Deze week 50 jaar geleden, de film Cabaret met in de hoofdrol Liza Minnelli te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 21 mei 1972)

Deze week 50 jaar geleden, de film Cabaret met in de hoofdrol Liza Minnelli te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 21 mei 1972)

Deze week 50 jaar geleden, de film Cabaret met in de hoofdrol Liza Minnelli te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 21 mei 1972)
Deze week 50 jaar geleden, de film Cabaret met in de hoofdrol Liza Minnelli te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 21 mei 1972)

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Rita Hayworth is overleden (14 mei 1987)

Hayworth werd geboren op 17 oktober 1918 in New York als de dochter van flamencodanser Eduardo Cansino en Volga Hayworth. Ze zat in een beroemde familie met Spaanse dansers.

Ze spendeerde bijna heel haar jeugd met dansen

Op dertienjarige leeftijd gebruikte haar vader haar reeds als sensuele danspartner.

Volgens biografe Barbara Lea misbruikte hij haar trouwens ook seksueel.

In 1941 stond ze prachtig te dansen aan de zijde van Fred Astaire in “You’ll never get rich”.

De ultieme filmdanser Fred Astaire zou later zeggen dat Hayworth zijn favoriete danspartner was.

Verrassend aangezien hij 10 keer aan de zijde van Ginger Rogers stond waarmee hij uitgroeide tot het legendarische filmdansduo.

Het hoogtepunt in de carrière van Hayworth is “Gilda” uit 1946. Daarin speelt ze een wondermooie femme fatale met lange haren die ook goed kan zingen. Iedereen kent natuurlijk nog het nummer “Put the blame on mame” waarin ze heel subtiel 1 handschoen uittrekt terwijl ze zingt en danst.

Die scène wordt nog altijd gezien als één van de meest erotische ooit. Glenn Ford was toen haar tegenspeler.

Misschien wel de beste film van Rita Hayworth is “The lady from Shanghai” uit 1947 van en met Orson Welles met wie ze later ook zal trouwen.

Dit is een heel intrigerende film noir die aanvankelijk flopte, maar later aan reputatie heeft gewonnen.

Hij staat nu in de geschiedenisboeken als één van de beste films noirs aller tijden.

Rita Hayworth trouwde vijf keer, waarvan dat met Orson Welles het tweede was. (De eerste, de twintig jaar oudere Eddie Judson, komt wel de “eer” toe de persona Rita Hayworth te hebben gecreëerd, ook al deed-ie dat dan vooral om er geld aan te verdienen, wat hem er bijvoorbeeld toe inspireerde haar aan te zetten om met Hollywood-producers naar bed te gaan.)

Welles werd verliefd op Hayworth toen hij in “Life” van 11/8/1941 een pin-up-foto ( In deze periode poseerde ze als een pin-upgirl.

Toen de VS zich in de Tweede Wereldoorlog mengde, werd haar afbeelding door miljoenen soldaten bewonderd.

Dit maakte haar een van de top twee pin-upmeisjes in de oorlogsjaren, de andere was de blonde Betty Grable) van haar zag, waarop ze uitnodigend geknield in zwarte lingerie op een bed zat.

Ze trouwden in 1943, maar al kort na de geboorte van hun dochter Rebecca (17/12/1944) begon Welles haar steeds brutaler te behandelen. Hun huwelijk loopt dan ook op de klippen.

Rita trouwt op 27 mei 1949 met de Egyptische prins Ali Khan.

Op de dag van hun huwelijk geeft hij haar zestien kilo edelstenen en laat hij het zwembad vollopen met eau de Cologne, maar na de geboorte van hun dochter Yasmine (die later in het koor van de Metropolitan Opera zou zingen), begint hij haar eveneens te verwaarlozen. Hayworth raakt aan de drank.

In 1953, na een huwelijk van vijf jaar, keerde ze terug naar de filmbusiness.

In 1955 klaagde ze Columbia Pictures aan om van haar contract af te komen. Jaren na het overlijden van Harry Cohn, de baas van Columbia Pictures, was Hayworth nog steeds kwaad op hem: ze leefde onder het “bezit” van de studio, had geen vrijheid.

