Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)

Het verschil tussen Eddy Merckx en Joop Zoetemelk die tweede eindigde bedroeg 9 minuten en 51 seconden.

Op de derde plaats eindigde Lucien Van Impe.

In totaal namen er 35 Belgen en 21 Nederlanders deel aan de Tour van 1971.

Belgische etappezeges:


Eric Leman won de 1e etappe deel A van Mulhouse naar Bazel, 6e etappe deel A van Roubaix (Robaais) naar Amiens en de 7e etappe van Rungis naar Nevers.


Albert Van Vlierberghe won de 1e etappe deel C van Freiburg im Breisgau naar Mulhouse.


Eddy Merckx won de 2e etappe van Mulhouse naar Straatsburg, de 13e etappe van Albi naar Albi, de 17e etappe van Mont-de-Marsan naar Bordeaux en de 20e etappe van Versailles naar Parijs.


Walter Godefroot won de 9e etappe van Clermont-Ferrand naar Saint-Étienne.


Herman Van Springel won de 16e etappe deel B van Gourette/Les Eaux Bonnes naar Pau.

Nederlandse etappezeges:


Gerben Karstens won de 1e etappe deel B van Bazel naar Freiburg im Breisgau.


Rini Wagtmans won de 3e etappe van Straatsburg naar Nancy.


Jan Krekels won de 19e etappe van Blois naar Versailles.

Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)

Vandaag is het ook 25 jaar geleden dat de Antwerpse rallyrijder Gilbert Staepelaere is overleden.

Tijdens de jaren 1950 start Gilbert met atletiek.

Na zijn schooltijd behaalt hij nationale titels in de juniorencategorie in het verspringen en de 400 meter horden.

Zijn automobiele carrière start in de competitie van 1953, wanneer hij op 16-jarige leeftijd debuteert als copiloot van vader Jules Staepelaere in een Ford Fairlane V8.

Tussen 1953 en 1959 behaalt hij als copiloot samen met zijn vader in totaal 52 overwinningen.

Als piloot rijdt Gilbert meestal met Ford modellen zoals de Anglia, Cortina, Mustang, Escort, Taunus en Capri, maar in de beginjaren ook af en toe met BMW’s, Austins, Porsches en Lotus (Cortina).

Hij behaalt 131 overwinningen als piloot sinds 1960 en wordt officieel Ford-piloot in 1968.In 1970 staat Staepelaere samen met de Fin Timo Mäkinen aan de start van een van de grootste marathon rally-evenementen: de London to Mexico World rally Cup.

Ze rijden met de uiterst competitieve Ford Escort 1850 en vormen een sterke equipe met nog vier andere Escorts. Lange tijd ziet het er naar uit dat het team Mäkinen/Staepelaere z’n favorietenrol kan waarmaken.

Maar aanhoudende pech, vooral in Zuid-Amerika, beslist er anders over.

De Fin Hannu Mikkola en zijn Zweedse co-driver Gunnar Palm trekken op 27 mei met eenzelfde Escort aan het langste einde.

Het duo Mäkinen/Staepelaere strandt in Mexico-Stad op de vijfde plaats.

Door de derde plaats van teamgenoten Rauno Aaltonen – ook een Fin – en de Brit Henry Liddon eindigen drie Escorts in de top-vijf.

De ruige rally is zo een groot succes voor het Ford-fabrieksteam.Gilbert Staepelaere werd met Fredy Franssen als copiloot twaalf keer Belgisch kampioen rally.

De laatste keer dat ze samen reden, was in 1978. “Dat jaar hebben we de Bosporusrally in Istanboel gewonnen.

Het was de beslissende wedstrijd voor het Belgisch kampioenschap.

Tegelijk was het ook hun laatste wedstrijd, want Ford liet die dag weten dat ze ermee stopten.

Vanaf 1979, na zijn actieve carrière als amateur en fabriekspiloot, wordt hij adviseur bij public relations van Ford in België.

Daar is hij ook actief bij de vorming van jonge nationale piloten.

