Siedah Garrett over haar ervaring met Michael Jackson (Joepie 27 september 1987)

In 1984 bereikte Garrett voor het eerst de hitlijsten met het duet “Don’t Look Any Further” gezongen samen met Dennis Edwards.

In de paar jaar die daar op volgden had ze enkele bescheiden successen met singles als “Curves”, “Do You Want It Right Now” en “Everchanging Times”.

In datzelfde jaar werkt ze ook samen met Tom Brown voor zijn laatste album Tommy Gun voor de platenfirma Arista Records

In 1987 kreeg ze bekendheid door haar samenwerking met Michael Jackson op het album Bad.

Voor dit album schreef ze samen met Glen Ballard de single Man In The Mirror, dat onder andere in de Verenigde Staten een nummer 1 hit werd.

Ook is ze als achtergrondzangeres op dit nummer te horen. Daarnaast zong ze met Michael het duet I Just Can’t Stop Loving You, een nummer1 hit in de V.S., het Verenigd Koninkrijk, Nederland en België.

Tijdens Jacksons Dangerous World Tour was Garrett een van de achtergrondzangeressen. Garrett is ook te horen als achtergrondzangeres op verschillende Madonna-nummers waaronder True Blue en Who’s That Girl, en tijdens Madonna’s Re-Invention Tour.

Verder is ze achtergrondzangeres op nummers van onder anderen Donna Summer, Nick Kamen, Boz Scaggs, Michael McDonald, Santana, Anastacia.

Rond 1997 was Garrett korte tijd zangeres van de Britse acid jazz-band Brand New Heavies, waarmee ze het album Shelter opnam.

Na haar vertrek bij deze band, heeft Garett zich weer gericht op haar solowerk en het schrijven van nummers voor anderen.

In 2007 werd Garrett genomineerd voor een Oscar, voor het nummer “Love You I Do” voor de film Dreamgirls.

In 2008 won ze voor dit nummer een Grammy Award. (diverse bronnen en Wikipedia)

Siedah Garrett over haar ervaring met Michael Jackson (Joepie 27 september 1987)

45 jaar geleden te gast bij de Nederlandse Ko van Dijk jr., tot ik erbij neerval (De Post 24 september 1977)

45 jaar geleden te gast bij de Nederlandse Ko van Dijk jr., tot ik erbij neerval (De Post 24 september 1977)

45 jaar geleden te gast bij de Nederlandse Ko van Dijk jr., tot ik erbij neerval (De Post 24 september 1977)

45 jaar geleden te gast bij de Nederlandse Ko van Dijk jr., tot ik erbij neerval (De Post 24 september 1977)

Vanaf vandaag 60 jaar geleden, de Duitse film Der Vogelhändler (The Bird Seller) met in de hoofdrol Conny Froboess en Peter Weck te zien in de Vlaamse bioscoop

Vanaf vandaag 60 jaar geleden, de Duitse film Der Vogelhändler (The Bird Seller) met in de hoofdrol Conny Froboess en Peter Weck te zien in de Vlaamse bioscoop
Vanaf vandaag 60 jaar geleden, de Duitse film Der Vogelhändler (The Bird Seller) met in de hoofdrol Conny Froboess en Peter Weck te zien in de Vlaamse bioscoop

Vanaf vandaag 60 jaar geleden, de Duitse film Der Vogelhändler (The Bird Seller) met in de hoofdrol Conny Froboess en Peter Weck te zien in de Vlaamse bioscoop

Vandaag 60 jaar geleden, de Amerikaanse tv-presentatrice Sherri Chessen krijgt toestemming van Zweden om daar een abortus te kunnen doen wegens ernstige foetale misvormingen. (17 augustus 1962)

In 1961 begeleidde Chessens echtgenoot Bob Finkbine een groep middelbare scholieren op een Europese tournee, waar hij een vrij verkrijgbare kalmerende middelen kocht en de rest mee naar huis nam.

Chessen nam 36 van de pillen in de vroege stadia van haar vijfde zwangerschap, niet wetende dat ze thalidomide bevatten, dat misvormingen bij de foetus kan veroorzaken.

Het is bekend onder merknamen zoals Softenon (Nederland en België), Contergan (Duitsland), Distaval, Neurosedyn, Isomin, Kedavon, Telergan en Sedalis.

