Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

Coenraed de Waele werd op 29 augustus 1952 te Deinze geboren en groeide op in Machelen aan de Leie.

Hij volgde aanvankelijk lager onderwijs aan de Gemeenteschool aldaar (eerste vier jaren), om vervolgens over te gaan naar de nonnen van Aarsele (laatste twee jaren).

Zijn middelbare school begon met twee jaar Grieks-Latijn bij de paters Oblaten in Waregem, hierna twee jaar Handel in het Sint-Hendrikscollege in Deinze en tenslotte drie jaar Hotelschool ‘Ter Duinen’ in Koksijde.

In een impulsieve bui verliet hij het ouderlijk dak en trok naar Gent.

Hij vond werk als barman in het muziekcafé ‘Finkle’s’ in de Belfortstraat.

Op 15 juli, 1976 opende Coenraed de Waele zijn kroeg ‘Villa des Roses’ op de hoek van de Sint-Jacobsnieuwstraat met de Gildestraat, zo geheten naar de debuutroman van Willem Elsschot.

Op de draaitafel lag naast jazz de ‘betere’ popmuziek.

Naar verluidt zou de auteur en jazzkenner Jules Deelder er zijn eerste optreden in Vlaanderen hebben gegeven.

Na verloop van tijd zal Coenraed de Waele zich meer en meer gaan spiegelen aan deze nachtburgemeester van Rotterdam.

Een regelmatige gast op het podium was Marcel Van Maele, door De Waele omschreven als “de meest onderschatte dichter in de Nederlanden”

Coenraed De Waele viert twintig jaar Villa des Roses (De Gentenaar 20 december 1996)

Rond ’83 maakte de WAELE deel uit van Theater de Bron, een theatercommune in de Komijnstraat.

Uiteindelijk debuteerde hij in 1984 met een gedichtenbundel ‘Pluimgewichten’.

Uit die bundel werden meteen vier gedichten geselecteerd door Gerrit KOMRIJ voor zijn bloemlezing “De beste Nederlandstalige gedichten van de 19e en 20e eeuw”.


De bundel ‘Plankgas’ werd uitgegeven door het Poëziecentrum van Gent.

In ’88 werd hij uitgenodigd op de ‘De Nacht van de Poëzie’ in Utrecht

Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

Organiseerde een soortement ‘Nacht van de Poëzie’ in de Vooruit ten bate van dagblad de Morgen.

Er namen 42 dichters deel, waaronder Hugo Claus, Simon Vinkenoog, Herman De Coninck, Marcel Van Maele en andere kanonnen.

In 1990 liet hij zich opsluiten in een kooi die vier meter hoog hing in een boom op het Sint-Jacobpleintje tijdens de Gentse Feesten.

Hij schreef er elke avond een klassiek sonnet dat s’anderdaags in dagblad De Morgen werd afgedrukt.

In 1991 daalde hij tien dagen af in een vergeetput in het Gravenkasteel, wederom tijdens de Gentse feesten.

Daar schreef hij elke dag een sprookje. Die sprookjes werden gebundeld in het boek :’Sprookjes voor Fabiola’.

Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

In 1990 schreef Coenraed de Waele de tekst voor het lied ‘Volle Maan’ van Johan Verminnen.

Dit nummer werd naar aanleiding van “Johan Verminnen ’60 door zijn fans als lievelingslied verkozen.

Later schreven zij samen ook het lied ‘doah doah”.

Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

n de bloemlezing ‘Hotel New Flanders’ samengesteld door Dirk Van Bastelare werd 1 gedicht opgenomen van Coenraed De Waele.

Ook in de bloemlezing ‘Om Gent gedicht’, gekozen door Guido Lauwaert, prijkt 1 gedicht.

Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

In 2014 schreef hij de tekst voor het nummer Gent Herleeft van de Gentse zanger Kazzen.

Het nummer is terug te vinden op zijn album Dansen Op de Vulkaan.

Vandaag mag de Gentse dichter Coenraed De Waele 70 kaarsjes uitblazen.

