60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni.

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Italiaanse schilder en beeldhouwer Pietro Annigoni (De Post 6 mei 1962)

De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)

D’Hue werd in 1917 geboren in Cleveland, Ohio.

Hij was portretschilder en landschapsarchitect.

Hij diende in het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hij was een student aan de Yale School of Fine Art en hij studeerde ook aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Luik.

In 1954 studeerde hij af en dit met de nodige onderscheidingen.

In Luik leerde hij zijn vrouw kennen en samen kregen ze twee kinderen.

Namelijk dochter Sandra Gonda (geboren in 1960) en zoon Gary D’Hue (geboren 1962)

Het jonge gezin woonde toen in de Rue de la Cathédrale 88 in Luik.

Hij bouwde een vriendschap op met de Vlaamse toneelschrijver Tone Brulin. Daardoor kreeg hij ook opdrachten om decors en enkele generieken te ontwerpen voor Vlaamse Tv.

Werken van hem zijn te zien in het Museum van Luik, België.

Na enkele jaren te verblijven in ons land ging hij terug naar Californië waar hij werkte als kunstpedagoog en docent.

Hij kwam te overlijden op 20 januari 2007.(Diverse bronnen en Ons Land 10 maart 1962)

De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)
De Amerikaanse negersoldaat Robert D’Hue werd kunstschilder in ons land (Ons Land 10 maart 1962)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder en beeldhouwer Alfons Van Meirvenne (december 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schilder Alfons Van Meirvenne (december 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstschilder en ontwerper Roger Somville

60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville
60 jaar geleden, te gast bij de Belgische kunstenaar Roger Somville

Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)

Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)
Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen, geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)
Het lang verzwegen vonnis van Pablo Picasso’s kinderen,geniale papa was een mislukking als vader (De Post 25 oktober 1981)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

Paul Smolders, geboren te Oostmalle op 7 augustus 1921 en overleden te Berchem op 10 april 1997, is een schilder uit een lange Vlaamse traditie.

Na het behalen van de licentiaatstitel Germaanse talen, schrijft hij zich in voor een artistieke opleiding aan de Antwerpse Koninklijke Academie en vervolgens aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten.

Isodoor Opsomer, Julien Creytens en Albert Van Dyck worden zijn leraars.

Hij leert er dat achter het schilderen van het uiterlijke, of het nu gaat om een landschap of een model, een mens en een ziel aanwezig zijn.

Als intimist is Paul Smolders gepassioneerd door het tekenen en schilderen van kinderen, ballerina’s, jonge vrouwen en hier en daar een landschap.

Ook het moederschap en het circus zijn thema’s die steeds weerkeren. Hij houdt van een dromerige, poëtische vormweergave.

Zijn wereld typeert hij in ontelbare rake schetsen.

Hij observeert en schetst; hij is een buitengewoon knap tekenaar.

Tekenen is voor hem essentieel en betekent bij uitstek de spontane verwerking van zijn denken.

Paul Smolders is standvastig in zijn stijl, sober en synthetisch.

Hij ziet zichzelf niet als een vernieuwer, maar eerder als een liefdevol observator.

Zijn werk is een kunst van pure menselijke tederheid en werd onder andere tentoongesteld in Antwerpen, Brugge, Brussel en Knokke, maar ook in Den Haag, Rotterdam en New York.

In 1952 ontving Smolders de prijs Appel van het Comité voor Artistieke Werking.

Het Provinciaal Centrum Arenberg in Antwerpen organiseerde in 1991 een huldetentoonstelling (Diverse bronnen, website Smolders, De Post 8 oktober 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Vlaamse dichter en kunstschilder Paul Snoek is overleden.

Paul Snoek was de oudste zoon van Omer William Schietekat en Paula Sylvia Snoeck.

In 1961 trouwde hij met Maria Magdalena Vereecke (Mylène) en samen hadden ze drie kinderen: een tweeling, Jan en Paul in 1963, en Sophie in 1966.

Hij was een middelmatige leerling in de nonnenschool Berkenboom en later in het St. Jozefsinstituut van zijn geboortestad.

Reeds van jongs af ging zijn interesse uit naar de natuur, maar ook naar het schilderen. Zijn vader had gedurende de Tweede Wereldoorlog ook schilderijen gemaakt om deze te ruilen bij de boeren voor voedsel.

Schietekat studeerde aan het Sint-Lievenscollege te Antwerpen en later aan het Sint-Jozef-Klein-Seminarie te Sint-Niklaas.

De priester-dichter Anton Van Wilderode was aldaar zijn leraar Nederlands en introduceerde hem in de poëziekunst.

Hij publiceerde toen als scholier enkele sonnetten in de literaire tijdschriften ‘Nieuwe Stemmen’, ‘De Tafelronde’ en in de ‘Dietsche Warande en Belfort’.

Paul Snoek studeerde rechten aan de Universiteit Gent, maar zijn literaire interesses waren zo opslorpend dat er van studeren zelf minder in huis kwam.

Hij schreef veel en probeerde zijn gedichten te publiceren.

Na een conflict met De Tafelronde besloot hij het pseudoniem Paul Snoek aan te nemen.

Zijn eerste gedichtenbundel “Archipel” verscheen in 1954 (maar geschreven in 1953).

