35 jaar geleden, de Belgische modeontwerpster Nina Meert, prinsessen zijn geen moeilijke klanten.

Meert groeide op in Parijs waar ze drama volgde aan de Cours Cochet en dit samen met haar medeleerlingen de acteurs Bernard Giraudeau, Fabrice Luchini, André Dussollier en zangeres Arielle Dombasle.

Nina Meert was mannequin in de swinging sixties.

Tussen 1972 en 1978 werkt ze voor verschillende mode-ontwerpers zoals Emilio Pucci, Jean Cacharel en Daniel Hechter.

Als autodidact werkt ze aan haar eigen lijn in linnen en brengt deze in 1978 uit.

Ze vestigde zich in de Rue de Florence in de Sint-Bonifaaswijk in Brussel en ze mag ook leveren aan Rinascente en Jesurum (Italië), Galeries Lafayette en Printemps (Frankrijk) en Bon Génie (Zwitserland) en maakt kledij voor koningin Paola en Margaretha van Liechtenstein.

In 1987 opende ze ook een winkel in de Rue de Varenne te Parijs, maar is ook te koop in andere winkels zoals Harrods (Londen) en Bloomingdale’s (New York).

Ze ligt aan de basis van het gouden eendje, de prijs om modeontwerpen in België te promoten.

Ze wint zelf uiteindelijk ook twee keer de Fil d’Or te München in 1987 en in Monte Carlo in 1989.

In het boek My Own Way van Katrien Steyaert en Sophie Franck over 30 Belgische modeontwerpers, zegde Nina Meert het volgende over haar passie: “Als ik een modeontwerper ben, is het een innerlijke noodzaak, ik heb geen keus.

Mijn doel, door de mode die ik creëer, is om vrouwen hun vrouwelijkheid volledig te laten ervaren met sereniteit, vreugde en waardigheid.

De Belgische modeontwerpster Nina Meert, prinsessen zijn geen moeilijke klanten (Story 25 augustus 1987)

Vandaag 35 jaar geleden, huwelijk van Dave Stewart van Eurythmics met zijn zwangere vriendin Siobhan (Banarama) in Parijs (1 augustus 1987)

Het koppel kreeg twee zonen Sam en Django. Het huwelijk eindigde in 1996.

Vandaag 35 jaar geleden, huwelijk van Dave Stewart van Erythmics met zijn zwangere vriendin Siobhan (Banarama) in Parijs (1 augustus 1987)

Vandaag 35 jaar geleden, huwelijk van Dave Stewart van Erythmics met zijn zwangere vriendin Siobhan (Banarama) in Parijs (1 augustus 1987)

Vandaag is het ook al dertig jaar geleden dat de Franse componist, organist en pianist Olivier Messiaen is overleden.(27 april 1992)

Zijn moeder was de dichteres Cécile Sauvage.

Zijn vader Pierre Messiaen, docent Engels en was afkomstig uit Zuid-Wervik.

Zijn jongere broer Alain Messiaen werd dichter.

Olivier Messiaen begon jong met componeren en ging op elfjarige leeftijd aan het Conservatoire de Paris studeren bij onder anderen Maurice Emmanuel, Charles-Marie Widor, Marcel Dupré en Paul Dukas.

In 1931 werd hij op 22-jarige leeftijd aangesteld als organist-titularis van de Église de la Sainte-Trinité te Parijs, een post die hij tot aan zijn zou dood bekleden.

Hij had er de beschikking over een drie-klaviersorgel, gebouwd door Aristide Cavaillé-Coll.

In 1936 was hij met onder anderen André Jolivet medeoprichter van de muziekbeweging La Jeune France.

In 1940 werd hij bij Verdun krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers.

In het gevangenkamp te Görlitz schreef hij voor enkele toevallig aanwezige professionele instrumentalisten (een violist, een cellist en een klarinettist, met hemzelf als pianist) het introspectieve Quatuor pour la fin du temps, dat een van zijn meestgespeelde werken werd.

Messiaen was een overtuigde rooms-katholiek van West-Vlaamse afkomst.

Zijn grootste inspiratiebron was de schoonheid van Gods schepping en dan met name het gezang van vogels.

Dit verklaart ook zijn affiniteit met de heilige Franciscus van Assisi, aan wiens persoon hij de omvangrijke opera Saint François d’Assise heeft gewijd.

Messiaen trok regelmatig de natuur in om opnames te maken van vogelzang.

In veel van zijn composities heeft hij die vogelzang verwerkt.

Titels als Abîme des Oiseaux (uit het ‘Quatuor pour la fin du temps’) en Oiseaux exotiques spreken voor zich.

Hij heeft ook de zang van een groot aantal vogels getoonzet voor piano (Catalogue d’oiseaux).

Ook in een van zijn laatste orkestwerken (Éclairs sur L’Au-delà…) zijn geluiden van vooral Australische vogelsoorten verwerkt.

Messiaen ontwikkelde een persoonlijke muzikale taal, die hij uiteenzette in zijn Traité de mon langage musical.

Daarin zijn vooral melodische en ritmische vernieuwingen te onderscheiden.

