45 jaar geleden, te gast thuis bij minister van Onderwijs Herman De Croo en zijn gezin.

Van 1974 tot 1988 was Herman De Croo bijna ononderbroken minister.

Van april 1974 tot juni 1977 was hij minister van Nationale Opvoeding in de regeringen-Tindemans I, -II en -III, ten tijde van de Goede Vrijdagbenoemingen.

Daarna was hij van mei tot oktober 1980 minister van PTT en Pensioenen in de Regering-Martens III, van december 1981 tot november 1985 was hij minister van Verkeerswezen en PTT in de Regering-Martens V en van november 1985 tot mei 1988 minister van Verkeerswezen en Buitenlandse Handel in de Regering-Martens VI en de Regering-Martens VII.

Herman De Croo
Herman samen met zijn vader
De jonge Alexander, nu onze huidige eerste minister met zijn mama
45 jaar geleden, te gast thuis bij de minister van Onderwijs Herman De Croo.
Alexander De Croo

Vandaag 50 jaar geleden, start voor de nieuwe regering Regering-Gaston Eyskens V (21 januari 1972)

De regering bestond uit 19 ministers en 10 staatssecretarissen. De CVP had 6 ministers en 3 staatssecretarissen, BSP/PSB had 9 ministers en 5 staatssecretarissen en PSC had 4 ministers en 2 staatssecretarissen.

Op 31 december 1972 verving André Cools Henri Simonet ad interim als minister van Economische Zaken.

Vandaag 50 jaar geleden, start voor de nieuwe regering Regering-Gaston Eyskens V (21 januari 1972)

R.I.P Francis Van den Eynde.

Ik leerde Francis in de jaren negentig van de vorige eeuw kennen, als een warm en tedere man.

De eerste ontmoeting zal ik nooit vergeten, het was in de ochtend toen hij zijn gevel aan het opkuisen was.

Want voor de zoveelste keer was zijn gevel terug beklad met hakenkruisen en scheldwoorden.

De waardige manier hoe hij daarmee omging, was het begin van een wederzijds waardering voor elkaar.

Ondanks verschillende achtergronden, leerde ik via Francis een andere kant kennen over Vlaanderen en vooral dat hij een warm hart had voor alle mensen.

Dus zeker niet de racist, zoals sommige hem durfde te noemen.

Later werden we dan ook vrienden, zoals we dat noemen in Fb termen.

Zijn liefde voor folkmuziek en Ierland kwam vaak aan bod tijdens onze gesprekken. Francis we gaan u missen, hier op het internet. Dank voor uw vriendschap.

40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1981)

50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)
50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)
50 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1971)

Vandaag 30 jaar geleden, Edmond Leburton veroordeeld in ziekenfondsproces.

Het zou niet blijven bij deze beschuldiging.

Voormalige eerste minister Wilfried Martens noemde hem in zijn memoires “berucht om zijn drankverbruik, zijn voorkeur voor volslanke dames en zijn bevreemdende sympathie voor sterke leiders van totalitaire regimes”.

Leburton was inderdaad persoonlijk bevriend met president Mobutu Sese Seko van Zaïre: via journalist Pierre Davister ontving hij twintig miljoen Belgische Franken van het bevriend staatshoofd.

De 49ste kamer van de correctionele rechtbank van Brussel heeft in het ziekenfondsproces ex-premier en ex-voorzitter van de socialistische ziekenfondsen, Edmond Leburton, schuldig bevonden aan verduistering en valsheid in geschrifte.

Wel wordt de straf voor Leburton opgeschort.

De beklaagden van de andere landsbonden van ziekenfondsen gaan vrijuit

De regering onder leiding van Theo Lefèvre, met Edmond Leburton als minister van Sociale Voorzorg, zorgt met de wet van 9 augustus 1963 voor een ingrijpende hervorming van het stelsel van ziekte- en invaliditeitsverzekering, met als meest in het oogspringende maatregel de oprichting van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv).

In de nasleep van de hervorming werd de verzekering voor geneeskundige verzorging onder meer uitgebreid tot zelfstandigen, zij het enkel voor grote risico’s (1964), ambtenaren (1965), studenten in het hoger onderwijs (1969) en leden van de geestelijkheid en kloostergemeenschappen (1969).

Vanaf 1969 wordt de hele bevolking gedekt door een verruiming tot de ‘nog niet beschermde personen’.

Dat dit niet allemaal van een leien dakje liep, bewijst de grote artsenstaking onder leiding van dr. André Wynen in april 1964.

Deze hervorming zorgde niet voor een afname van het aantal primaire kassen.