Vandaag 25 jaar geleden, persvoorstelling strip-album Baron Ignace Karnemelk, de Steen Der Wijven van Tom De Cuyper (2 juli 1997)

Vandaag 25 jaar geleden, persvoorstelling strip-album Baron Ignace Karnemelk, de Steen Der Wijven van Tom De Cuyper (2 juli 1997)

Vandaag 25 jaar geleden, persvoorstelling strip-album Baron Ignace Karnemelk, de Steen Der Wijven van Tom De Cuyper (2 juli 1997)

Vanavond is het ook al 25 jaar geleden dat Jan Hoet en Dany Vandenbosche in debat gingen over cultuur, politiek en beeldende kunst in de Hotsy Totsy (26 juni 1997)

Een avond om nooit te vergeten. Helaas was Wim ziek maar dit hebben we vlug kunnen oplossen.

Trouwens Jan en Dany hebben niet echt een moderator nodig om zich te laten sturen in het debat en er een leuke avond van te maken.

Conservator Jan Hoet, die sinds hij zich bij de CVP engageerde terecht « kunst-paus » wordt genoemd, ging vorig jaar in tal van debatten in de clinch met Dany Vandenbossche, de toenmalige SP-schepen voor cultuur.

De laatste tijd zaten ze elkaar niet meer in de haren.

Hebben ze misschien hun wilde haren verloren ?

We zullen het vanavond weten, want om 22 uur treden ze in de Hotsy Totsy in de ring voor een terugmatch.

We gebruiken opzettelijk de boksterm, want wie de Hotsy Totsy kent, weet dat dat toepasselijk is. En ook omdat het de lievelingssport is van Hoet natuurlijk.

Scheidsrechter is Wim Van Gansbeke. Eens zien of hij slagen onder de gordel toelaat, nu hij er daar onlangs zelf een aantal mocht incasseren… (met dank aan Ronny De Schepper voor het krantenartikel van het HLN, 26/6/1997)

Vanavond is het ook al 25 jaar geleden dat Jan Hoet en Dany Vandenbosche in debat gingen over cultuur, politiek en beeldende kunst in de Hotsy Totsy (26 juni 1997)

Nieuwste werk van ‘Herr Seele’ in de nieuwe Laarnse galerij van Motte

Herr-Peter van Heirseele-Seele en Kamagurka stellen vanaf zondag tentoon in de nieuwe galerij Ridderpad 42 in Laarne.

Het meeste werk draait rond hun gekuifde held Cowboy Henk met daarnaast het nieuwste werk van Herr Seele met absurde mondmaskerssituaties.

Waarom Laarne of all places?

‘Galerijhoudster Motte Claus is een van mijn liefste vriendinnen én ook dat mijn opa het kasteel van Laarne indertijd restaureerde, gaf de doorslag’.

‘L’art ne trompe pas’, luidt het thema van de expo, wat klinkt als ‘Laarne trompe pas’.

‘We kijken naar René Magritte als het over surrealisme gaat, ik voel mij er een erfgenaam van, maar dan misschien nog met ietsje meer absurdisme met al eens een Rubensiaans figuurtje ertussen’, licht Herr Seele (62), kunstenaar-striptekenaar-mediafiguur-pianostemmer, zijn 20-tal werken toe die vanaf zondag te zien zijn in de Laarnse galerij Ridderpad 42 onder de noemer ‘L’art ne trompe pas’, meteen in de uitspraak een verwijzing naar de kasteelgemeente.

‘Ik heb een aloude band met Laarne.

Mijn grootvader uit Nevele restaureerde als aannemer-restaurateur indertijd het kasteel. Een steen met zijn naam erop, even voorbij de kasteelpoort, verwijst daar nog naar.

Komt daarbij dat Motte Claus, decennialang de bazin van de beroemde Gentse Hotsy Totsyclub, een zeer goede vriendin is en ik haar project, een nieuwe galerie in Laarne enorm toejuich’.

