Vandaag is het ook 25 jaar geleden dat de Antwerpse rallyrijder Gilbert Staepelaere is overleden.

Tijdens de jaren 1950 start Gilbert met atletiek.

Na zijn schooltijd behaalt hij nationale titels in de juniorencategorie in het verspringen en de 400 meter horden.

Zijn automobiele carrière start in de competitie van 1953, wanneer hij op 16-jarige leeftijd debuteert als copiloot van vader Jules Staepelaere in een Ford Fairlane V8.

Tussen 1953 en 1959 behaalt hij als copiloot samen met zijn vader in totaal 52 overwinningen.

Als piloot rijdt Gilbert meestal met Ford modellen zoals de Anglia, Cortina, Mustang, Escort, Taunus en Capri, maar in de beginjaren ook af en toe met BMW’s, Austins, Porsches en Lotus (Cortina).

Hij behaalt 131 overwinningen als piloot sinds 1960 en wordt officieel Ford-piloot in 1968.In 1970 staat Staepelaere samen met de Fin Timo Mäkinen aan de start van een van de grootste marathon rally-evenementen: de London to Mexico World rally Cup.

Ze rijden met de uiterst competitieve Ford Escort 1850 en vormen een sterke equipe met nog vier andere Escorts. Lange tijd ziet het er naar uit dat het team Mäkinen/Staepelaere z’n favorietenrol kan waarmaken.

Maar aanhoudende pech, vooral in Zuid-Amerika, beslist er anders over.

De Fin Hannu Mikkola en zijn Zweedse co-driver Gunnar Palm trekken op 27 mei met eenzelfde Escort aan het langste einde.

Het duo Mäkinen/Staepelaere strandt in Mexico-Stad op de vijfde plaats.

Door de derde plaats van teamgenoten Rauno Aaltonen – ook een Fin – en de Brit Henry Liddon eindigen drie Escorts in de top-vijf.

De ruige rally is zo een groot succes voor het Ford-fabrieksteam.Gilbert Staepelaere werd met Fredy Franssen als copiloot twaalf keer Belgisch kampioen rally.

De laatste keer dat ze samen reden, was in 1978. “Dat jaar hebben we de Bosporusrally in Istanboel gewonnen.

Het was de beslissende wedstrijd voor het Belgisch kampioenschap.

Tegelijk was het ook hun laatste wedstrijd, want Ford liet die dag weten dat ze ermee stopten.

Vanaf 1979, na zijn actieve carrière als amateur en fabriekspiloot, wordt hij adviseur bij public relations van Ford in België.

Daar is hij ook actief bij de vorming van jonge nationale piloten.

Hij hield zich bezig met trainingsschema`s voor jonge piloten, wat uiteindelijk tot de komst van de drie musketiers heeft geleid: Marc Duez / Patrick Snijers en Robert Droogmans.

Gilbert Staepelaere stierf drie dagen voor zijn negenenvijftigste verjaardag op 2 juni 1996 (andere bronnen spreken van 3 juni)

Zijn zoon Gert was ook actief in het rallymilieu.

Hij zat ook in de wagen, maar raakte vooral bekend als organisator.

De steun en inzet voor de rallysport worden na zijn dood erkend door Ford in de vorm van steun voor de Memorial Gilbert Staepelaere, een historische rallyproef bij Kapellen en mede opgericht door zijn zoon Gert Staepelaere

Ook zat hij ooit in het organisatieteam van rally’s in Groot-Brittannië en België.

Gert Staepelaere is op 30 juni 2020 overleden aan keelkanker. Hij was pas 54 jaar. (Diverse bronnen en Wikipedia)