Vandaag 60 jaar geleden, de Amerikaanse tv-presentatrice Sherri Chessen krijgt toestemming van Zweden om daar een abortus te kunnen doen wegens ernstige foetale misvormingen. (17 augustus 1962)

In 1961 begeleidde Chessens echtgenoot Bob Finkbine een groep middelbare scholieren op een Europese tournee, waar hij een vrij verkrijgbare kalmerende middelen kocht en de rest mee naar huis nam.

Chessen nam 36 van de pillen in de vroege stadia van haar vijfde zwangerschap, niet wetende dat ze thalidomide bevatten, dat misvormingen bij de foetus kan veroorzaken.

Het is bekend onder merknamen zoals Softenon (Nederland en België), Contergan (Duitsland), Distaval, Neurosedyn, Isomin, Kedavon, Telergan en Sedalis.

Haar arts adviseerde haar een therapeutische abortus te ondergaan, het enige type dat destijds in Arizona was toegestaan.

Om het gevaar van thalidomide bekend te maken, nam Chessen contact op met de Republiek Arizona.

Hoewel haar anonimiteit verzekerd was, werd haar identiteit niet geheim gehouden.

De media identificeerden haar als “Mrs. Robert L. Finkbine” en “Sherri Finkbine”, hoewel ze die naam persoonlijk niet gebruikte.

Na de publicatie van het verhaal van Chessen in de krant.

Vroeg het ziekenhuis en zijn personeel de verzekering dat het niet zou worden vervolgd.

Toen een dergelijke verzekering niet kwam, werd de geplande abortus geannuleerd.

Toen haar arts om een ​​gerechtelijk bevel vroeg om door te gaan met de abortus, werden zij en haar man publieke figuren.

Ze kregen brieven en telefoontjes en een paar brieven bevatten zelfs doodsbedreigingen.

Daardoor werd zelfs de FBI ingeschakeld om haar te beschermen.

Ze verloor ook haar baan als gastvrouw Miss Sherri, haar rol in de kindershow Romper Room van de plaatselijke tv in Phoenix.

Ook haar verzoek tot abortus werd afgewezen door rechter Yale McFate, die vond dat hij niet de bevoegdheid had om een ​​beslissing over de zaak te nemen.

Chessen probeerde naar Japan te gaan om een ​​abortus te laten plegen, maar kreeg van de Japanse consul geen visum.

Zij en haar echtgenoot vlogen toen naar Zweden, waar zij een succesvolle en wettelijke abortus verkreeg, wat terug een kleine controverse veroorzaakte in haar thuisland.

De Koninklijke Zweedse Medische Raad keurde het verzoek positief om abortus te mogen doen op 17 augustus 1962.

De operatie werd de volgende dag uitgevoerd.

De Zweedse verloskundige die de abortus uitvoerde, vertelde Chessen dat de foetus geen benen en slechts één arm had en het niet zou hebben overleefd.

De controverse werd in 1992 de basis voor een voor tv gemaakte film, A Private Matter, met Sissy Spacek in de hoofdrol.

Bijna 10.000 kinderen waren inmiddels geboren met een aandoening ten gevolge van de medicatie, de helft daarvan in West-Duitsland, het middel was daar zonder recept verkrijgbaar.

Opvallend is dat de Verenigde Staten gespaard bleven.

De FDA, de beoordelende instantie, liet thalidomide nooit op de Amerikaanse markt toe, op aandringen van dokter Frances Oldham Kelsey.(Diverse bronnen, Wikipedia en Paris Match 28 augustus 1962)

Manager Harry Thomas op de praatstoel van Micha Marah

Thomas had een Franse vader en een Nederlandse moeder.

Hij werd geboren in Frankrijk, maar verhuisde toen hij elf maanden oud was met zijn ouders naar Utrecht, waar hij de rest van zijn leven zou blijven wonen.