Motte Claus (76), geboren Wetterse, opende 5 maanden geleden haar galerij aan de Lepelstraat 42 en gaf het meteen de naam ‘Ridderpad 42’ mee, een hint naar het wandelpad dat via het kasteel langs daar loopt.

Naast een grote groepsexpositie vorig jaar met bekende namen is het nu haar tweede tentoonstelling met kleppers als Herr Seele en Kamagurka (Luc Zeebroek).

Een twintigtal werken van Seele waarvan een tweetal gezamenlijk met ‘Kama’ sieren de muren. Herr Seele toont recent werk en ook splinternieuw werk waar hij tot vandaag, vrijdag nog aan bezig is. ‘Iets met mondmaskers maar dan absurd, actueler kan ik nu toch niet zijn’.

Maar Cowboy Henk is nooit ver weg, een intussen al 40-jarig icoon van de actuele kunst, en een kind van Kama en Herr Seele.

Motte Claus liet prompt een 50 affiches expo-drukken die op termijn een verzamelobject gaan worden, voorspelt ze.

Sinds haar pensioen maakt Motte collages waarmee ze al tentoonstellingen hield.

Haar huis in de Lepelstraat 42, waar ze samen met haar buur-zoon Kobe een kangoeroewoning deelt, puilt uit van al dat moois.

En ze heeft nog plannen: ‘Ik kan niet stilzitten. Het accent zal liggen op kleinschalige groepstentoonstellingen van kunstenaars waar ik achter sta’.

Ook een jazzfestivalletje in Laarne en een vaste poëzieroute, waarin ze graag de kerkruimte wil betrekken, staan nog op haar lijstje.

Nog dit jaar volgt een expo met foto’s van de bekende Gentse fotografe Hilde Braet.

Galerij Ridderpad 42, Lepelstraat42, van 13 februari tem 13 maart, enkel op zondagen van 15 tot 18u. (Wetteren actueel en hvh/cm- foto hvh/fvv/vhp)

Vandaag is het ook al 30 jaar geleden dat Guido Claus van de Hotsy Totsy is overleden.

Toeval kan soms vreemd zijn, toen Guido gestorven was bracht Motte, Hugo Claus, Hugo Van den Berghe en andere vrienden een bezoek aan het foyer van het Ntg 2 (Minnemeers) waar ik toen werkte als foyerverantwoordelijke.

Toen nooit gedacht dat ik de opvolger zou worden van Guido en Motte zou samen werken met mij.

Guido is vooral bekend als uitbater van de ‘Hotsy Totsy Jazz Club’ in Gent.

Het verhaal van de Hotsy Totsy start in 1973, het jaar waarin zijn jongste broer Johan Claus (1938-2009) het pand, op dat moment een winkel van Duizend Vuren, gelegen op de hoek van de Hoogstraat met de Oude Houtlei, inricht en decoreert met voor ogen de gelijknamige ‘Hotsy Totsy Club’ van Al Capone uit het Chicago van de jaren dertig.

In datzelfde jaar nog laat hij de exploitatie over aan broer Guido die er zijn levenswerk van maakt.

Het unieke interieur, de gezelligheid en de persoonlijkheden van Guido en levensgezellin Motte geven het artiestencafé een renommé tot ver buiten de grenzen.

Ook broer Hugo Claus en vele anderen, zijn er graag geziene gasten, die er geregeld een kaartje komen leggen.

Van Hugo Claus hangt buiten aan de zijmuur van de Oude Houtlei trouwens een lofgedicht op Guido Claus en op de ‘Hotsy Totsy’, genaamd ‘

Achter deze gevel hier’.De ‘Hotsy Totsy’ is als authentiek Gentse artiestencafé ruim 30 jaar een begrip in Gent en is nog steeds een pleisterplaats voor iedereen die geïnteresseerd is in kunst en cultuur.