Haar arts adviseerde haar een therapeutische abortus te ondergaan, het enige type dat destijds in Arizona was toegestaan.

Om het gevaar van thalidomide bekend te maken, nam Chessen contact op met de Republiek Arizona.

Hoewel haar anonimiteit verzekerd was, werd haar identiteit niet geheim gehouden.

De media identificeerden haar als “Mrs. Robert L. Finkbine” en “Sherri Finkbine”, hoewel ze die naam persoonlijk niet gebruikte.

Na de publicatie van het verhaal van Chessen in de krant.

Vroeg het ziekenhuis en zijn personeel de verzekering dat het niet zou worden vervolgd.

Toen een dergelijke verzekering niet kwam, werd de geplande abortus geannuleerd.

Toen haar arts om een ​​gerechtelijk bevel vroeg om door te gaan met de abortus, werden zij en haar man publieke figuren.

Ze kregen brieven en telefoontjes en een paar brieven bevatten zelfs doodsbedreigingen.

Daardoor werd zelfs de FBI ingeschakeld om haar te beschermen.

Ze verloor ook haar baan als gastvrouw Miss Sherri, haar rol in de kindershow Romper Room van de plaatselijke tv in Phoenix.

Ook haar verzoek tot abortus werd afgewezen door rechter Yale McFate, die vond dat hij niet de bevoegdheid had om een ​​beslissing over de zaak te nemen.

Chessen probeerde naar Japan te gaan om een ​​abortus te laten plegen, maar kreeg van de Japanse consul geen visum.

Zij en haar echtgenoot vlogen toen naar Zweden, waar zij een succesvolle en wettelijke abortus verkreeg, wat terug een kleine controverse veroorzaakte in haar thuisland.

De Koninklijke Zweedse Medische Raad keurde het verzoek positief om abortus te mogen doen op 17 augustus 1962.

De operatie werd de volgende dag uitgevoerd.

De Zweedse verloskundige die de abortus uitvoerde, vertelde Chessen dat de foetus geen benen en slechts één arm had en het niet zou hebben overleefd.

De controverse werd in 1992 de basis voor een voor tv gemaakte film, A Private Matter, met Sissy Spacek in de hoofdrol.

Bijna 10.000 kinderen waren inmiddels geboren met een aandoening ten gevolge van de medicatie, de helft daarvan in West-Duitsland, het middel was daar zonder recept verkrijgbaar.

Opvallend is dat de Verenigde Staten gespaard bleven.

De FDA, de beoordelende instantie, liet thalidomide nooit op de Amerikaanse markt toe, op aandringen van dokter Frances Oldham Kelsey.(Diverse bronnen, Wikipedia en Paris Match 28 augustus 1962)

Vandaag is ook het al twintig jaar geleden dat de Gentse auteur Paul Berkenman is overleden.

Deze naam is eigenlijk een pseudoniem voor Roger Thienpondt.

Thienpondt was een Gentse dichter en toneel auteur geboren in 1926.

Hij werd geboren in de Korianderstraat.

Na zijn middelbare studies aan de handelsafdeling van de Nijverheidsschool in Gent werd hij in 1946 opsteller bij de Nationale Bank van België.

In 1965 kwam hij in dienst van het Nederlands Toneel Gent (NTG), eerst als secretaris, in 1967 als chef administratie en in 1973 als verantwoordelijke voor de public relations.

In 1979 werd hij dramaturg bij Theater Arena en in 1985 werkte hij bij de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen.

Vanaf 1986 was hij freelance dramaturg en vertaler.

Hij schreef onder andere de succesvolle gedichtenbundel Orfeus achterna in 1949.

Voor dit werk kreeg hij de prijs voor letterkunde van de Stad Gent. Naast dichter was hij actief in het Vlaamse toneel.

Dankzij het Gentse productiehuis Cinébel, opgericht in 1958

Kon Berkenman die een grote passie had voor film.

Aan de slag gaan en dit leidde tot enkele filmprojecten, waar Want allen hebben gezondigd een voorbeeld van is.

Berkenman werkte voor deze film voor de tweede keer samen met de dramaturg Raymond Cogen.

In deze film speelde onder meer Jef Demedts, Hilde Uytterlinden, Suzanne Juchtmans en Raf Reymen.

Hun eerste langspeelfilm was Prelude tot de dageraad, een romantische film die werd uitgebracht in 1959.

