Vandaag 60 jaar geleden sfeerbeelden zilver huwelijk van Juliana der Nederlanden en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld

60 jaar geleden sfeerbeelden zilver huwelijk van Juliana der Nederlanden en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld

60 jaar geleden sfeerbeelden zilver huwelijk van Juliana der Nederlanden en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld

60 jaar geleden sfeerbeelden zilver huwelijk van Juliana der Nederlanden en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld

60 jaar geleden sfeerbeelden zilver huwelijk van Juliana der Nederlanden en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld

Dorothy Stratten, de dood kwam voor de roem

Stratten heette oorspronkelijk Hoogstraten.

Haar ouders, Simon en Nelly Hoogstraten, waren in 1954 in Nederland getrouwd en emigreerden vervolgens naar Canada.

Ze liet haar achternaam veranderen naar Stratten en trouwde in juni 1979 met haar vriend Paul Snider.

Nadat Snider naaktfoto’s van haar naar de Amerikaanse Playboy stuurde, nodigde het blad haar uit om voor een fotosessie naar Los Angeles te komen.

Ze verscheen in augustus 1979 in Playboy als playmate van de maand en werd door de lezers van het blad verkozen tot playmate van het jaar in 1980.

Stratten werkte ook als bunny in de Playboy-club in Los Angeles en begon een carrière als actrice.

In 1980 kreeg ze de hoofdrol in de sciencefictionparodie Galaxina.

Haar relatie met Paul Snider verslechterde al snel. Snider bleek ziekelijk jaloers en viel haar lastig op de filmset van Galaxina.

Nadat Stratten een relatie begon met de regisseur Peter Bogdanovich huurde hij een privédetective in om haar te volgen. Hugh Hefner adviseerde haar om de relatie met hem te verbreken.

Het stel scheidde en Stratten ging samenwonen met Bogdanovich.

Op 14 augustus werden Stratten en Snider samen dood gevonden in hun voormalige woning in Los Angeles.

Stratten was vermoord door een schot in haar gezicht met een hagelgeweer.

Een autopsie wees uit dat Snider na Stratten was gestorven, wat aanduidde dat Snider Stratten had vermoord en vervolgens zelfmoord had gepleegd.

Bogdanovich had Stratten een rol in zijn film They All Laughed (1981) gegeven.

Na haar dood wilde geen enkele filmstudio de film uitbrengen. Bogdanovich financierde de filmdistributie zelf, maar de film bleek een flop, en Bogdanovich verloor miljoenen dollars.

Hij trouwde later met Strattens zuster, de actrice Louise Stratten.(Diverse bronnen, De Post 25 oktober en Wikipedia)

Dorothy Stratten, de dood kwam voor de roem (De Post 20 oktober 1981)
Dorothy Stratten, de dood kwam voor de roem (De Post 20 oktober 1981)
met Hugh Hefner

50 jaar geleden, te gast op het Wereldkampioen paalzitten in Roelofarendsveen, Nederland.

In Roelofarendsveen werd in 1970 tot 1972 het wereldkampioenschap paalzitten gehouden op het Braassemermeer.

Het paalzitten was oorspronkelijk opgezet als ‘milieuboodschap’.

De slogan toentertijd was: ‘Maak van het nat geen vuilnisvat’.

Hierbij zat de winnaar van het laatste jaar 92 uur onafgebroken op de paal.

Tijdens dit kampioenschap was het ook niet toegestaan om van de paal te gaan om naar het toilet te gaan; er werd een grote doek voor de deelnemer gehangen waarna degene in een emmer zijn behoefte moest doen.

Dankzij dat wereldkampioenschap kwam media vanuit de hele wereld naar Roelofarendsveen.

Hiermee werd dat kleine dorpje ‘De Veen’, met haar wereldkampioen, wereldwijd bekend.

Hannes de Jong, inwoner van de gemeente, was drie keer de winnaar van dit wereldkampioenschap.

Na 1972 was het gedaan met Wereldkampioen paalzitten in Roelofarendsveen, wegens te grote toeloop betreft publiek en de daarbij gemaakte schade aan de omgeving.(Diverse bronnen, Wikipedia en de Post 22 augustus 1971)

50 jaar geleden, te gast op het Wereldkampioen paalzitten in Roelofarendsveen, Nederland.

De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten

Ze verbleven toen in het Nederlandse badplaats Noordwijk in de villa van de Burgemeester Van Der Mortel en zijn twee kinderen.

Ze bezochten toen ook de dierentuin in Den Haag.

Prins Boudewijn leerde daar toen rijden op de fiets.

Ook koningin Wilhelmina en prinses Juliana brachten een bezoek aan de villa.

De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De villa waar ze verbleven
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten
De zomer van 1935 die Prins Boudewijn en Prinses Josephine Charlotte nooit zullen vergeten

50 jaar geleden, de Vlaamse dichter Wies Moens wacht in Nederland geduldig op zijn eerherstel (De Post 18 juli 1971)

Wies Moens, geboren op 28 januari 1898 te Sint-Gillis-Dendermonde, volgt Latijn-Griekse humaniora aan het Heilig Maagdcollege te Dendermonde.

Hij wordt er op 13-jarige leeftijd lid van de studenten-bond Jong maar moedig, gesticht door Lodewijk Dosfel en aangesloten bij het Algemeen Katholiek Vlaams Studentenverbond (AKVS).

Omdat zijn geestelijke mentor Lodewijk Dosfel aanvaard heeft om professor te worden aan de door de Duitsers vernederlandste universiteit van Gent, zet Wies Moens de stap om er zich in te schrijven in de faculteit Wijsbegeerte en letteren, Germaanse filologie.

Tegelijk zet hij zich in voor de culturele en politieke ontplooiing van zijn volk.

Dit wordt hem na de oorlog zwaar aangerekend

Hij wordt aangehouden op 13 december 1918 en op 8 december 1920 veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf en een zware geldboete.

De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzocht om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurden een petitie rond.

Op 5 maart 1921 wordt hij in voorwaarde-lijke vrijheid gesteld en vijf dagen later begint hij te Leopoldsburg zijn legerdienst.

Hij huwt in 1922 met Margaretha Tas.

Datzelfde jaar wordt hij secretaris van het Vlaamse Volkstoneel, een functie die hij drie jaar blijft uitoefenen.

Lang genoeg om ervoor te zorgen dat het toneel in Vlaanderen een modern Europees peil bereikt.

Zijn expressionistische gedichten verschenen in het tijdschrift Ruimte, waarin ook Paul van Ostaijen publiceerde.

In zijn vroege werken koesterde Moens de verwachting van een betere samenleving, die zou steunen op internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid.

Opvallend is dat zijn lyriek hier nooit bitterheid toont. Zo is het hoofdthema van De Boodschap (1920) zijn liefdevol vertrouwen in God en de mensen.

Met Van Ostaijen had hij kennisgemaakt dankzij de tijdschriften Aula en De Goedendag.

In 1931 sticht Wies Moens samen met Joris Van Severen en Emiel Thiers het Verbond van Dietse Nationaal Solidaristen (Verdinaso).

Hij heeft een belangrijk aandeel in de redactie van het politiek programma van de beweging.

Maar als Van Severen in 1934 de strikt Nederlandse gedachte verlaat en de Walen en Luxemburgers de kans wil geven binnen de Dietse staat te leven, neemt Moens ontslag.

Van dan af blijft zijn politieke activiteit beperkt tot schrijven en redevoeringen houden.

Via zijn tijdschrift Dietbrand (1933 – 1939) werpt hij zich op als een belangrijk theoreticus van het nationalisme in de Nederlanden en vriend en tegenstander erkennen in hem een schitterend redenaar.

Vanaf april 1941 leidt hij de gesproken uitzendingen van de Vlaamse Omroep en vanaf januari 1942 wordt hij directeur van Zender Brussel.

Hij neemt ontslag in 1944 omdat de druk van de Duitsers te groot is : hij weigert immers propaganda te maken voor de Hitlerjugend Flandern en verzet zich eveneens tegen de anti-joodse excessen.