Op 17 maart 1983, stelde Hugo Claus in de club zijn lang verbeide magnum opus Het verdriet van België voor aan pers en publiek, maar ook Miek & Roel stelden er ooit één van hun elpees voor. Laura Gemser, vooral bekend als “Black Emmanuelle”, bracht er een bezoek, net op het moment dat de blanke Emmanuelle (Sylvia Kristel dus) er ook was, samen met haar toenmalige minnaar Hugo Claus.

Van 1986 tot 1991 vormde Guido Claus met Jan Albert De Bruyne (alias ‘Prof. Arnoldus Goedbier’) het muzikaal straattheater-duo ‘Twee Wezen’, speelde hij in de toneelbewerking van “Lijmen & Het been” (naar Willem Elsschot) in het NTG (september 1986) en vertolkte tevens een tiental rolletjes in films, onder meer in: ‘De Loteling’ (1973), ‘Vrijdag’ (1981) en ‘Hector’ (1987).

Vandaag op 9 november 1991 overleed Guido Claus plotseling.

Motte heeft daarna nog met Patrick De Grave als de nieuwe patron de zaak gerund en met succes, tot ze ging werken voor de mensen van de Geus van Gent.

Patrick De Grave heeft de zaak verder geleid tot 2007 en sindsdien laat hij de zaak runnen door Lara Haeck.(Diverse bronnen, Ronny De Schepper en Wikipedia)

Vandaag is het ook al 30 jaar geleden dat Guido Claus van de Hotsy Totsy is overleden.
Vandaag is het ook al 30 jaar geleden dat Guido Claus van de Hotsy Totsy is overleden.
Motte Claus in de Hotsy Totsy
Johan, Guido en Hugo Claus
Fred Braeckman, Johan Anthierens en Guido Claus in de Hotsy Totsy (1983)
Guido Claus en Freddy De Kerpel (foto Willy dé)
Patrick De Graeve
Motte, zakenpartner en vriend Philip Bossuyt en mezelf
Patrick De Graeve
Hotsy Totsy Gent

Vanavond, Fakkeltheater viert 65ste verjaardag met portrettenexpo van de kunstenaar Jan Scheirs.

Voor de expo ging het Fakkeltheater een samenwerking aan met kunstenaar Jan Scheirs.

Die maakte een reeks olieverfschilderijen en aquarellen.

De portretten zijn van pioniers van het Fakkeltheater zoals stichter Walter Groener en acteurs zoals Johny Voners, Marilou Mermans, Herbert Flack en Jenny Tanghe.“Stuk voor stuk zijn het mensen die veel betekend hebben voor de totstandkoming van het Fakkeltheater of die nu nog helpen om het theater levendig te houden”, zegt directeur Sam Verhoeven.

Op 5 oktober huldigen we de werken in, in het bijzijn van alle nog levende geportretteerden.

In 1999 maakte Jan Scheirs een portret van mij en dit voor de tentoonstelling over de Hotsy Totsy in de Galerij Alcantara in Gent

Scheirs werd op 11 oktober 1973 geboren in Sint-Martens-Latem en volgde een toneelopleiding van Dora van der Groen aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen.

Hij werd hierin gesteund door zijn oom, de acteur Eric van Herreweghe, die Scheirs als zijn grote voorbeeld zag.

In eerste instantie wilde hij zelf ook acteur worden en in de voetsporen van zijn oom treden, maar haalde de selectie niet.

In 1995 maakte Scheirs in Florence een aantal schetsen die het begin vormden van zijn carrière als beeldend kunstenaar, maar zelfs als kunstenaar bleef hij nauw betrokken met het theaterleven.

Hij werd regelmatig uitgenodigd door mensen die hij had leren kennen in de theaterwereld om voorstellingen of repetities te komen schetsen.

Naast theateroptredens is Scheirs ook sinds 1996 elk jaar actief op Pride in Antwerpen als kunstenaar.

In 2010 kreeg Jan Scheirs de opdracht om een muurschildering te maken aan de Bonapartedok in Antwerpen.

Dit kunstwerk, getiteld Mural, is een van zijn meest bekende werken.