Hij hield zich bezig met trainingsschema`s voor jonge piloten, wat uiteindelijk tot de komst van de drie musketiers heeft geleid: Marc Duez / Patrick Snijers en Robert Droogmans.

Gilbert Staepelaere stierf drie dagen voor zijn negenenvijftigste verjaardag op 2 juni 1996 (andere bronnen spreken van 3 juni)

Zijn zoon Gert was ook actief in het rallymilieu.

Hij zat ook in de wagen, maar raakte vooral bekend als organisator.

De steun en inzet voor de rallysport worden na zijn dood erkend door Ford in de vorm van steun voor de Memorial Gilbert Staepelaere, een historische rallyproef bij Kapellen en mede opgericht door zijn zoon Gert Staepelaere

Ook zat hij ooit in het organisatieteam van rally’s in Groot-Brittannië en België.

Gert Staepelaere is op 30 juni 2020 overleden aan keelkanker. Hij was pas 54 jaar. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 35 jaar geleden, start Wereldkampioenschap voetbal 1986 in Mexico

Het toernooi zou oorspronkelijk door Colombia georganiseerd worden, zo had de FIFA in 1974 beslist, maar dit land gaf eind 1982 de FIFA te kennen, dit niet aan te kunnen.

Op 20 mei 1983 werd Mexico verkozen boven de andere gegadigden: de Verenigde Staten – die in 1994 alsnog aan de beurt kwamen – en Canada. Mexico werd zo het eerste land dat tweemaal de eindronde organiseerde, slechts 16 jaar na hun eerste organisatie in 1970.

Een ernstige aardbeving in september 1985, acht maanden voor de start van het toernooi, leidde tot twijfel over doorgang van het evenement.

De stadions waren echter niet beschadigd en er werd beslist om verder te gaan met de voorbereidingen.

Het donderde in het Belgische kamp.

Er waren interne problemen bij landskampioen RSC Anderlecht, die meegenomen werden naar het WK.

Routinier René Vandereycken had felle kritiek op het meeverdedigen van Franky Vercauteren en vooral Enzo Scifo, die bovenal uit was op eigen succes.

De sfeer was te snijden en bondscoach Guy Thijs overwoog Vandereycken op de bank te zetten.

Door een blessure van Lei Clijsters speelde hij toch mee tegen Mexico.

De Belgen gingen ten onder omwille van hun veel te voorzichtige spelopvatting en Erwin Vandenbergh scoorde alleen na chaotisch werk van de Mexicaanse doelman, de nederlaag van 2-1 was onnodig.

Tegen Irak kwamen de Rode Duivels snel op een 2-0 voorsprong, maar nadat de Irakezen met tien man verder moesten spelen, stortte België in elkaar, het incasseerde een tegendoelpunt en alleen dankzij een uitblinkende doelman Jean-Marie Pfaff bleef men overeind.

Tegen Paraguay was er sprake van herstel, maar twee keer werd een voorsprong weggegeven.

Als nummer drie van deze groep moest men spelen tegen de Sovjet-Unie, dat in de eerste ronde veel indruk maakte.

Vandereycken en Vandenbergh waren toen al terug thuis vanwege blessures, maar waarschijnlijk ook om de sfeer in het Belgische kamp te bevorderen.

Het kampioenschap werd gewonnen door Argentinië, dat in de finale West-Duitsland versloeg.

Diego Maradona was de opvallendste speler.

Vandaag 35 jaar geleden, start Wereldkampioenschap voetbal 1986 in Mexico

De Nederlandse wielrenner Jan Janssen mag vandaag 81 kaarsjes uitblazen.

Hij werd wereldkampioen in 1964 (Sallanches), won Parijs-Roubaix in 1967, schreef nog datzelfde jaar – als eerste Nederlander – de Ronde van Spanje op zijn naam en was het jaar nadien ook de eerste Nederlander die de Ronde van Frankrijk wist te winnen.

Zijn veelzijdigheid blijkt ook uit de eerste plaats in de eindstand van de Super Prestige (1967)

In de Ronde van Frankrijk van 1968 leidde Herman Van Springel nog het algemeen klassement voor de laatste etappe, een tijdrit. Aangezien Janssen nog nooit een belangrijke tijdrit had gewonnen gaven weinigen hem een kans.