Ook was ze geïrriteerd om het feit dat de studio geen rekening hield met haar wens om te leren zingen.

Hierdoor was ze vaak beschaamd omdat de soldatentroepen haar vaak vroegen om te zingen voor hen. Cohn toonde zijn frustraties dan weer in Time Magazine.

Ondanks haar wankele gezondheid blijft Rita Hayworth ook doorwerken in de jaren 50 en 60.

Ze maakt nog interessante en ook wel bevreemdende cinema in het geval van “Road to Salina” uit 1969.

Op de set moet Rita Hayworth haar replieken aflezen van kaartjes, verborgen in het decor.

Later zal blijken dat dit toch niet zozeer door de drank kwam.

Hayworth raakte in februari 1987 in een halve coma en stierf enkele maanden later op 68-jarige leeftijd aan Alzheimer.

Ze werd begraven op het Holy Cross Cemetery in Culver City, Californië.

Op haar grafsteen staat: “To yesterday’s companionship and tomorrow’s reunion” (“Op de kameraadschap van gisteren en de hereniging van morgen”). (Diverse bronnen, Wikipedia, Ronny De Schepper, Stefan Mertes, Ward Verrijcken en Story 26 mei 1987)

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Rita Hayworth is overleden (14 mei 1987)

Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Rita Hayworth is overleden (14 mei 1987)

60 jaar geleden, Sean Flynn, zoon van Errol Flynn in de film The Son of Captain Blood en zijn droevige einde als oorlogsfotograaf.

In mei 1961, op 20-jarige leeftijd, kreeg Flynn een filmcontract met Sage Western Pictures om te spelen in de film Il Figlio del Capitano Blood (1962) , een vervolg op zijn vaders hitfilm Captain Blood .

De film werd in 1964 in de VS uitgebracht als The Son of Captain Blood .

In de zomer van 1966 ging Flynn naar Singapore om te spelen in zijn achtste en laatste film, de Frans-Italiaanse actiefilm Cinq Gars Pour Singapour (1967 en uitgebracht in 1968 als Five Ashore in Singapore).

Daarna ging hij aan de slag als freelancefotograaf, eerst voor het Franse tijdschrift Paris Match en daarna voor Time Life en tenslotte voor United Press International (UPI).

Flynns foto’s werden al snel over de hele wereld gepubliceerd.

Hij maakte naam als oorlogsfotograaf en dit vooral omdat hij gevaarlijke risico’s nam.

Op 6 april 1970 verlieten Flynn en een groep journalisten Phnom Penh om een ​​door de overheid gesponsorde persconferentie in Saigon bij te wonen.

Flynn en collega-fotograaf Dana Stone (die in opdracht van CBS werkte) kozen ervoor om deze verplaatsing te doen via motorfietsen en niet zoals andere journalisten te reizen via begeleiding van het leger.

Tijdens hun reis werden ze tegengehouden door de Vietcong en gevangen genomen.

Flynn en Stone zijn daarna nooit meer gezien of gehoord en hun lichamen zijn nooit terug gevonden.

Flynns moeder heeft enorm veel geld uitgegeven om haar zoon terug te vinden, maar zonder succes.

In 1984 werd Flynn wettelijk dood verklaard.

Zijn moeder, de Frans-Amerikaanse actrice Lili Damita stierf in 1994.

Tot op vandaag zijn de lichamen nog steeds niet gevonden.

60 jaar geleden, Sean Flynn, zoon van Errol Flynn in de film The Son of Captain Blood en zijn droevige einde als oorlogsfotograaf.

50 jaar geleden, te gast bij de Franstalig Zwitsers toneel- en filmacteur Michel Simon in zijn woning in de gemeente Noisy-le-Grand in Frankrijk (De Post 19 maart 1972)

50 jaar geleden, te gast bij de Franstalig Zwitsers toneel- en filmacteur Michel Simon in zijn woning in de gemeente Noisy-le-Grand in Frankrijk (De Post 19 maart 1972)
50 jaar geleden, te gast bij de Franstalig Zwitsers toneel- en filmacteur Michel Simon in zijn woning in de gemeente Noisy-le-Grand in Frankrijk (De Post 19 maart 1972)