60 jaar geleden, de Brits-Amerikaanse film The World of Suzie Wong van Richard Quine te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 5 maart 1961)

60 jaar geleden, de Brits-Amerikaanse film The World of Suzie Wong van Richard Quine te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 5 maart 1961)
60 jaar geleden, de Brits-Amerikaanse film The World of Suzie Wong van Richard Quine te zien in de Vlaamse bioscoop (De Post 5 maart 1961)

70 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse acteur Spencer Tracy en zijn familie

Tracy, geboren in Milwaukee, is de zoon van vrachtwagenverkoper John Edward Tracy en Caroline Brown.

Na de middelbare school zat Tracy op het Ripon College waar hij in een theaterstuk speelde: The Truth. In de jaren ’20 volgde hij, via een studietoelage, opleiding op de Academy of Dramatic Arts in New York.

In zijn vrije tijd trad hij op in clubs en zo kreeg hij onder meer een rol in het stuk The Last Mile op Broadway. Terwijl hij in dit stuk speelde, werd hij ontdekt door regisseur John Ford. Dat was in 1930.

Niet veel later was hij ook in films te zien. In 1935 werd hij aangenomen bij MGM en kreeg in 1937 en 1938 twee keer op een rij een Academy Award voor Beste Acteur voor zijn rol in de films Captains Courageous (1937) en Boys Town (1938).

Al in 1923 trouwde hij met Louise Treadwell en ze kregen twee kinderen: John en Louise.

Het echtpaar vervreemdde van elkaar, maar scheidde nooit. Sinds 1941 (en dit tot zijn dood) had Tracy een relatie met actrice Katharine Hepburn.

In 1967 stierf Tracy aan een hartaanval.(Wikipedia)

70 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse acteur Spencer Tracy en zijn familie (De Post 21 februari 1951)
70 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse acteur Spencer Tracy en zijn familie (De Post 21 februari 1951)

60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.

Leslie Caron werd wereldberoemd door haar rol als Lili Daurier in Lili en door haar rol in de musical Gigi.

Ook was ze naast George Peppard te zien in de beatnikfilm The Subterraneans.

Ze werd tweemaal genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.

Verder speelde ze in vele Franse producties.

In 2006 kreeg ze een Emmy Award voor een gastrol in de televisieserie Law & Order: Special Victims Unit.

Op 8 december 2009 kreeg Caron een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame.

Leslie Caron groeide op in Parijs en begon kort na de Tweede Wereldoorlog een balletcarrière, en trad o.a. op in het Théâtre des Champs-Elysées, waar zij “ontdekt” werd.

Leslie Caron was driemaal getrouwd.

Haar tweede echtgenoot was van 1956 tot 1965 John Hall, met wie ze twee kinderen kreeg: de producer Christopher John Hall (1957) en de actrice Jennifer Caron Hall (1958).

Van 1993 tot 2009 dreef ze haar eigen restaurant in Villeneuve-sur-Yonne. (Wikipedia, diverse bronnen en de Post van 19 februari 1961, foto 1 en 3 met haar man en regisseur van het stuk Peter Hall en op foto 3 met haar twee kinderen John Hall (1957 en nu producer) en Jennifer Caron Hall (1958 en nu actrice)

60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.
60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.
60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.

Het is vandaag ook al 25 jaar geleden dat de Amerikaanse acteur Tommy Rettig is overleden.

Tommy Rettig startte zijn carrière in 1946 in het toneelstuk Annie Get Your Gun.

Rettig was hoofdzakelijk actief als acteur tijdens zijn kindertijd.

Zo speelde hij in de jaren 50 onder meer in The Jackpot (1950) naast James Stewart, in The 5,000 Fingers of Dr. T. naast Mary Healy, in So Big (1953) naast Jane Wyman en Sterling Hayden en in River of No Return naast Robert Mitchum en Marilyn Monroe.

In 1954 werd hij gecast voor een rol in de televisieserie Lassie.

Op het einde van zijn leven werd Rettig informaticus.

Hij overleed in 1996 op 54-jarige leeftijd.(Diverse bronnen en Wikipedia)

40 jaar geleden, portret van het Gentse anti-sterretje Caroline Vlerick (De Post 15 februari 1981)

40 jaar geleden, portret van het Gentse anti-sterretje Caroline Vlerick (De Post 15 februari 1981)
40 jaar geleden, portret van het Gentse anti-sterretje Caroline Vlerick (De Post 15 februari 1981)

De laatste film die in het zogenaamde ‘wonderjaar van de Vlaamse film’, het jaar 1980, werd geproduceerd, is Peter Simons’ Het einde van de reis. Van Simons, die als assistent-realisator van Roland Verhavert (o.m. bij de realisatie van Rolande met de bles en De Loteling) en als t.v.-regisseur van de Dienst Drama van de B.R.T. in tegenstelling met heel wat andere jonge cineasten de gelegenheid kreeg om filmervaring op te doen, werd in het vlak van de lange speelfilm heel wat verwacht.

De teleurstelling kwam des te harder aan. Het einde van de reis bleek in vergelijking met zijn t.v.-films als De zuiverste nacht, Mijn mooie bioscoop (beide van 1979) en De eerste sleutel (1980), alle drie naar interessante scenario’s van filmfreak Pierre Platteau, een miskleun.

De oorzaak van dit falen ligt zowel in de keuze van het scenario, een werkstuk van Willy van Sompel (enkele jaren geleden bekroond met de Prijs voor het beste filmscenario door het Ministerie van Nederlandse Cultuur), als in het onvermogen van de cineast om dat script in overtuigende filmtaal om te zetten.

De film is een psychologisch portret van een veertigjarige vrouw, Maria Levy (een soms theatrale Chris Lomme), die verlaten door haar echtgenoot (een eens te meer overtuigende Hugo van den Berghe) en haar achttienjarige dochter Lily, ook haar jongere dochter Valérie vreest te verliezen.

Het hoofdpersonage stort psychisch in elkaar wanneer aan het slot uiteindelijk ook Valérie besluit haar eigen weg te gaan. Maria’s ziekelijke hoop op de terugkeer van Lily uit Amerika en haar redeloze angst en bezorgdheid om Valérie vormen de thematiek van de film.

Het spreekt voor zich dat een dergelijk intimistisch portret vol familiale tafereeltjes en waarin elke dramatische actie tot een minimum herleid is, hoge eisen stelt aan een cineast. ‘Maria Levy’s uitzichtloze verlangen naar betere tijden, toen Lily nog bij haar was,’ zou, althans volgens Simons’ interpretatie van het scenario in de persmap, een metafoor zijn waarachter de wanhoop schuilt van de generatie van mei ’68. Of hoe een cineast zijn film een dubbele bodem toedicht.‘Weinig zag ik bij ons een scenario met zulk een gave tekstuur zulk een fascinerende sfeer, zulk een indringende karaktertekening, en dat met zulk een economie der middelen,’ luidt daarenboven zijn in gebrekkig Nederlands gestelde apologie voor het scenario.

Het bedenkelijke feit dat een terecht of ten onrechte bekroond scenario nu eenmaal gemakkelijker door de mazen van de filmcommissie, die de subsidiëringskoek – in casu 9.800.000 fr. – verdeelt, glipt, speelde misschien wel een grotere rol…

In vergelijking met Hellegat en De Proefkonijnen is Peter Simons’ film een stap terug op de weg naar een volwaardige filmproduktie. De film vertoont in wezen de zwakheden van zovele vroegere Vlaamse films: een weinig origineel scenario, losse toneelscènes met onnatuurlijke dialogen, technisch vakwerk dat te weinig sfeerscheppend werkt.

Enkel de spontane vertolking van Valérie door de debuterende veertienjarige Caroline Vlerick en de muziek (Alain Pierre), die Maria’s levensangst treffend suggereert, houden de film overeind.

Echt storend werken in deze door zijn langdradigheid irriterende produktie twee scènes waarin de cineast tot misplaatste filmische spielereien overgaat.

De slow motion-scène waarin Maria Levy in nachtjapon door de drukke winkelstraat met een brief van Lily Valérie achternazweeft, is gewoonweg potsierlijk.

Een gratuit filmisch intermezzo is ook de verwelkomingsscène op de pier te Oostende, waar Maria en Valérie de ferry-boot met Lily verwachten: een serie korte shots, vooral zwenkende luchtopnamen en een dubbeldruk (het gezicht van Maria op de over de zee scherende camera, die de boot nadert). Moeilijk te achterhalen is daarenboven de betekenis van de talrijke tussenshots van het Brusselse justitiepaleis, badend in een rode gloed.

Kortom, Het einde van een reis brengt vooral de beperktheden van een cineast aan het licht, die op grond van enkele behoorlijke t.v.-films wellicht werd overschat. (film bespreking door Wim de Poorter in 1991 en artikel uit de Post van 15 februari 1991)