Hij reed echter de race van zijn leven en won de etappe en het eindklassement, met slechts 38 seconden voorsprong op Van Springel.

Dit was tot dan het kleinste verschil ooit, tot Greg LeMond het scherper stelde in 1989 door de Ronde van dat jaar te winnen met slechts 8 seconden verschil op Laurent Fignon, eveneens na een slottijdrit.

In 1968 werd nog in landenploegen gereden, waardoor Janssen verplicht was met Nederlandse renners samen te werken die anders voor een andere sponsor reden.

Het pleit voor zijn koersmentaliteit en koersinzicht (en dat van ploegleider Ab Geldermans) dat hij desalniettemin de Tour kon winnen, temeer daar hij alleen maar drie ploegmaats over had in Parijs : Arie den Hartog, Eddy Beugels en Evert Dolman.

In totaal won Jan Janssen 7 Touretappes. Ook won hij drie keer de groene trui.

Ook op de baan was Janssen succesvol. Hij won bijvoorbeeld driemaal de zesdaagse van Antwerpen. Tijdens zijn carrière vielen hem de nodige onderscheidingen ten deel: in 1968 werd hij gekozen tot Sportman van het jaar en hij kreeg vijf jaar op rij de Gerrit Schulte Trofee.

Tijdens zijn carrière kwam de vijf jaar jongere Eddy Merckx op. Merckx bleef hem in 1967 voor in Gent-Wevelgem en op het wereldkampioenschap op de weg. In 1969 nam Merckx definitief de leiding over en werd Janssen tiende in de Tour de France (en tweede in het puntenklassement).

Overigens zag Merckx eerder dan bijvoorbeeld Kees Pellenaars de grote potentie van Janssen in. In ’67 zei hij: “Jan Janssen kan de Tour de France winnen, omdat hij een compleet renner is!

Hij kan tijdrijden, bergop rijden, sprinten en zelfs een zesdaagse rijden.

Na zijn actieve wielercarrière begon Janssen in 1972 een fietsenfabriek waar (race)fietsen onder de naam ‘Jan Janssen’ worden geproduceerd.

In Wageningen wordt jaarlijks de Jan Janssen Classic verreden.

Op 27 januari 2020 is zijn bronzen standbeeld geplaatst in zijn geboortedorp Noorddorp.

Vanaf dat jaar vindt ook de jaarlijkse toertocht Ode van Jan Janssen plaats.

In augustus 2014 werd bij Janssen de ziekte kanker geconstateerd, maar hij herstelde.Voorafgaand aan de start van de Ronde van Frankrijk 2015 in Utrecht kregen hij en Joop Zoetemelk de belangrijkste Franse nationale onderscheiding, het Legioen van Eer.(Diverse bronenn en Wikipedia)

Vandaag 100 jaar geleden, de Royal Club Nautique van Gent vierde op hemelvaartdag haar 50ste verjaring.

Het enthousiasme voor de roeisport vanwege het Gentse publiek was toen enorm.

De regatta in Terdonk die elk jaar op Hemelvaartsdag werd gehouden bracht schoon volk op de been: roeiers én supporters wandelen er rond in witte broek met strohoed en kersrode band.

De dames showden er hun nieuwste kleren…

De 50ste verjaardag op 5 mei in 1921 luisterrijk gevierd, onder voorzitterschap van graaf Maurice Lippens, door een grootse manifestatie in Terdonk (Kanaal Gent-Terneuzen), een banket in het chique Posthotel en vele andere activiteiten.

In 1955 organiseerde Club Gent haar laatste regatta op Terdonk.

De nieuwe ‘Watersportbaan’ aan de Neermeersen waar in hetzelfde jaar de Europese roeikampioenschappen plaats grijpen, zal de nieuwe thuishaven worden.

Niet alleen de regatta, maar ook het nieuwe ‘Club House’ van de ‘Royal Club Nautique de Gand’ werd er in 1961 ingehuldigd.(Diverse bronnen en Ons land 14 mei 1921)

Vandaag 100 jaar geleden, de Royal Club Nautique van Gent vierde op hemelvaartdag haar 50ste verjaring.