Thomas manifesteerde zich als openlijk homoseksueel en schreef eind jaren zestig en begin jaren zeventig – toen hij nog werkte als boekhouder – enkele boeken over dit onderwerp.

In 1969 nam Harry Thomas een single op, getiteld Ik ben een homo.

De plaat werd uitgebracht op het platenlabel Delta.

Eind 1969 trad hij naar voren als voorzitter van de Nederlandse Homofielen Partij, die streefde naar wettelijke erkenning van ‘homofiele’ relaties.

In mei 1970 kondigde hij aan dat de relatie tussen hem en zijn vriend eind juni zou worden ingezegend in een rooms-katholieke eucharistieviering.

In 1971 organiseerde hij in de Rodahal in Kerkrade zijn eerste schlagerfestival.

In 1974 contracteerde Thomas de jonge Duitse zanger Dennie Christian voor zijn festival.

Mede door het optreden werd “Rosamunde” van Christian begin 1975 een grote hit in de Benelux, nog voordat hij er in Duitsland succes mee had.

In 1976 kwam Christian, op aanraden van Thomas, met het Nederlandstalige nummer “Besame Mucho”.

Het succes daarvan leidde ertoe dat Christian zich vooral op de Nederlandse markt ging richten.

Na contacten met tekenaar Peyo kwam Thomas in 1977 met het idee een lied te maken over de stripfiguren Smurfen.

De manager van Christian wees het idee af, waarna Vader Abraham furore maakte met “’t Smurfenlied”.

In 1978 werd Thomas de manager van Christian.

De samenwerking leidde tot de hit “Guust Flater en de Marsupilami (Wij zijn twee vrienden)”.

Vanaf 1982 werd Christian de vaste presentator van het Schlagerfestival.

In 1991 overleed Thomas op 46-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartstilstand.

Door zijn zwaarlijvigheid kampte hij al jaren met gezondheidsproblemen.(Diverse bronnen, Wikipedia en Story 4 augustus 1987)

Manager Harry Thomas op de praatstoel van Micha Marah
Manager Harry Thomas op de praatstoel van Micha Marah

70 jaar geleden, bent u nog de vrouw waarmee uw man in het huwelijk trad (De Post 25 november 1951)

Omdat het vandaag vrouwendag is, dit artikel van 70 jaar geleden.

Hier alvast enkele tips:


Bedenk, dat zijn ochtendblad voor hem meer betekent dan voor u.

Wees royaal, laat hem lezen.


Deel uw huiswerk verstandig in: vergeet niet dat uw man graag in een ordelijk huis komt.(De Post 25 november 1951)

Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)

Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)
Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)
Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)
Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)
Vandaag 60 jaar geleden, Vlaamse mars door Brussel (22 oktober 1961)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)

50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)

Vandaag 50 jaar geleden, Dolle Mina’s ten strijde.

Een van de eerste acties waarmee Dolle Mina naar buiten trad, was de bezetting van een verzekeringskantoor in Antwerpen.

Vrouwelijke werknemers mochten niet roken op het werk, in tegenstelling tot hun mannelijke collega’s.

Dolle Mina eiste ‘het recht op longkanker, ook voor vrouwen’.

Daarnaast klaagde ze de verschillen in lonen en promotiekansen binnen het bedrijf aan.

De actie was typerend voor de nieuwe, meer radicale, stijl die het feminisme in de jaren 1970 zou hanteren.

Op ludieke wijze trok men de aandacht van de pers, om het dan over de daadwerkelijke eisen te kunnen hebben.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 15 maart 1970)

Vandaag 50 jaar geleden, Dolle Mina’s ten strijde
De Post van 15 maart 1970
Vandaag 50 jaar geleden, Dolle Mina’s ten strijde
De Post van 15 maart 1970
Vandaag 50 jaar geleden, Dolle Mina’s ten strijde
De Post van 15 maart 1970
Vandaag 50 jaar geleden, Dolle Mina’s ten strijde
De Post van 15 maart 1970