Dat bleef op ongeveer vierduizend liggen, waaronder een 20-tal uitgesproken Vlaamsgezinde kassen, zoals West-Flandria Kortrijk, Ic Dien Mechelen, Vlamat enzovoort.

Daar komt pas een einde aan met de zogenaamde Wet Busquin van 6 augustus 1990 ‘betreffende de ziekenfondsen en de landsbonden van ziekenfondsen’.

Deze wet richt onder meer de Controledienst voor de Ziekenfondsen op en bepaalt voortaan minimumaantallen.

Tot 1990 werden primaire kassen als ziekenfonds beschouwd, vanaf 1990 wordt een verbond als ziekenfonds gezien.

De facto betekende dat de afschaffing van de primaire kassen en bleven er nog zo’n honderd ziekenfondsen over.

Vandaag zijn dat er nog 45, waarvan 20 in Vlaanderen, 19 in Wallonië en zes in Brussel.

Negentien ziekenfondsen zijn aangesloten bij de Christelijke Mutualiteiten, elf bij de Socialistische, zes bij de Liberale, vijf bij de Neutrale en vier bij de Onafhankelijke Ziekenfondsen. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag is het al 20 jaar geleden dat minister van Staat Paul Vanden Boeynants is overleden.

Tijdens zijn politieke loopbaan werd hij minister van Middenstand en Defensie.

Tussen 1966 en 1968 was hij premier.

Ook in 1978 was hij eventjes premier toen hij een overgangskabinet leidde.

Vanden Boeynants was bijna veertig jaar lang Kamerlid.

Ook in de Brusselse gemeenteraad zetelde hij decennialang.

Alleen bracht hij het nooit tot burgemeester van zijn stad.

In 1982 stond een gerechtelijk onderzoek naar fiscale fraude zijn benoeming in de weg.

In juni ’86 werd Vanden Boeynants door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf met uitstel en een boete van 620.000 F voor belastingfraude.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober ’88 behaalde VDB in Brussel een grote verkiezingsoverwinning.

Hij werd door de meerderheid voorgesteld als kandidaat-burgemeester maar nam achteraf de beslissing om van het burgemeesterschap van Brussel af te zien.

Hij wou wachten “tot alle gerechtelijke moeilijkheden voorbij waren”.

Op 14 januari 1989 werd de gewezen premier door de bende Haemers-Lacroix ontvoerd.

Pas na betaling van een losgeld kwam hij op 13 februari weer vrij.

De politicus kwam in ’93 nog getuigen over die ontvoering tijdens het assisenproces rond de bende, terwijl Haemers zelf ondertussen zelfmoord had gepleegd.

Van zijn ontvoerders zit niemand vandaag nog in de cel.

Lacroix wordt in 2004 vrijgelaten.

Eerst gaat hij als leerkracht in het volwassenenonderwijs aan de slag.

Momenteel is hij leerkracht Engels en Nederlands in het secundair onderwijs.

Sinds zijn vrijlating is Lacroix, naar verluidt, nog geen seconde van de rechte weg afgeweken

Bajrami komt ook in 2004 vrij en wordt uitgeleverd aan Kosovo, waar hij nu als een vrij man rondloopt.(diverse bronnen, Stefan Grommen en Wikipedia)Begin 1995 trok VDB zich helemaal terug uit de politiek.(Diverse bronnen, Belga, De Standaard, Stefan Grommen en Wikipedia)

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

De Mey werkte tijdens de jaren 70 en 80 voor de BRT als journalist en verslaggever.

Zijn meest beroemde moment vond plaats toen hij bij de scheepsramp rond de Herald of Free Enterprise in 1987 voor de kust van Zeebrugge meteen ter plekke was en als enige journalist vanop het zinkende schip verslag uitbracht.

Tijdens de jaren 90 werkte hij mee aan het humaninterestprogramma Afrit 9.

De Mey had altijd al een interesse in nieuws bekeken vanuit de ogen van de gewone man.

Voorts was hij te zien in Familie Backeljau (1993), Buiten De Zone (1994) en Misstoestanden (2000).

In 1999 werd De Mey door de VRT ontslagen en hij ging met pensioen.

Men verweet hem onder meer dat hij te graag in beeld verscheen tijdens reportages.

Hij probeerde nog actief te blijven bij VTM en VT4 en als anoniem medewerker aan Jurgen Verstrepens radioprogramma “ZwartWit”. Verstrepen, die later naar het Vlaams Belang overstapte, bezorgde De Mey ook een plaats in deze partij.

Eerder was De Mey nog lid van de SP en de lokale Oostendse partij Demo. Tijdens de Federale Parlementsverkiezingen van 2007 haalde De Mey 3473 stemmen.

