70 jaar geleden, Belgische en Nederlandse vrijwilligers voor Korea (De Post 24 september 1950)

70 jaar geleden, Belgische en Nederlandse vrijwilligers voor Korea (De Post 24 september 1950)

Etienne Gailly, een Belgische vrijwilliger voor de Korea oorlog

Etienne Gailly bereikte op 7 augustus 1948 als eerste het Wembley Stadion.

Toen kreeg hij een inzinking. Meermalen raakte hij van de piste, wankelde in de richting van de eindstreep en werd in de laatste meters nog ingehaald door de Argentijn Delfo Cabrera en de Brit Thomas Richards.

Hij finishte uiteindelijk in 2:35.34. Gailly heeft zelf nooit een verklaring voor de plotselinge inzinking kunnen vinden. Hij kon zich alleen nog herinneren dat hij tijdens de laatste meters van de marathon buiten deze wereld was geweest, en in zijn onderbewustzijn de schaduw van zijn tegenstrevers had waargenomen.

Een tweede olympische kans kreeg hij niet.

Een tweede olympische kans kreeg hij niet. In 1952, toen hij in Helsinki had kunnen starten, verminkte een mijn in de Koreaanse Oorlog één van zijn voeten.

Etienne Gailly kwam op 21 oktober 1971 op 48-jarige leeftijd in Genval nabij Brussel om het leven, nadat hij was aangereden door een auto.

Ter herdenking aan Gailly (ooit luitenant bij de paracommando’s) organiseert Defensie jaarlijks de Challenge Gailly te Eupen.

70 jaar geleden, Belgische en Nederlandse vrijwilligers voor Korea (De Post 24 september 1950)

70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard.

De film gaat over Odette Sansom die tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte voor het Engelse Special Operations Executive (SOE)

Deze moedige vrouw en moeder van drie kinderen verliet haar gezin en England om in 1942 te gaan spioneren in Frankrijk.

In de nacht van 14 en 15 april 1943 werd ze gevangen genomen door de Gestapo.

Ondanks de martelingen tijdens de veertien verhoren, waar men al haar nagels hadden uitgetrokken en met een gloeiende hete pook haar rug verbrande.

Weigerde ze de namen te geven van haar vrienden.

Daarna stuurde men haar naar het Concentratiekamp van Ravensbrück.

In Ravensbruck werd Sansom vastgehouden in een strafcel, op een hongerdieet.

Tijdens haar gevangenschap was ze getuige van een geval van kannibalisme van een dode gevangene door uitgehongerde gevangenen.

Na haar bevrijding, zei ze in een interview dat ze niet dapper, niet moedig was, maar gewoon een besluit nam over bepaalde zaken.

Sansom was de eerste vrouw die het George Cross ontving door het Verenigd Koninkrijk en is bekroond met de Légion d’honneur door Frankrijk.

Op 23 februari 2012 bracht de Royal Mail een postzegel uit ter ere van Hallowes.

Op 6 maart 2020 vernoemde Great Western Railway een trein naar haar, de ceremonie ter ere van Odette werd gehouden op Paddington Station in Londen en werd bijgewoond door prinses Anne. (foto van Odette Sansom met de actrice Anna Neagle)

70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard.
70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard. (De Post 20 augustus 1950)

Vandaag 35 jaar geleden, vliegtuigkaping in Athene met onder ander zanger Demis Roussos als passagier.

In Athene vertrekt TWA-vlucht 847 van Athene naar Londen.

Binnen een paar minuten verandert een gewone vlucht in een nachtmerrie, als twee kapers de controle over het vliegtuig overnemen.


Een derde terrorist, Ali Atwa, moet noodgedwongen in Athene achterblijven, omdat het toestel vol was.


Aan boord zijn 153 passagiers, waaronder de Griekse zanger Demis Roussos.


Het vliegtuig werd aan de grond gehouden door de twee kapers die lid waren van de Hezbollah.