Scheirs heeft solo-tentoonstellingen gehad in onder meer Gent, het ZSenne art lab in Brussel, het Justitiepaleis in Antwerpen en Galerie Garten114 in Berlijn.

Patrick De Graeve (Jan Scheirs 1999)
Jan Scheirs (Hotsy Totsy 11 december 1999)

35 jaar geleden, Kiki Dee met haar single Another Day Comes

Het nummer was geschreven door Dave Stewart, die ook mede producer was en dit samen met producer Pat Seymour.

Het nummer is ook terug te vinden op het album Angel Eyes (1987)

De single kwam in Vlaanderen en Nederland niet verder dan de tipparade.

Ook het album en de singles I Fall In Love Too Easily, Stay Close To You en Angel Eyes flopte helaas voor Kiki Dee.

Een goede 10 jaar later was ik getuige van een klein optreden van haar in Gent voor een pakweg 50 man.

Na het optreden, heb ik meer dan een uur met haar gesproken.

Het was een leuk gesprek en ze zag het wel zitten om op te treden in de Hotsy Totsy.

Helaas kwam haar manager, die mij meer deed denken aan een sekte leider en die haar de opdracht gaf om ons gesprek onmiddellijk te stoppen.

Dus van een optreden is er nooit iets van gekomen…..

35 jaar geleden, Kiki Dee met haar single Another Day Comes
35 jaar geleden, Kiki Dee met haar single Another Day Comes

Hotsy Totsy maakt reclame voor hamburger Le Patron van Quick

Beste vrienden, kennissen, klanten, kroegenlopers en anderen,


Net zoals vele andere (nacht)cafés zijn het zware tijden voor de Hotsy Totsy.

Sinds de heropening op 8 juni na de eerste coronagolf, teren wij – door de strenge maatregelen waaronder een verplicht sluitingsuur om 01u00 en later zelfs om 23u00 – op onze reserves.

Een gezonde reserve die weliswaar zienderogen slinkt.

Een heropening in één van de komende maanden zal hoogstwaarschijnlijk terug gepaard gaan met strenge voorwaarden.

Te strenge voorwaarden om rendabel te zijn, dus het einde van de miserie is nog niet in zicht.

Daarom zijn wij Happiness Brussels BV/QUICK dankbaar om ons een steuntje in de rug te geven door ons raam te gebruiken als reclamebord ter promotie van ‘Le Patron’, een hamburger bereid met biersaus.

Dank u wel Happiness Brussels BV/QUICK voor dit initiatief!

Lara en Bob

Tentoonstelling, van de Grande Dame Motte van de Hotsy Totsy in galerie Pim De Rudder Assenede en dit nog tot 25 oktober 2020 elke zondag van 15 u tot 18 uur)

Het verhaal van de befaamde ‘Hotsy Totsy Club’ start in 1973, het jaar waarin zijn jongste broer Johan Claus (1938-2009) het pand – gelegen op de hoek van de Hoogstraat met de Oude Houtlei – inricht en decoreert met voor ogen de gelijknamige ‘Hotsy Totsy Club’ van Al Capone uit het Chicago van de jaren dertig.

In datzelfde jaar nog laat hij de exploitatie over aan broer Guido die er zijn levenswerk van maakt.

Het unieke interieur, de gezelligheid en de persoonlijkheden van Guido en levensgezellin Motte geven het artiestencafé een renommé tot ver buiten de grenzen.

Ook broer Hugo Claus, Jan Hoet, en vele anderen, zijn er een graag geziene gasten, die regelmatig een kaartje legt met zijn broer en zijn literaire vrienden.

Van Hugo Claus hangt buiten aan de zijmuur van de Oude Houtlei trouwens een lofgedicht op Guido Claus en op de ‘Hotsy Totsy’, genaamd ‘Achter deze gevel hier’.

De ‘Hotsy Totsy’ is als authentiek Gentse artiestencafé ruim 45 jaar een begrip in Gent en is nog steeds een pleisterplaats voor iedereen die geïnteresseerd is in kunst en cultuur.