Vandaag 10 jaar geleden, Philippe Gilbert winnaar van Luik-Bastenaken-Luik 2011

Reeds vroeg in de koers gingen 10 renners aan de haal.

Omega Pharma-Lotto liet niet begaan en het verschil bleef rond de drie minuten draaien.

De kopgroep viel langzaam uiteen op het drieluik Wanne-Stockeu-Côte de la Haute-Levée.

Na de Col du Rosier, op 60 km van de finish, kwam een groepje met onder anderen Greg Van Avermaet, Laurens ten Dam en Dario Cataldo aansluiten bij de overblijvers.

Onder impuls van Omega Pharma-Lotto en Team Leopard-Trek bleef het peloton binnen een minuut van de koplopers.

Toen die weer even verder uitliepen, liet het peloton niet meer begaan.

Op La Redoute was het verschil nog één minuut.

De finale kon beginnen. Andy Schleck, Fränk Schleck, Philippe Gilbert, Robert Gesink, Aleksandr Kolobnev en Igor Antón rukten zich los van het peloton en gingen de vluchters een voor een voorbij.

Op de Roche-aux-Faucons plaatste Andy Schleck weer een versnelling.

Enkel zijn broer Fränk en Gilbert volgden.

Van de overgebleven vluchters kon enkel Greg Van Avermaet een tijdje mee, maar moest lossen op de laatste helling, de Côte de Saint-Nicolas.

Gilbert probeerde weg te rijden, maar Fränk Schleck loste zijn wiel niet, even later gevolgd door Andy.

In de spurt stond er op Gilbert weer geen maat en hij won gemakkelijk voor de beide Schlecks.


1/ Philippe Gilbert (Omega Pharma-Lotto) – 6h13’18”

2/ Fränk Schleck (Team Leopard-Trek)

3/ Andy Schleck (Team Leopard-Trek)

4/ Roman Kreuziger (Astana) – +0’24”

5/ Rigoberto Uran (Team Sky)

6/ Chris Sörensen (Saxo Bank-Sungard)

7/ Greg van Avermaet (BMC Racing Team) – +0’27”

8/ Vincenzo Nibali (Liquigas-Cannondale) – +0’29”

9/ Björn Leukemans (Vacansoleil-DCM Pro Cycling Team) – +0’39”

10/ Samuel Sanchez (Euskaltel-Euskadi) (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 10 jaar geleden, Philippe Gilbert winnaar van Luik-Bastenaken-Luik 2011
Vandaag 10 jaar geleden, Philippe Gilbert winnaar van Luik-Bastenaken-Luik 2011

Vandaag 60 jaar geleden, de Franse wielrenner Raymond Poulidor stapt in het huwelijksbootje met Gisèle Bardet.

Het koppel kreeg twee dochters Isabelle en Corinne.

Zijn dochter Corinne is getrouwd met de Nederlandse wielrenner Adrie Van Der Poel.

Waardoor wielrenners Mathieu en David Van Der Poel zijn kleinkinderen zijn.

Raymond Poulidor was vooral populair omdat hij zich zo makkelijk kon schikken in zijn rol van underdog en tegenslagen kon incasseren.

In Frankrijk is hij bekend onder zijn bijnaam Poupou.

Hij wordt ook Eeuwige Tweede genoemd, omdat hij in vele wedstrijden net naast de hoofdprijs greep.Onder meer in de Ronde van Frankrijk werd hij driemaal tweede (1964, 1965 en 1974) en vijfmaal derde (1962, 1966, 1969, 1972 en 1976), zonder een etappe in de gele trui te hebben gereden.

In het begin van zijn carrière was Jacques Anquetil zijn grootste rivaal, later kreeg hij te maken met Eddy Merckx.

In 1964 kwam Poulidor het dichtst bij een Tourzege.

Op de Puy de Dôme vocht hij een duel uit met de grote favoriet Jacques Anquetil, die in tegenstelling tot Poulidor aan het einde van zijn krachten was.