Melodisch staan de modes à transpositions limitées (beperkt transponeerbare modi) centraal.

Dat zijn toonreeksen die zichzelf overlappen als ze minder dan een octaaf getransponeerd worden.

Op het gebied van het ritme introduceerde hij ingewikkelde structuren uit Griekenland, India en het Verre Oosten, en hanteerde hij diverse eigen innovaties.

Belangrijk zijn de valeur ajoutée (toegevoegde waarde) en de rythmes non-rétrogradables.

Hij kende aan elke letter van het alfabet een toonhoogte en lengte toe. Het geheel noemde hij zijn langage communicable.

Hij had een bijzondere voorkeur voor de ondes-Martenot, een elektronisch muziekinstrument, een vroege vorm van de synthesizer.

Jeanne Loriod, de zuster van Messiaens tweede echtgenote Yvonne Loriod, was een van de bekendste bespelers van dit instrument.

Messiaen heeft vaak gecomponeerd voor groot orkest.

Een van zijn belangrijkste werken is de Turangalîla-symfonie (1947-1949), een meditatie over de vreugde van de liefde.

De naam komt uit het Sanskriet en betekent zoveel als ‘liefdeslied en hymne van vreugde, tijd, beweging, ritme, leven en dood’.

Het van levensvreugde overlopende, tiendelige stuk is geschreven voor een orkest uitgebreid met solopiano en ondes-Martenot (die beide een aantal opvallende cadensen spelen), en vereist 8 à 11 slagwerkers.

Het oratorium La Transfiguration de Notre Seigneur Jésus-Christ (1965-1969) wordt uitgevoerd door een zeer groot gemengd koor, circa 100 zangers, zeven instrumentale solisten en een orkest van meer dan honderd man.

Nog omvangrijker is de enige opera die Messiaen geschreven heeft Saint-François d’Assise (1975-1983), die door negen solisten wordt uitgevoerd, begeleid door een honderdkoppig koor en een zeer groot orkest, met als ongewone elementen drie piccolo’s, een basklarinet, contrabasklarinet en contrabasfagot, contrabastuba, en drie ondes-Martenot.

De rijk van gevarieerde instrumenten voorziene slagwerksectie bestaat uit vijf spelers.

De opera behandelt het leven van Franciscus van Assisi na diens bekering.

In de structuur zijn twee belangrijke elementen te herkennen: het door Richard Wagner geïntroduceerde Leitmotiv en aan de andere kant de vogelzang, altijd prominent bij Messiaen aanwezig.

In 1942 werd Messiaen benoemd tot docent compositie aan het Conservatoire de Paris, waar hij meer dan veertig jaar les gaf.

Hij was een geliefde docent, die in zijn muziekanalyseklas studenten uit vele landen onderwees.

Tot zijn leerlingen behoorden Pierre Boulez, Iannis Xenakis, Karlheinz Stockhausen, Witold Lutosławski, George Benjamin, Kent Nagano, Toru Takemitsu en Ton de Leeuw.

In 1971 werd aan Messiaen de Erasmusprijs uitgereikt.

Hij was commandeur van het Franse Legioen van Eer. (Diverse bronnen, Paris Match 24 maart 1962 en Wikipedia)

40 jaar geleden, Amanda Lear comeback met verf en penseel (Joepie 7 maart 1982)

Amanda Lear begon in de jaren 60 als mannequin. Ze werkte onder anderen samen met Paco Rabanne.

Eind jaren zestig werkte ze als danseres in de Crazy Horse saloon in Parijs. Fotograaf Brian Duffy kwam daar met haar in contact via Monty Landis en fotografeerde haar voor Nova magazine met als onderwerp ‘How to undress in front of your husband’.

Later onthulde diezelfde Monty toen Duffy haar als sexy vrouw had gefotografeerd dat zij transgender was. Iets wat zij zelf altijd is blijven ontkennen.

In dezelfde periode leerde ze de Spaanse surrealistische schilder Salvador Dalí kennen.

Het zou de excentrieke kunstenaar Salvador Dali, met wie Lear meer dan vijftien jaar “een spiritueel huwelijk” had, zijn geweest die de twijfels rond Lears geslacht aanwakkerde als marketingstrategie.

Die twijfels doken al op in de jaren 60, toen Lear bezig was een modellencarrière uit te bouwen. Lear zou toen geen onbekende geweest zijn in het drag-queencircuit.

Lear zelf voedde de controverse door de ene keer te beweren dat het “een zot idee van een journalist” was, dan weer dat “het een publiciteitsstunt van Dali” was of dat “David Bowie ( ze had een affaire met Bowie en het was ook hij die haar aanstuurde om zangeres te worden) het gerucht gestart had”: “Het maakt me mysterieus en aantrekkelijk.

Er is niets wat de muziekwereld liever heeft dan een freak buiten categorie.

Mijn succes bij homo’s is helemaal te danken aan de buitengewone legendes die over mij bestaan.” En dan was er het nummer “I’m a Mistery”, waarbij “Mystery” verkeerd geschreven werd, met verwijzing naar “Mister”.

Door te poseren voor Playboy bewees ze eind jaren 70 dat ze in ieder geval geen travestiet was.