De gijzelnemers eisten de vrijlating van 776 in Israël gevangen gehouden sjiieten.

Demis Roussos en 7 andere Grieken werden na onderhandeling door de Griekse regering na vijf dagen van gijzeling vrijgelaten.


Het vliegtuig werd dagenlang gebruikt om te reizen tussen Beiroet en Algiers en een van de passagiers, een US Marine-duiker, werd gedood tijdens een stop in Beiroet.

De passagiers en bemanning werden stukje bij beetje vrijgelaten tijdens wekenlange intense onderhandelingen.

Zeven Amerikaanse passagiers met kennelijk joods klinkende namen werden van het vliegtuig gehaald en in Beiroet gevangen gehouden door Hezbollah.

Negenendertig Amerikanen werden drie weken lang gegijzeld.


Op 30 juni 1985 werden de Amerikaanse gijzelaars uiteindelijk vrijgelaten.

De gijzelnemers ontsnapten of volgens sommige bronnen was dit één van de voorwaarden om de Amerikaanse gijzelaars vrij te laten.


Ze werden bij verstek in de VS aangeklaagd voor hun rol in de kaping.
Een van de drie was Mughniyeh, voormalig hoofd veiligheid van Hezbollah.

34 jaar na de kaping, arresteerde de Griekse autoriteiten één van de kapers.

Naar verluidt reisde de man per cruiseschip naar Mykonos en stond hij op het punt om terug te keren naar Turkije toen zijn naam werd ontdekt door de autoriteiten.

Er rijzen vragen bij het feit of een internationaal gezochte terrorist onder zijn eigen naam zou reizen.

Er werden twee films gemaakt naar aanleiding van deze gebeurtenis The Taking of Flight 847: The Uli Derickson Story die het verhaal vertelt van de stewardess Uli Derickson (Lindsay Wagner) en de film the Delta Force met Chuck Norris die losjes gebaseerd was op de kaping van het vliegtuig.

Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.

Op 28 mei 1940 werden duizenden Belgische soldaten door de Duitsers krijgsgevangen genomen rond Gent.

Ze werden overgebracht naar Zeeuws-Vlaanderen en met vier schepen op transport gezet naar krijgsgevangenenkampen in Duitsland.

Op 30 mei voer het konvooi via de Westerschelde, het kanaal door Zuid-Beveland en de Oosterschelde naar het Hollands Diep.

Omstreeks 19.20 uur op 30 mei 1940 klonk er plots een luide knal die in Willemstad de huizen deed daveren: de “Rhenus 127” was op één van de magnetische mijnen gelopen die de Duitsers hadden gedropt!

Het was een hels tafereel: de “Rhenus 127”, de kiel opengereten, richtte zich met de voorsteven even op en vormde met de achtersteven als het ware een rechte hoek. Er ontstond grote paniek op het overvolle, zinkende schip: geschreeuw, gekrijs, angstkreten en daar bovenuit het aanhoudende gehuil van de scheepssirene …

Daar geen inschepinglijsten werden opgesteld, is niet exact geweten hoeveel Belgische militairen aan boord waren.

Bij het bergen van de “Rhenus 127”, einde augustus 1940, werden nog 22 zwaar verminkte lijken gevonden, waaronder de Duitse schipper.

Vijf onder hen konden niet meer worden geïdentificeerd.

De begrafenis van deze slachtoffers vond plaats in een massagraf.

De lijken waren niet gekist, werden met twee op elkaar gestapeld en vervolgens bestrooid met ongebluste kalk …

We mogen hierbij niet uit het oog verliezen dat deze lichamen reeds een drietal maanden, in volle zomer, in het water lagen.

De “Rhenus 127” werd later geborgen en hersteld (!) en is onder de naam “Grebbeland” terug in de vaart gekomen.

Later werd deze boot omgebouwd tot “Kerkschip”.