Op 17 maart 1983, stelde Hugo Claus in de club zijn lang verbeide magnum opus Het verdriet van België voor aan pers en publiek.

De publicatie zorgde in de Belgische pers voor een nooit geziene hype.

Van 1986 tot 1991 vormde Guido Claus met Jan Albert De Bruyne (alias ‘Prof. Arnoldus Goedbier’) het muzikaal straattheater-duo ‘Twee Wezen’, speelde hij in de toneelbewerking van Lijmen & Het been (naar Willem Elsschot) in het NTG (september 1986), en vertolkte tevens een tiental rolletjes in films, onder meer in: ‘De Loteling’ (1973), ‘Vrijdag’ (1981) en ‘Hector’ (1987).

In november 1991 overlijdt Guido Claus plots en koopt de Groep Druwel de zaak en het nabijgelegen pand.

Na de restauratie van het gebouw, verkoopt de Groep Druwel de zaak aan Patrick De Graeve, die de zaak een nieuwe boost gaf en waar Motte Claus deel uitmaakt van zijn team.

Al enkele jaren is de uitbating van de Hotsy Totsy in goede handen van Lara.

Vernissage Motte Claus in galerie Pim De Rudder Assenede. Van 4 tot 25 oktober 2020 elke zondag van 15 u tot 18 uur. Stichting Pim De Ridder Hoogstraat 4-6 Assenede.

Vandaag 135 jaar geleden, de geboorte van de Amerikaanse actrice Theda Bara.

Met deze actrice heb ik een speciale band, gezien haar portret ook te bekijken is in de Hotsy Totsy.

Bara studeerde aan de universiteit van Cincinnati, waar ze in aanraking kwam met het theater.

Ze verhuisde in 1908 naar New York om actrice te worden op Broadway.

Zij koos Theda Bara als artiestennaam.

Theda is een verkorting van Theodosia, en Bara afgekort van Baranger, de naam van haar grootvader.

Vanaf 1914 speelde ze in films geproduceerd door William Fox, die hierop de Fox Film Corporation oprichtte.

Om haar bekendheid te vergroten werd Bara voorgesteld als een mysterieuze vrouw.

Publiciteitsmedewerkers stuurden daarom het verhaal de wereld in dat ze was geboren in Egypte.

Als dochter van een Italiaanse kunstenaar en een Franse actrice en dat haar naam een anagram was van Arab death dat ‘Arabische Dood’ betekent.

Men beweerde dat Bara jarenlang in de Sahara woonde, naar Frankrijk verhuisde en daar in het theater ging werken.

Theda Bara kreeg de bijnaam the Vampire of the Vamp naar het personage dat ze vertolkte in de film A Fool There Was (1915).

Ze werd een van de eerste sekssymbolen van het witte doek.

Ze maakte in totaal een veertigtal films voor Fox, maar werd het beu om telkens als ‘vamp’ te worden getypecast. Na haar vertrek bij Fox in 1919 en haar huwelijk in 1921 maakte ze nog maar twee films.

Hierna trok ze zich definitief terug uit het filmwereldje.

De meeste van haar films zijn verloren gegaan bij een brand in de Fox Studios in New Jersey in 1937.

Haar doorbraakfilm A Fool There Was is bewaard gebleven.

Van haar meest opzienbarende film Cleopatra, zijn alleen maar enkele fragmenten bewaard gebleven.(Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 135 jaar geleden, de geboorde van de Amerikaanse actrice Theda Bara

Gentenaar Jacques Vandevelde met Alegria ( cirque du soleil )

