

Rubirosa huwde vijf keer maar had geen kinderen.

Uit zijn huwelijken met de Amerikaanse erfgenamen hield hij veel geld over.

Flor de Oro Trujillo, dochter van Rafael Trujillo, (1932–1938)

Danielle Darrieux, Franse actrice, (1942-1947)

Doris Duke, Amerikaanse erfgename (1947-1948)

Barbara Hutton, Amerikaanse erfgename (1953-1954)

Odile Rodin, Franse actrice (1956-1965)

Rubirosa werd geboren als derde en jongste kind van een gezin uit de hogere middenklasse.

In 1915 werd zijn vader ambassadeur van de Dominicaanse Republiek in Parijs, waar hij verder opgroeide.

Op 17-jarige leeftijd keerde hij terug naar zijn vaderland om rechten te studeren, maar schreef zich al snel in bij het leger.

In 1931 leerde hij dictator Rafael Trujillo kennen en in 1936 werd hij diplomaat namens zijn land.

Tijdens Olympische Spelen van 1936 werd hij naar Berlijn gestuurd en later naar Parijs.

Hij werkte ook voor de ambassades in Vichy, Buenos Aires, Rome, Havana (waar de Cubaanse Revolutie begon) en Brussel.

Na de Tweede Wereldoorlog speelde hij veel polo en richtte zelfs een eigen team op. Ook was hij geïnteresseerd in raceauto’s.

Na de moord op Trujillo in 1961 nam diens zoon Ramfis de macht over.

Rubirosa lobbyde bij John F. Kennedy om Ramfis te steunen.

Nadat de familie Trujillo het land ontvluchtte, kwam ook een einde aan de carrière van Rubirosa.

Rubirosa overleed vroeg in de ochtend van 5 juli 1965 toen zijn zilveren Ferrari 250 crashte tegen een boom in het Bois de Boulogne na een avondje feesten in een nachtclub waar hij vierde dat hij met zijn poloteam de Coup de France gewonnen had.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto Porfirio Rubirosa met zijn vrouw de Franse actrice Odile Rodin in Brussel)

Vandaag 55 jaar geleden, komt de Dominicaanse diplomaat, autocoureur, polospeler Porfirio Rubirosa te overlijden

50 jaar geleden, te gast bij priester Marc Helbig en zijn jukebox in de Begijnhofkerk in Brussel.

Deze 35-jarige priester had toen moderne opvattingen over hoe een kerk moest zijn.

Na de mis was er koffie en koekjes en u kon dan ook nog eens voor 5 Bfr. 3 plaatjes kiezen uit de jukebox.


Voor alle duidelijkheid geen popmuziek, maar muziek van onder meer Bach, Vivaldi en andere religieuze muziek.

50 jaar geleden, te gast bij priester Marc Helbig en zijn jukebox in de Begijnhofkerk in Brussel.
50 jaar geleden, te gast bij priester Marc Helbig en zijn jukebox in de Begijnhofkerk in Brussel.
50 jaar geleden, te gast bij priester Marc Helbig en zijn jukebox in de Begijnhofkerk in Brussel.
50 jaar geleden, te gast bij priester Marc Helbig en zijn jukebox in de Begijnhofkerk in Brussel.

Vandaag is het precies vijfendertigjarig geleden dat tijdens het Heizeldrama in Brussel 39 doden vielen.

Omstreeks 20 uur begint in het Heizelstadion de finale van de Europacup I tussen het Engelse Liverpool en het Italiaanse Juventus.

Een uur voor de wedstrijd breken er echter rellen uit tussen de supporters van beide ploegen. Verschillende toeschouwers steken vuurwerk af en gooien stenen naar elkaar.

In principe zouden de supporterskernen gescheiden worden door neutrale vakken, waar Belgische supporters zitten.

Maar door de gebrekkige interesse in België en de grote vraag naar tickets in Italië, werd het neutrale vak Z ook gevuld met Italiaanse supporters.