Op de plaats van de ramp werd in 1950 een monument met een breedte van 26 meter onthuld.(Diverse bronnen, koen.luts, Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen, en De Post van 4 juni 1950)

Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.
Vandaag 80 jaar geleden, de rijnaak ‘Rhenus 127’ met meer dan 1.200 krijgsgevangenen voer op een Duitse magnetische mijn en bijna 200 Belgen verdronken.

Ook al vijf jaar geleden, terreur treft cartoonisten.

Op 7 januari 2015 vielen de broers Chérif en Saïd Kouachi binnen op de redactie van het satirische blad Charlie Hebdo.

Daar vonden twaalf mensen de dood. De interventietroepen schoten de broers twee dagen later dood.

Daags na de aanslag op de redactie, vermoordde Amédy Coulibaly een agent van de gemeentepolitie in Montrouge, nabij Parijs.

Nog een dag later doodde Coulibaly vier joodse mannen in Hyper Cacher, een joodse supermarkt in het oosten van de Franse hoofdstad.

Toen de politie binnenviel, schoot ze hem dood.

In december 2018 werd het vermoedelijke brein achter de aanslag, Peter Chérif, ook wel bekend onder de naam Abu Hamza, gearresteerd in Djibouti en uitgeleverd aan Frankrijk.

Volgens de Franse minister van Defensie Jean-Yves Le Drian speelde hij een “belangrijke organiserende rol” bij de aanslag.

Hij was een goede vriend van de broers Saïd en Chérif Kouachi, en ontsnapte in 2011 uit een Franse gevangenis, waarna hij naar Jemen vluchtte. Daar sloot hij zich aan bij Al Qaida.

Het proces voor deze aanslagen zal plaatsvinden vanaf 20 april tot 3 juli 2020.

Het betreft een proces voor een speciaal hof van assisen. Veertien lieden staan terecht op verdenking van logistieke steun, in meerdere of mindere mate, aan de gebroeders Kouachi en Amédy Coulibaly.(Diverse bronnen, Nieuwsblad en Wikipedia)

Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.

Ook koning Albert was aanwezig op deze ceremonie aan de voet van het kapotgeschoten Stadhuis, op de hoek van de Langestraat en de Oostendestraat waar zich nu het Vredegerecht bevindt.

De Franse president schonk toen aan de stad het Frans Oorlogskruis.

Dit is een militaire onderscheiding die uitgereikt wordt aan Franse soldaten, onder andere voor moed op het slagveld.

De Franse overheid zorgde ervoor dat ook door oorlogsgeweld verwoeste steden en gemeenten aanspraak konden maken op de medaille.Nieuwpoort kreeg het Croix de Guerre omwille van zijn uitzonderlijke bijdrage tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Tijdens de vier jaar dat er in onze contreien strijd werd geleverd, lag de stad bijna pal op de frontlijn. Het resultaat was een gestage, maar complete vernietiging. Nieuwpoort kreeg de status van martelaarsstad.

Met de toekenning van het Oorlogskruis betuigde de Franse overheid ook eer aan al wie betrokken was bij de onderwaterzetting van de IJzervlakte, gerealiseerd vanuit het Nieuwpoortse sluizencomplex De Ganzepoot.

  • Daags na zijn bezoek aan de stad kreeg Nieuwpoort nog een extraatje van de Franse overheid toegestuurd: een steunbedrag van 1.000 frank, ten hoeve van de meest noodlijdende inwoners.
  • Het ereteken en het sierkussen waarop de medaille gepresenteerd werd, worden zorgvuldig bewaard in het Stadsarchief. Deze kleinoden behoren tot de historisch meest waardevolle artefacten die de stad Nieuwpoort in zijn bezit heeft. (Bron Stadsbestuur Nieuwpoort en foto’s Ons Volk van 15 februari 1920 )
Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.
Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.
Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.
Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.
Vandaag 100 jaar geleden, mocht Nieuwpoort de toenmalige Franse president Raymond Poincaré ontvangen.