Hij stopte zijn studies in 1956. Paul Snoek was in 1955 een van de medeoprichters van het avant-gardistisch tijdschrift Gard Sivik dat hij reeds in 1957 verliet.

Hij gaf in 1957 een tentoonstelling van zijn schilderijen in de Brusselse kunstgalerij ‘Taptoe’.

In hetzelfde jaar werd hij opgeroepen voor zijn legerdienst. Zoals zovele miliciens in die tijd vervulde hij zijn legerdienst in Duitsland, waar hij een leuke job als redacteur van het legertijdschrift ‘Vici’ kreeg.

Na zijn legerdienst besloot hij om een voltijdse kunstenaar te worden. Al snel stopte hij daar echter mee. Hij ging in zijn vaders textielbedrijf werken en bezocht vele landen als vertegenwoordiger.

In 1963 startte hij zijn eigen importbedrijfje op van Japanse zijde.

In 1965 werd hij vertegenwoordiger in het bedrijf “Atlas”, waar hij als verkoopdirecteur van paalfunderingen aan de slag ging.

In 1967 kocht hij een boerderij in Slijpe en vanaf 1972 begon hij weer volop te schilderen.

Er volgden verschillende succesvolle exposities en de verkoop van zijn schilderijen liep zodanig goed dat hij parttime ging werken bij Atlas.

In 1975 werd hij fulltime kunstschilder, maar de verkoop van zijn schilderijen viel nu tegen, waardoor hij in financiële moeilijkheden kwam.

Nadien probeerde hij de ene job na de andere: public relations, een antiekzaak, een bureau voor copywriting en een meubelzaak.

Hij werd journalist voor het “Nieuw Vlaams tijdschrift”. In zijn vrije tijd verzamelde hij antiek en deed hij aan amateurmotorcross.

Hij was een goede vriend van Gaston Burssens.

In 1975 ging hij ook een nieuwe relatie aan. Hij verliet vrouw en kinderen en verhuisde naar Oostende. De scheiding met zijn vrouw werd uitgesproken in 1976 en hij hertrouwde in 1977.

Hij verhuisde opnieuw, eerst naar Loppem en dan naar Varsenare.

In zijn laatste jaren leed hij aan manisch-depressieve buien en sprak hij tegen zijn vrienden regelmatig over de dood. Hij stierf in een auto-ongeluk in Egem en werd begraven in Varsenare.

35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke

Paul Permeke behoorde tot een kunstzinnige familie.

Hij was de zoon van de kunstschilder Constant Permeke en Marie Delaere, die als oorlogsvluchtelingen verbleven in Sidford, en kleinzoon van de kunstschilder Henri Permeke.

Ook was hij was neef van de kunstfotograaf Maurice Antony, die het gezin van Constant Permeke (en de jonge Paul Permeke) diverse keren fotografeerde tijdens het interbellum.

Hij was ook de neef van Emiel Veranneman, kunstcriticus en meubelontwerper. Paul Permeke heeft drie kinderen, Mark, Cathy en zoon Paul die ook schildert en beeldhouwt.

Zijn broer John Permeke (overleden 1993) manifesteerde zich als kunstschilder en diens zoon James Permeke (Joopie) (geboren 1938) is beeldhouwer.

Als kind woonde Permeke kort in Engeland, want al in 1919 gingen zijn ouders naar Oostende terug, waar ze op diverse adressen woonden alvorens naar hun in 1929-1930 gebouwde woning met atelier in Jabbeke te verhuizen (nu Provinciaal Museum Constant Permeke).

Permeke was autodidact.

35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke

Na meningsverschillen met zijn vader over zijn toekomst en opleiding tot kunstschilder vertrok hij op zestienjarige leeftijd uit het ouderlijke huis.

Hij leefde korte tijd in Lausanne en keerde uiteindelijk terug naar België, waar hij in Dudzele samen met twee bevriende kunstenaars, Rik Slabbinck en Luc Peire, een soort schildersgemeenschap vormde met als naam “Het Luizengevecht’.

Dit trio hield één jaar stand. In 1937 verhuisde hij naar Snellegem (in de buurt van Jabbeke). Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwam hij in problemen omwille van het feit dat hij in Engeland was geboren en het “Engels staatsburgerschap” had.

Hij werd hierom in Duitsland geïnterneerd. In de jaren 50 verbleef hij langere tijd in Spanje en Portugal, in Parijs en in Zuid-Frankrijk. Uiteindelijk kwam hij in 1960 in Westkapelle wonen.

Permeke schilderde figuratief en verwerkte invloeden van het expressionisme, het impressionisme, meer specifiek elementen van James Ensor, Marc Chagall en Bernard Buffet.

Hij schilderde met een uitgesproken coloriet volkse taferelen: stads- en dorpsgezichten, boerentaferelen, circusartiesten en variété-kunstenaars, fantasietaferelen, carnavals- en strandscènes.

Na zijn verblijf in de zuidelijke landen verhelderde zijn palet.

Zijn werk wordt als toegankelijke salonkunst beschouwd: wellicht kwamen vele galeriebezoekers destijds onder de indruk van de signatuur “Permeke”, maar een blijvende “indruk” heeft zijn kunst niet nagelaten.

35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke
35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke
35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke
35 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Paul Permeke