Wanneer vlak voor de aftrap een groep fans van Liverpool het neutrale vak Z bestormt, ontstaat er grote chaos.

De supporters van Juventus proberen te vluchten via de zijmuur van het vak, maar die begeeft het. Velen vallen naar beneden en anderen worden vertrapt in de menigte.

Het resultaat: 32 Italianen, 4 Belgen (Alfons Bos, Dirk Daeninckx, Jean-Michel Walla en Willy Chielens), 2 Fransen en een Noord-Ier laten het leven.

Daarnaast raken enkele honderden supporters gewond door de grote chaos. Een parlementaire onderzoekscommissie werd ingesteld die de betrokkenen binnen voetbalbond en ordediensten verhoorde.

Al op 9 juli 1985 kwam ze met haar bevindingen.In het rapport werd minister Charles-Ferdinand Nothomb in bedekte termen met de vinger gewezen.Nothomb weigerde af te treden, waarop zijn concurrent en vicepremier Jean Gol dan maar zelf zijn ontslag aanbood.

De Koning weigerde het ontslag van de Regering-Martens V. Daarop kwamen de Franstalige liberalen terug op hun stappen, maar het leidde wel tot vervroegde verkiezingen in oktober 1985.

Het gerechtelijk onderzoek in België was in handen van Marina Coppieters ’t Wallant. Op het strafproces, van oktober 1988 tot april 1989, kregen veertien Britse supporters een celstraf, al dan niet met uitstel.

Rijkswachtkapitein Johan Mahieu liep een veroordeling met uitstel op, net als de secretaris-generaal van de Belgische voetbalbond, Albert Roosens.Minister Nothomb en burgemeester Hervé Brouhon werden vrijgesproken, evenals de andere beklaagden: rijkswachtcommandant Michel Kensier, Brussels schepen van sportzaken Viviane Baro, UEFA-voorzitter Jacques Georges en secretaris-generaal Hans Bangerter.

Het Openbaar Ministerie ging in beroep tegen het vonnis.

Het arrest van het Hof van Beroep viel op 26 juni 1990 en legde zwaardere straffen op voor elf veroordeelden.

Een van de veertien supporters verkreeg de vrijspraak. Hans Bangerter werd alsnog veroordeeld, waardoor de UEFA mee moest bijdragen aan het schadeloos stellen van de slachtoffers.

Na afwijzing van de cassatieberoepen, sloten de aansprakelijk verklaarde partijen een akkoord over de onderlinge verdeling van de 250 miljoen frank (ongeveer 6,2 miljoen euro) schadevergoedingen.

De overeenkomst werd op 19 november 1991 ondertekend en voorzag in de volgende verdeelsleutel:42,5% voor de Belgische staat;42,5% voor de KBVB;15% voor de UEFA.De Engelse clubs en Football Association besloten kort daarna om alle clubs uit die competitie voor vijf jaar uit te sluiten van de Europese competities, een beslissing die later door de UEFA werd bekrachtigd.

Omdat Liverpoolsupporters de oorzaak waren van de ramp werd Liverpool nog een extra jaar uitgesloten van Europees voetbal.

Op 29 mei 2005 werd een monument onthuld bij het nieuwe stadion om het drama te herdenken dat precies 20 jaar eerder had plaatsgevonden. (Diverse bronnen, Pieter-Jan Segers, Lieselot Deprins en Wikipedia)

70 jaar geleden, de Engelse schrijver Graham Greene te gast in Brussel.

Hij was er om promotie te maken voor zijn novelle The Third Man die in januari 1950 op de markt kwam.

Foto 2 foto met de Franse auteur François Mauriac. (en winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur in 1952)

70 jaar geleden, de Engelse schrijver Graham Greene te gast in Brussel.
70 jaar geleden, de Engelse schrijver Graham Greene te gast in Brussel.
met de Franse auteur François Mauriac.