Anquetil wist zijn vermoeidheid echter te verbergen, waardoor Poulidor te lang wachtte met zijn aanval.

In Parijs scheidden hem uiteindelijk slechts 55 seconden van de gele trui.

Poulidor legde met zijn Mercedes type 280SE, die hij in 1980 had gekocht, in 15 jaar maar liefst 740 000 kilometer af.

Dit zonder vervanging van vitale onderdelen.

Nadat de Duitse constructeur hierover was ingelicht, werd hem een nieuwe Mercedes-Benz E-Klasse E320 met automatische versnellingsbak en vele andere opties aangeboden.

De oude wagen staat tentoongesteld op de Franse hoofdzetel van Mercedes-Benz in Parijs.

In oktober 2019 werd hij met vermoeidheidsklachten opgenomen in een ziekenhuis. Poulidor overleed een maand later op 83-jarige leeftijd.

Als eerbetoon startte de negende etappe van de Ronde van Frankrijk 2004 in Saint-Léonard-de-Noblat , de woonplaats van Poulidor.

60 jaar geleden, de Vlaamse wielrenner Gilbert Maes in Ons land van april 1961.

Op het einde van het seizoen van 1960 debuteerde hij nog bij Peugeot, waarbij toen ook Rik Van Steenbergen nog reed, maar toen die in 1961 zijn eigen ploeg oprichtte samen met het margarinemerk Solo, stapte Gilbert Maes mee over.

Samen met Rik en diens vaste ploegmaat Miel Severeyns werd Gilbert Maes meteen al tweede in de Antwerpse zesdagen, enkel voorafgegaan door een ander onafscheidelijk duo Van Looy-Post, voor de gelegenheid bijgestaan door Willy Vannitsen.

Op de weg werd Gilbert dat jaar nog tweede in de Omloop van Limburg en die van de Vlaamse Gewesten en derde in Nokere Koerse.

Het jaar daarop won hij zowel in zijn eigen geboortestad (Sint-Niklaas dus) als die van Rik Van Steenbergen (Arendonk). Daarnaast won hij ook nog de Omloop van het Leiedal.

In 1963 gingen de wegen van Maes en Van Steenbergen uit elkaar.

Gilbert werd meteen Belgisch kampioen ploegkoers, aan de zijde van Lucien De Munster, maar het tijdperk van de grote pistiers was blijkbaar over in Vlaanderen, te oordelen naar de tweede plaats van Gustaaf De Smet met Charles Rabaey en de derde van Willy Vannitsen aan de zijde van Tuur De Cabooter.

Een jaar later verlengden Maes en De Munster hun titel en deze keer was de tegenstand toch wat prestigieuzer.

Tweede was immers gouwe ouwe Miel Severeyns aan de zijde van een nieuw goudhaantje van de Solo-Superia-ploeg Hugo Scrayen (Scrayen zou later nog lang de partner van Rik Van Steenbergen zijn in… het kaarten voor grof geld) en derde Ward Sels met Willy Vanden Berghen.

Op de weg behaalde Gilbert in die jaren nog veertien overwinningen voor de ploeg van Dr.Mann, terwijl hij op de piste in 1966 net naast zijn derde titel in de ploegkoers greep samen met die andere Waaslander Theo Verschueren.

De titel ging uiteindelijk naar… Sercu-Merckx! Geen oneer om daardoor te worden verslagen!

Dat jaar boekte Gilbert Maes nog twee overwinningen op de weg (kermiskoersen) en zowel in 1967 als in 1968 zal hij nog eens vice-kampioen ploegkoers worden.

In beide jaren was dat met de overslijtbare Miel Severeyns en de overwinning ging tweemaal opnieuw naar het duo Sercu-Merckx.

Daarna hield Gilbert het voor bekeken.

Gilbert was als jeugdrenner aangesloten bij Hoboken WAC. Zoon Fritz heeft het ook enkele jaren geprobeerd en was aangesloten bij de Wase W.C.Kruibeke. (Ronny De Schepper en Ons Land 8 april 1961)

60 jaar geleden, de Vlaamse wielrenner Gilbert Maes in Ons land van april 1961