Jacques Vandevelde is geboren op 31 mei 1949

Jacques Vandevelde komt uit een muzikale familie (zijn vader speelde dwarsfluit en zijn moeder piano) en volgde vijf jaar notenleer en piano aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. Toevallig leerde hij Digno Garcia kennen, de beroemde Paraguyaanse harpist die in Europa op tournee was. Jacques werd onmiddellijk gefascineerd door de harp en stortte zich vol overgave op de studie van dit boeiende, exotische instrument. Omdat hij de sound die hij wou horen uit een harp niet in de handel vond, maakte hij zijn eigen eerste harp. Hoe meer hij zich verdiepte in dit instrument, hoe meer hij wilde weten over harpmuziek en -cultuur in het algemeen. Hij bestudeerde ritmes uit alle werelddelen en uiteindelijk verloor hij zijn muzikaal hart aan die van Venezuela. De harp, het nationaal instrument van Paraguay (arpa guarani) en Venezuela (arpa llanera), is als folklore-instrument in het Westen minder gekend. Die lacune probeert Jacques Vandevelde te overbruggen. Naast harpistcomponist is hij ook harpenbouwer. Zijn instrumenten vallen bij het publiek sterk in de smaak omwille van hun specifieke heldere klanken. Naast eigen werken interpreteert hij melodieën die aanvankelijk niet voor harp bedoeld waren om zodoende dit instrument dichter bij het publiek te brengen. Het resultaat hiervan is merkbaar in de talrijke optredens die hij verzorgt in binnen- en buitenland. (Frankrijk, Nederland, Spanje, Duitsland, Luxemburg, Zweden, Japan, Estland, Ecuador, Venezuela). Hij werkte samen met andere muzikanten zoals: Laïs, Dirk Brossé, Dirk Van Esbroeck, A.Marcucci, Arielle Valibouse (eerste harpiste van de Vlaamse opera), Conny Neefs, Patrick Vandewalle van Exces, Paul Michiels, Gabriel Rios, Eve Delcambre, beiaardier wijlen Aimé Lombard, koren en harmonieën.’En Route’ is zijn nieuwste cd en nog steeds te koop e te bestellen via jacques.vandevelde@telenet.be Jacques Vandevelde is geboren op 31 mei 1949 Jacques Vandevelde komt uit een muzikale familie (zijn vader speelde dwarsfluit en zijn moeder piano) en volgde vijf jaar notenleer en piano aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. Toevallig leerde hij Digno Garcia kennen, de beroemde Paraguyaanse harpist die in Europa op tournee was. Jacques werd onmiddellijk gefascineerd door de harp en stortte zich vol overgave op de studie van dit boeiende, exotische instrument. Omdat hij de sound die hij wou horen uit een harp niet in de handel vond, maakte hij zijn eigen eerste harp. Hoe meer hij zich verdiepte in dit instrument, hoe meer hij wilde weten over harpmuziek en -cultuur in het algemeen. Hij bestudeerde ritmes uit alle werelddelen en uiteindelijk verloor hij zijn muzikaal hart aan die van Venezuela. De harp, het nationaal instrument van Paraguay (arpa guarani) en Venezuela (arpa llanera), is als folklore-instrument in het Westen minder gekend. Die lacune probeert Jacques Vandevelde te overbruggen. Naast harpistcomponist is hij ook harpenbouwer. Zijn instrumenten vallen bij het publiek sterk in de smaak omwille van hun specifieke heldere klanken. Naast eigen werken interpreteert hij melodieën die aanvankelijk niet voor harp bedoeld waren om zodoende dit instrument dichter bij het publiek te brengen. Het resultaat hiervan is merkbaar in de talrijke optredens die hij verzorgt in binnen- en buitenland. (Frankrijk, Nederland, Spanje, Duitsland, Luxemburg, Zweden, Japan, Estland, Ecuador, Venezuela). Hij werkte samen met andere muzikanten zoals: Laïs, Dirk Brossé, Dirk Van Esbroeck, A.Marcucci, Arielle Valibouse (eerste harpiste van de Vlaamse opera), Conny Neefs, Patrick Vandewalle van Exces, Paul Michiels, Gabriel Rios, Eve Delcambre, beiaardier wijlen Aimé Lombard, koren en harmonieën.’En Route’ is zijn nieuwste cd en nog steeds te koop e te bestellen via jacques.vandevelde@telenet.be