In 2014 stond hij als lijstduwer op de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. Hij raakte niet verkozen.

In 2018 stond hij op de 5e plaats van het Vlaams Belang van Oostende bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Hij raakte verkozen en ging effectief zetelen.

30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

Het bewind onder Jan Piers werd gekenmerkt door volledige steun aan het massatoerisme en weinig begrip voor het architecturaal patrimonium van Oostende.

Onder zijn bewind werd 50% van de Belle Époque-woningen gesloopt, vandaar de Engelse bijnaam ‘The Butcher of the Belle Epoque’.

De afbraak van het stedelijk theater, na jaren van verwaarlozing, werd door velen betreurd.

In de plaats kwam een torengebouw, jarenlang verkozen tot lelijkste gebouw van de kust.

Tot het einde van zijn leven bleef Piers zijn beleid en de bouw van de ‘Appletise’-toren verdedigen: “In die villa’s van die Franstalige Brusselaars woonde er één gezin dat af en toe naar de kust kwam, nu verblijven er op dezelfde oppervlakte 20 families die geld spenderen …”

Jan Baptist Leo Piers (Oostende, 13 juni 1920 – aldaar, 9 oktober 1998), in de Oostende volksmond “De Lange Suisse” genoemd, was een Belgisch politicus voor de CVP en advocaat.

Jan Piers was de zoon van bankdirecteur Frans Piers en Eugenie Nierinck.

Hij trouwde met Marguerite Sap, dochter van minister en krantenuitgever Gustave Sap (1886-1940) en was daardoor een schoonbroer van de bekende Vlaamse ondernemers Albert De Smaele en André Vlerick (hoogleraar en CVP-minister).

De burgemeester van Zomergem Felix Lampaert jr. was eveneens zijn schoonbroer.

Deze was gehuwd met Marie-José Piers (1915-1957).

Piers deed middelbare studies in het Onze-Lieve-Vrouwcollege in Oostende en behaalde het diploma van doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1945.

Van 1945 tot 1981 was hij ingeschreven als advocaat aan de Balie van Brugge.

Hij was ook nationaal bestuurslid van het NCMV Hij vervulde verschillende politieke mandaten.

In 1946 werd hij voor de CVP-provincieraadslid van West-Vlaanderen en bleef dit tot in 1949.

Hij werd in 1968 nogmaals verkozen maar verzaakte aan dit mandaat.

Vanaf 1947 was hij gemeenteraadslid van Oostende en bleef dit tot in 1980.

In 1953 werd hij schepen in een coalitie met de liberalen onder het burgemeesterschap van Adolphe Van Glabbeke.

Vanaf 1959 werd hij zelf burgemeester, aan het hoofd van een coalitie met de socialisten.

Van 1949 tot 1965 zetelde Piers voor het arrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

Daarna zetelde hij van 1965 tot 1971 in de Senaat als rechtstreeks gekozen senator.

Hij was van 1966 tot 1968 eveneens minister-staatssecretaris voor Openbaar Ambt en Toerisme in de eerste regering geleid door Paul Vanden Boeynants.

Het was vooral in het mandaat van burgemeester dat hij opging en waar hij grote populariteit mee verwierf, in- en buiten Oostende.

Hij was een volkse en charmante man, die door zijn kwinkslagen en zijn vrolijk karakter overal onmiddellijk aanvaard werd.

Hij bestuurde intussen de stad met een stevige hand en zette zich in voor de verdere wederopbouw en ontwikkeling ervan.

Piers was beheerder in verschillende vennootschappen, meer bepaald in de Standaardgroep, Sabena, Bank van Brussel en Hypothecaire Kredietbank van Oostende.

Hij was co-voorzitter van de Koninklijke Touringclub en vicevoorzitter van Touring Wegenhulp.

Nadat hij aan het burgemeesterschap had vaarwel gezegd, was de leiding van deze organisaties zijn voornaamste activiteit.

Kleine anecdote: in de jaren ’70 van de vorige eeuw ging een meisjeklas van de Hendrik Conscienceschool op schoolreis naar Brussel, waar er o.m. een bezoek aan het Parlement op het programma stond. In de Kamer der Volksvertegenwoordigers zat burgemeester Jan Piers te slapen, en de onderwijzeres maakte haar leerlingen daarop attent.

Blijkbaar werd één en ander thuis doorverteld, want de goedmenende onderwijzeres mocht het enkele dagen later op het Stadhuis komen uitleggen!

In Oostende is naar hem het Jan Piersplein genoemd. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 september 1980)

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende
40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende