60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.

Leslie Caron werd wereldberoemd door haar rol als Lili Daurier in Lili en door haar rol in de musical Gigi.

Ook was ze naast George Peppard te zien in de beatnikfilm The Subterraneans.

Ze werd tweemaal genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.

Verder speelde ze in vele Franse producties.

In 2006 kreeg ze een Emmy Award voor een gastrol in de televisieserie Law & Order: Special Victims Unit.

Op 8 december 2009 kreeg Caron een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame.

Leslie Caron groeide op in Parijs en begon kort na de Tweede Wereldoorlog een balletcarrière, en trad o.a. op in het Théâtre des Champs-Elysées, waar zij “ontdekt” werd.

Leslie Caron was driemaal getrouwd.

Haar tweede echtgenoot was van 1956 tot 1965 John Hall, met wie ze twee kinderen kreeg: de producer Christopher John Hall (1957) en de actrice Jennifer Caron Hall (1958).

Van 1993 tot 2009 dreef ze haar eigen restaurant in Villeneuve-sur-Yonne. (Wikipedia, diverse bronnen en de Post van 19 februari 1961, foto 1 en 3 met haar man en regisseur van het stuk Peter Hall en op foto 3 met haar twee kinderen John Hall (1957 en nu producer) en Jennifer Caron Hall (1958 en nu actrice)

60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.
60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.
60 jaar geleden, Leslie Caron in het toneelstuk Ondine van Jean Giraudoux.

Vandaag 30 jaar geleden, het Zwevegems teater wint met De Zondaagse wandeling van Georges Michel in regie van Raf Lesage het 56ste Koninklijke Landjuweel.

Een kleinburgerlijke familie wandelt op zondagnamiddag naar de bioscoop en maakt van de gelegenheid gebruik om zoonlief op te leiden tot een volwaardig burger.

Onderweg wordt de familie geconfronteerd met het geweld, de onrechtvaardigheid en de gruwel van onze maatschappij.

Ze gaat er echter onverschillig aan voorbij, totdat uiteindelijk het onverwachte, het onwaarschijnlijke gebeurt.

De Zondagswandeling (originele titel La promenade du dimanche) werd geschreven op het laatste van de oorlog in Algerije, toen voetzoekers de gebouwen in Parijs onveilig maakten. (vertaling van Antoon Carette)

Hulde Zwevegems Theater n.a.v. derde opeenvolgende overwinning in het Tornooi der Lage Landen met het stuk ‘De Zondagswandeling’ van G. Michel, in regie van Raf Lesage.

Burgemeester Joseph Vandevelde overhandigt de trofee aan Eugene Delabie, de voorzitter van het Zwevegems theater.

In de achtergrond, midden: schepen Armand Bulteel.( fotoarchief Zwevegem)

Vandaag 30 jaar geleden, het Zwevegems teater wint met De Zondaagse wandeling van Georges Michel in regie van Raf Lesage het 56ste Koninklijke Landjuweel.

Vandaag 30 jaar geleden, laatste voorstelling Jungleboek in het NTG in regie van Dirk Tanghe.

Jan de Vuyst (bewerking) en Lieven Coppieters (muziek) maakten deze klassieker van Nobelprijswinnaar Rudyard Kipling tot een succesvol muzikaal familiespektakel in regie van Dirk Tanghe.

De voorstelling speelde in het Tolhuis, een sportcomplex met een scène van 20 meter breed en een heus zwembad.

Mowgli werd vertolkt door Michael Pas, in de rest van de uitgebreide cast vinden we naast de toenmalige ensembleleden Roger Bolders, Chris Boni, Karen de Visscher, Eddy Spruyt, Chris Thys, Cyriel van Gent, Erik van Herreweghen, Nolle Versyp en Mark Willems ook de gastacteurs Brenda Bertin, Frank Hoelen en Karin Tanghe, en liefst 60 figuranten.

Jungleboek speelde gedurende twee seizoenen in totaal 120 voorstellingen en bracht bijna 64.000 toeschouwers op de been, wat deze voorstelling tot een van de grootste publiekssuccessen van het Gentse stadstheater maakte. (Diverse bronnen, Lustrumboek deel 4 Ntg en Ntg site)

Vandaag 30 jaar geleden, laatste voorstelling Jungleboek in het NTG in regie van Dirk Tanghe.

Ik werkte toen in het Ntg en alle medewerkers kregen toen een persoonlijk aandenken van deze voorstelling. De tekening is van de Vlaamse acteur Nolle Versyp.

Vandaag 30 jaar geleden, laatste voorstelling Jungleboek in het NTG in regie van Dirk Tanghe.

60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)

Robertson werd geboren op 7 september 1860, op een boerderij in Greenwich, New York, in een familie van 10 kinderen.

In 1887, op de leeftijd van 27, trouwde ze met boerenknecht Thomas Salmon Moses en het echtpaar vestigde zich op een boerderij in Virginia, alwaar ze bijna twee decennia bleven wonen.

Gedurende deze tijd baarde Robertson 10 kinderen, van wie vijf stierven in de kinderjaren.

60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)

In 1905 keerde het echtpaar terug naar New York en vestigde zich in Eagle Bridge, niet ver van haar geboorteplaats.

In 1927 stierf haar echtgenoot Thomas. Robertson bleef de boerderij draaiende houden, samen met de hulp van haar jongste zoon.

In 1936 ging ze noodgedwongen met pensioen, na diagnoses van artritis en andere ouderdomskwalen.

60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)

Grandma Moses werd op de leeftijd van 78 jaar ontdekt als kunstschilderes.

Zij had haar hele leven geld verdiend als handwerkster.

Toen zij als gevolg van artritis noodgedwongen moest stoppen, heeft ze het roer omgegooid en begon ze rond haar zeventigste levensjaar met schilderen.

60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)

Gedurende de daarop volgende 30 jaar maakte ze 1500 schilderijen, vooral over haar leven op de boerderij.

Haar werk is tentoongesteld in galeries in New York en op diverse locaties in Europa en Japan.

Haar kunstwerken werden zo populair dat ze veel gebruikt zijn op de kaarten van Hallmark.

Ze overleed in 1961 op 101-jarige leeftijd.(Diverse bronnen, De Post december 1960 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)
60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)
60 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse kunstenares Grandma Moses (echte naam Anna Mary Robertson Moses)

50 jaar geleden, te gast bij Kleding en decorontwerpster Lucette van Hool (De Post 15 november 1970)

Ze is de zus van de Vlaamse acteur Roger Van Hool.

In 1980 ontwierp ze het decor en de kleding voor de productie Het meisje van Nogamy voor de Vlaamse Kameropera (Muziektheater Transparant)

50 jaar geleden, te gast bij Kleding en decorontwerpster Lucette van Hool (De Post 15 november 1970)
50 jaar geleden, te gast bij Kleding en decorontwerpster Lucette van Hool (De Post 15 november 1970)

Deze week 40 jaar geleden, publicatie van het boek De verbijsterde terugblik van een massaregisseur van de Nederlandse regisseur Carel Briels

Hij is vooral bekend geworden door het organiseren van massa-spektakels.

Het leverde hem de bijnaam “De Napoleon van het Massaspel” op.

Hij groeide op in Roosendaal. Al van jongs af speelde hij toneel.

Bijvoorbeeld op zijn middelbare school, het Sint Norbetuslyceum in Roosendaal tijdens Toneelavonden en tijdens een plechtige feestviering ter gelegenheid van zijn communiefeest op het Instituut St. Louis te Oudenbosch.

Hij verhuisde naar Amsterdam en volgde daar de toneelschool en behaalde in 1939 zijn diploma. Eind 1939 richtte hij zijn eigen toneelgezelschap op, Het Nederlands Toneellyceum.

Dit was meer dan een toneelgezelschap, het gezelschap had tot doel “het cultuurbezit te beschermen door begrip en liefde bij het Nederlandse volk aan te kweken voor de grote toneelwerken in de literatuur van alle tijden”.

Hoewel het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten (DVK) Briels bij de start van Het Nederlands Toneellyceum gunstig gezind was, was het dat na de zomer van 1941 niet meer.

Het kwam zelfs zo ver dat Briels werd opgepakt en gevangen gezet in het Oranjehotel in Scheveningen (september 1942).

Hij werd gedwongen Het Nederlands Toneellyceum op te heffen waarna hij werd vrijgelaten.

Na de oorlog kreeg hij naamsbekendheid als artistiek leider en regisseur van talloze naoorlogse massaspelen.

Zo organiseerde hij in 1946 in het Olympisch Stadion in Amsterdam het spektakelstuk Het drama der bezetting.

In 1947 bracht hij het massaspel De waterweg heroverd in het Feyenoordstadion.

Bij het gouden regeringsjubileum van koningin Wilhelmina in 1948 leidde hij wederom in Amsterdam zo’n evenement.

Later regisseerde Briels onder meer het massaspel Zevenhonderd Jaar en één Nacht, bij het 700-jarig bestaan van de stad Breda (1952) en de expositie De Rijn in de RAI (1952).

In 1962 was opnieuw het Feyenoordstadion het podium voor One world or none, een vierdaags massaspel over het atoomtijdperk.

Deze productie werd via Eurovisie in vele landen uitgezonden en er waren ook filmploegen uit Amerika. Briels was een evenementenman avant la lettre en werd ook wel de Nederlandse Cecile B. de Mille genoemd. (Diverse bronnen, Theaterencyclopedie en De Post van 9 november 1980)

Deze week 40 jaar geleden, publicatie van het boek De verbijsterde terugblik van een massaregisseur van de Nederlandse regisseur Carel Briels

Vandaag 100 jaar geleden, verschijnt de Vlaamse literaire klassieker De Witte van Ernest Claes.

De figuur die Claes koos als type voor zijn verhaal heeft werkelijk bestaan, maar de enkele details uit het echte leven van de echte Witte werden ruimschoots aangevuld met verbeelding, observatie en eigen belevenissen van de schrijver.

Dat is ook het geval voor de andere figuren die een rol spelen in het verhaal. Claes schreef de eerste hoofdstukken al in 1908 voor het besloten gezelschap De Violier, een kleine vriendenkring van literatuurliefhebbers die Claes met enkele medestudenten van de Katholieke Universiteit Leuven had opgericht.

Daarna volgden nog enkele voorlezingen ervan in de studentenstad.

Pogingen om het verhaal te laten opnemen in De Nieuwe Gids of in Jong Dietschland mislukten.

Lodewijk Dosfel, hoofdredacteur van dit laatste tijdschrift, vond enkele passages toch te onkies en ongepast.

De volgende hoofdstukken kon Claes wel laten verschijnen in het Leuvense studentenblad Ons Leven, wat hem op een reprimande van de vice-rector kwam te staan.

Vanaf 1911 verschenen het vierde en de volgende hoofdstukken in diverse tijdschriften, zoals Het Land (opgericht in 1911 door Juul Grietens), Dietsche Warande, Groot Nederland en Vlaamsche Arbeid.

Tijdens de oorlogsjaren schreef Claes andere verhalen, waaronder enkele oorlogsnovellen. In 1919 hervatte hij het schrijven aan De Witte en schreef nog twee bijkomende hoofdstukken.

Het boek werd ten slotte afgewerkt toen Emmanuel de Bom hem in 1919 vroeg of hij de novelle De Witte uit kon brengen in de nieuwe serie Vlaamse Bibliotheek, als onderdeel van de Wereldbibliotheek.

Claes schreef toen de laatste vijf hoofdstukken.

Het boek verscheen met 12 pentekeningen van Jos Leonard. De oplage van vijfduizend exemplaren was na enkele maanden uitverkocht.

In totaal zijn er al 128 drukken van deze bijzondere schelmenroman gemaakt.

Hij werd twee keer verfilmd, in 1934 door Jan Vanderheyden (De Witte) en in 1980 door Robbe De Hert onder de titel De Witte van Sichem. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Jef Bruyninckx

40 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (oktober 1980)

Te gast bij de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (oktober 1980)
Te gast bij de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (oktober 1980)
Te gast bij de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (oktober 1980)
Te gast bij de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (oktober 1980)