Maar de geruchten werden er niet door gestopt.

Zelfs recent bleef de controverse levend, toen in 2011 een Italiaanse krant uitpakte met een “geboorteakte” van Alain Tap, die geboren was in 1939 – veel vroeger dan altijd gedacht werd: Lear zou eind jaren 40 geboren zijn, maar die gegevens baadden altijd al in een sfeer van geheimzinnigheid – én een foto van een jonge Tap, met een gezicht dat sprekend geleek op dat van Lear.

“Net als alle mensen in de showbizz moet ik altijd acteren”, vertelde ze in 2009 tijdens een bezoek aan Brugge.

Het heeft haar muziekcarrière eind jaren 70 alvast geen kwaad gedaan.

Want Met behulp van de producer Anthony Monn ontpopte ze zich tot de blanke “queen of disco” en verwierf ze in 1978 wereldfaam met de hit “Follow me”.

Ook de volgende singles Queen of China-Town ( uitgebracht in 1977 maar door haar succes in 1978 terug uitgebracht), Enigma (Give a bit of mmmh to me), Gold, The sphinx en Fashion pack waren een groot succes.

In 1979 trouwde ze met de aristocraat Alain-Philippe Malagnac, de geliefde van de Franse schrijver Roger Peyrefitte. Bij een brand in hun huis in 2000 verloor hij het leven.

In 2001 maakte ze een comeback in de internationale muziekwereld met het in Frankrijk geproduceerde album “Heart”. Opvallende singles waren “Love boat” en “I just wanna dance again”.

Nadien volgden er verscheidene duetten (onder andere: “Beats of love” met Get Ready! uit België, “Martini disease” met Jet Lag uit Italië) en werden er enkele singles uitgebracht (onder andere: “Copacabana” en “Paris by night”).

In 2005 scoorden The Housekeepers een clubhit met Go down, een bewerking van Lears Queen of Chinatown.

In 2006 bracht Lear een cd uit met covers van onder anderen Shirley Bassey, Sarah Vaughan, Nina Simone, Dalida, Juliette Gréco, Hildegard Knef, Eartha Kitt: “With Love”.

Buiten het zingen heeft Amanda ook veel succes met haar schilderijen.

Haar eerste expo vond plaats in Rotterdam in de jaren 80. Volgens kenners is ze blijven groeien in haar werk.

In 2007 ontving ze in Frankrijk de titel “Chevalier dans l’ordre des arts et lettres”.

In 2016 bracht ze een album uit met als titel Let me entertain you en met de singles The best is yet to come en Catwalk.

Haar laatste album is van verleden jaar en kreeg als titel Tuberose. Voor mij één van haar beste albums. Een aanrader, helaas niet meer te koop, gelukkig wel in mijn bezit. Maar gelukkig ook te beluisteren op Spotify.(Diverse bronnen, Wikipedia, Joepie en Oor)

40 jaar geleden, Amanda Lear comeback met verf en penseel (Joepie 7 maart 1982)

Vandaag 45 jaar geleden, officiële opening van het Centre Georges Pompidou in Parijs

Vandaag 45 jaar geleden, officiële opening van het Centre Georges Pompidou in Parijs
Ook ons vorstenpaar Boudewijn en Fabiola waren aanwezig op de opening. 
Vandaag 45 jaar geleden, officiële opening van het Centre Georges Pompidou in Parijs
Andere gasten waren onder meer Grace Van Monaco, groothertog Jean van Luxemburg met zijn vrouw Josephine Charlotte van België en president Léopold en Colette Senghor van Senegal.

60 jaar geleden, te gast bij de Frans toneelschrijver Eugène Ionesco (geboren in Roemenië) in zijn appartement in Parijs (De Post 20 augustus 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Frans toneelschrijver Eugène Ionesco (geboren in Roemenië)
60 jaar geleden, te gast bij de Frans toneelschrijver Eugène Ionesco (geboren in Roemenië)
60 jaar geleden, te gast bij de Frans toneelschrijver Eugène Ionesco (geboren in Roemenië)
60 jaar geleden, te gast bij de Frans toneelschrijver Eugène Ionesco (geboren in Roemenië)

60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)

60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)
60 jaar geleden, te gast op de tentoonstelling van de Frans kunstenaar Marc Chagall in Parijs. (De Post 13 augustus 1961)

Vandaag 60 jaar geleden, Koning Boudewijn en Koningin Fabiola te gast in Frankrijk voor een vierdaags staatsbezoek.

Vandaag 60 jaar geleden, Koning Boudewijn en Koningin Fabiola te gast in Frankrijk voor een vierdaags staatsbezoek.
Vandaag 60 jaar geleden, Koning Boudewijn en Koningin Fabiola te gast in Frankrijk voor een vierdaags staatsbezoek.
Vandaag 60 jaar geleden, Koning Boudewijn en Koningin Fabiola te gast in Frankrijk voor een vierdaags staatsbezoek.
Vandaag 60 jaar geleden, Koning Boudewijn en Koningin Fabiola te gast in Frankrijk voor een vierdaags staatsbezoek.