Met hun tweede film wouden Berkenman en Cogen de onzin van de oorlog aanklagen.

Hoewel het thema van de Jodenvervolging het uitgangspunt is van het verhaal, zei Cogen dat dit thema slechts de achtergrond is van een klassiek noodlotsverhaal.

Het doel van beide filmmakers was met andere woorden niet een film te maken over de Jodenvervolging in België, maar dit thema was het best geschikt als achtergrond voor wat ze wel wouden vertellen.

De structuur van de film Want allen hebben gezondigd bestaat uit flashbacks van een Joodse vertelster, die tussen de stukken door mijmert over Wereldoorlog II.

Het voornaamste motief in de film is de schuldvraag, die al beantwoord wordt in de titel: Want allen hebben gezondigd. Berkenman en Cogen tonen aan de kijker een meer complexe schuldvraag dan wat ze gewoon zijn uit andere films.

Waar tot dan toe alles zwart-wit werd voorgesteld, een patriottisch volk tegenover een agressieve bezetter, is er in deze film veel meer aandacht voor de grijswaarden.

Zo is de ‘zwarte’ Von Lehndorf helemaal niet zo overtuigend als ‘vijand’, is de notaris ‘schuldig’ omdat hij ver gaat in zijn accommodatie en is de verzetsheld helemaal niet heroïsch wanneer hij totaal overbodig een medemens vermoordt.

De periodisering van de film is moeilijk te bepalen. Aangezien de jodenvervolging aan bod komt, kunnen we stellen dat het na 1942 is, aangezien dan pas de vervolgingen in België op gang kwamen.

In Want allen hebben gezondigd zien we een heel andere beeldvorming van de Duitsers en het verzet dan in de films van de Franstalige filmmakers. In de plaats van een verheerlijking van het verzet, zien we een nuancering van hun vermeende heldhaftigheid.

Ook de mythe dat de Duitse bezetters allemaal onmenselijke nazi’s waren, wordt in deze film ontkracht.

Op het eerste zicht is deze film een aanklacht tegen de oorlog en het racisme tegenover de Joden.

Maar als we de film plaatsen in de Belgische maatschappelijke context van een gespleten oorlogsherinnering, krijgt de film nog een tweede betekenis.

De film roept namelijk impliciet op om de harde beschuldigingen tegenover collaboratie her te bekijken.

Zo kan Von Lehndorf vergeleken worden met een collaborateur: hij staat weliswaar aan de Duitse kant, maar gaat daarom nog niet akkoord met de nationaal-socialistische theorieën.

De notaris kan op zijn beurt gezien worden als een symbool voor de accommodatiepolitiek van de Belgische elite en ook hen treft schuld.

De moord op Von Lehndorff ten slotte kan gelezen worden als symbool voor de wraakacties van het verzet op collaborateurs of de onrechtvaardige repressie.

Waarom in deze film collaboratie en repressie, thema’s die toch nog steeds actueel waren in Vlaanderen, niet expliciet voorkomen, kan verklaard worden door het feit dat er op deze zaken nog steeds een taboe rustte.

De tijd was nog niet rijp voor een film over dit thema. De vraag is echter of Vlaanderen er nu al klaar voor is in 2022.

In 1990 werd hem voor zijn oeuvre als dichter en toneelauteur en voor de belangrijke rol die hij speelde in de promotie van het theater de Frans Roggenprijs toegekend. (Ons Land 19 november 1960, scriptie Voor vorst, voor waarheid of voor kijkcijfers, Beeldvorming van Wereldoorlog II in de Belgische film van Maaike Van Melckebeke en Dirk de Wulf.)

de Gentse film Want alles hebben gezondigd (Ons land december 1960)

De Franse actrice Anne Brochet

In Vlaanderen kennen we haar vooral van de film Cyrano de Bergerac waar ze samen speelde met Gérard Depardieu.

Ze Won ook verschillende prijzen zoals César voor Beste actrice, César voor Meest veelbelovende actrice, Europese Filmprijs voor Beste actrice en een César voor Beste actrice in een bijrol.

Buiten acteren is ze ook romanschrijfster en haar eerste boek Si petites devant ta face (2001) verkocht meer dan goed.

Haar laatste boek is van 2019 en kreeg als titel La fille et le rouge.