Het mag niet baten, want op 17 mei 1947 wordt hij bij verstek ter dood veroordeeld.

Hij leeft dan ondergedoken en slaagt erin, met hulp van vrienden, naar Nederland te vluchten.

Hij wordt er medewerker van een uitgeverij, leraar aan het college van de karmelieten te Geleen (Nederlands-Limburg) en stichter-directeur van de Volksuniversiteit Carmel.

Bijna heel die tijd woont hij met zijn vrouw Grietje in Neerbeek.

In 1968 overlijdt zijn vrouw en van dan af leeft hij in toenemende eenzaamheid.

Hij bleef tot zeer hoge leeftijd poëzie schrijven.

Hij sterft op 5 februari 1982 te Neerbeek.

Hij ligt begraven op het kerkhof van Neerbeek onder een grafsteen, geïnspireerd op het Heldenhuldezerkje ontworpen door Joe English, die moet herinneren aan de Eerste Wereldoorlog.

Zijn twee bekende peetkinderen zijn Vlaams Belangpolitica Marijke Dillen en de Dendermondse Margareta Vander Cruyssen (familie en genoemd naar zijn echtgenote).

Sinds 27 juli 1983 bestaat het Vormingsinstituut Wies Moens, gericht op studie en vorming in het algemeen, en op het bevorderen van de studie van Moens en zijn werken in het bijzonder.(Diverse bronnen, Vormingsinstituut Wies Moens en Wikipedia)

50 jaar geleden, de Vlaamse dichter Wies Moens wacht in Nederland geduldig op zijn eerherstel (De Post 18 juli 1971)
50 jaar geleden, de Vlaamse dichter Wies Moens wacht in Nederland geduldig op zijn eerherstel (De Post 18 juli 1971)
50 jaar geleden, de Vlaamse dichter Wies Moens wacht in Nederland geduldig op zijn eerherstel (De Post 18 juli 1971)
50 jaar geleden, de Vlaamse dichter Wies Moens wacht in Nederland geduldig op zijn eerherstel (De Post 18 juli 1971)

Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat Piet Bambergen van De Mounties is overleden,

Bambergen was oorspronkelijk diamantslijper.

In zijn vrije tijd speelde hij met Fred Plevier gitaar.

Ze kregen succes toen ze met Johnny Jordaan een tour door Nederland en Belgie maakten.

Rudi Carrell raadde hen aan om sketches te gaan spelen.

Na hun ontdekking door Rudi Carrell traden zij ook op televisie op.

Toen Plevier in 1965 overleed, werd de rol van aangever overgenomen door René van Vooren (pseudoniem voor René Sleeswijk).

Alhoewel Bambergen en van Vooren in privé geen vrienden waren, vormden zij een uiterst succesvol duo.

Ook acteerde Bambergen in een aantal films en toneelstukken.

Zijn laatste rol is die van Alfred P. Doolittle in de Nederlandse versie van My Fair Lady.

Na 36 voorstellingen kreeg hij gezondheidsproblemen en moest terugtreden.

In de laatste jaren van zijn leven woonde hij in het Noord-Hollandse stadje De Rijp, waar hij havenmeester was.

Piet Bambergen overleed op 65-jarige leeftijd aan een hartaanval toen hij zijn dochter Tanya bezocht op Kreta.

Deze week 40 jaar geleden, Koningin Beatrix en Prins Claus op werkbezoek aan Urk (18 mei 1981 en De Post 14 juni 1981)

Deze week 40 jaar geleden, Koningin Beatrix en Prins Claus op werkbezoek aan Urk (18 mei 1981 en De Post 14 juni 1981)
Deze week 40 jaar geleden, Koningin Beatrix en Prins Claus op werkbezoek aan Urk (18 mei 1981 en De Post 14 juni 1981)
Deze week 40 jaar geleden, Koningin Beatrix en Prins Claus op werkbezoek aan Urk (18 mei 1981 en De Post 14 juni 1981)

60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland

60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland