Vandaag 90 jaar geleden, de geboorte van Pim De Rudder.

Eigenlijk wilde Pim De Rudder beeldhouwer worden, maar de paters van het Sint-Barbaracollege hadden hem dat afgeraden.

Hij ging dan maar architectuur studeren in Sint-Lucas in Gent.

Later keerde hij terug naar zijn geboortehuis in zijn dorp tussen de Oost-Vlaamse polders.

De Rudder maakte in de culturele wereld naam als galeriehouder.

Zijn kunstgalerij in de Hoogstraat lokte heel wat grote namen naar een ‘boerengat’ als Assenede.

Zo vond de eerste kunstexpositie van Hugo Claus plaats in zijn galerij. Maar ook Roger Raveel. Floris Jespers, Pjeroo Roobjee, Jan Decleir, Drs. P., Jan Hoet en zelfs voormalig eerste minister Théo Lefèvre behoorden tot Pims kennissenkring.

Dit jaar zijn er heel wat activiteiten rond ’60 Years of Gallery’ in de galerij Stichting Pim De Rudder in Assenede. (Diverse bronnen en foto’s Hans de Greve)

40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China

40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China
40 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan China

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse omroepster Nora Steyaert

Nora Steyaert was amper 21 jaar, toen ze bekend werd als een van de drie omroepsters van het NIR, de voorloper van de VRT.

Steyaert was de kleindochter van de pionier van de Vlaamse sportjournalistiek Karel Van Wijnendaele.

Ook haar vader Willem Van Wijnendaele werkte als sportjournalist.

Samen met Paula Sémer en Terry Van Ginderen kondigde ze de programma’s aan, en ze presenteerde in die jaren ook zelf enkele televisieprogramma’s, zoals “Tienerklanken” en “Kijkuit”.

Nora Steyaert huwde in 1956 met de succesvolle auteur Aster Berkhof, die ook regelmatig te gast was in BRT-programma’s.

Aster Berkhof werd geboren als Lode van den Bergh op 18 juni 1920 in Rijkevorsel.

Hij groeide op in een welgesteld gezin in Sint-Jozef-Rijkevorsel.

Zijn ouders werkten in de gemeenteschool: zijn vader als directeur en zijn moeder als lerares. Zelf studeert hij Latijn-Grieks in het middelbaar en later Germaanse filologie aan de universiteit in Leuven.

In 1942 studeert hij af met zijn licentiaatsverhandeling “De nieuwe roman in Zuid-Nederland”.

Al tijdens zijn studententijd weet de jongeman dat hij romans wil schrijven, maar hij wil dat niet doen onder zijn eigen naam.

Uit schrik dat zijn academisch werk geloofwaardigheid zou verliezen, kiest hij voor de naam Aster Berkhof om op zijn romans te zetten.

De naam was niet zonder reden gekozen: in de tuin van zijn ouderlijk huis groeiden er asters onder de berken. Hij schreef ook nog onder een andere naam: Piet Visser.

In 1944 publiceert hij zijn eerste twee romans: “De student gaat voorbij” en “De heer in de grijze mantel”, een detectiveverhaal.

Twee jaar later doctoreert hij in de wijsbegeerte met “Het literaire kunstwerk. Proeve van analyse”.

Berkhof schreef verschillende genres: detectives, humoristische verhalen, avonturenroms en jeugdboeken.

In totaal schreef hij 101 boeken, al zei hij geregeld dat er enkele middelmatige en zelfs slechte bijzaten.

Op zijn 90e kwam zijn 101e boek uit, “Dodelijk papier”.

Een van zijn belangrijkste boeken is “Veel geluk, professor!” uit 1949.

De roman werd verschillende keren herdrukt, werd verwerkt tot een musical en opera en werd in 2001 verfilmd door VTM.

“Veel geluk, professor!” vertelt het verhaal van een jonge docent letterkunde, Pierre Falke.

Hij mag les geven aan een gerenommeerd instituut.

Hij weet niet dat enkele studenten, onder wie de Amerikaanse Ann Shirling, een weddenschap hebben aangegaan.

Vanaf 1958 tot 1967 presenteerde Steyaert voor de BRT samen met Bob Boon jeugdprogramma’s zoals Kijk uit en Tienerklanken.

In 1966 presenteerde ze de televisieshow Eenmaal per jaar.

Nora Steyaert trok zich later terug uit het publieke leven, herinneringen ophalen aan een glorieus televisieverleden hoefde niet voor haar.

In juni 2020 kwam het boek “Aster Berkhof – 100 jaar nieuwsgierigheid” uit, op zijn honderdste verjaardag; het werd samengesteld en geschreven door bibliothecaris Karel Michielsen

Nora Steyaert overleed op 11 maart 2020, enige maanden na haar, in september 2020 overleed Aster Berkhof op 100-jarige leeftijd.

Samen hadden ze een zoon. (Diverse bronnen, Joris Vergeyle, Wikipedia en De Post 28 mei 1961)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse omroepster Nora Steyaert
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse omroepster Nora Steyaert

60 jaar geleden, Gentenaar Leo Martin met zijn orkest

Leo Martin was muzikant, klarinetspeler, orkestleider en acteur, en trad vroeger met zijn orkest op in Gent, met Bobbejaan Schoepen (in Bobbejaanland), en in “Het Witte Paard” te Blankenberge.

Martin voegde zich na zijn opleiding klarinet aan het conservatorium van Gent bij The Blue Swingers van Jean Daskalides.

Hij speelde later ook in de big band van de Wetterse orkestleider Willy Rockin’. (Willy Rockin’ die veel grote namen heeft voortgebracht onder de Belgische muzikanten o.a. Freddy Sunder.)

Toen deze er in 1958 er de brui aan gaf kon Martin het orkest overnemen.

60 jaar geleden, Gentenaar Leo Martin met zijn orkest

Tijdens de periode van de Gentse “Ancien Belgique” (rond 1956) was Leo en François een duo die in het Gents dialect komische optredens hadden in deze zaal.

Het duo had een groot succes bij de Gentenaars. Van diverse sketches bestaan er LP-platen.

Aan het duo kwam een abrupt einde door het overlijden van François (François Wiedemans).

In 1972 stopte Martin met het orkest en ging samen met Gaston in zee als “Gaston en Leo”.Leo leerde Gaston Berghmans voor het eerst kennen in 1957 in de Billiard Palace waar het orkest van Willy Rockin speelde.

Leo speelde er saxofoon en klarinet en Gaston voerde soms samen met hem enkele sketches voor twee man op. Hun komische optredens dienden vaak als proloog voor Leo’s muzikale momenten.

Met deze optredens werd de basis gelegd voor wat later Gaston en Leo zou worden.

Willy Rockin en zijn orkest met onder het Brt icoontje staat Gaston Berghmans te zwaaien en tweede van rechts is Leo Martin

Tot 1972 bleven ze echter apart van elkaar optreden.

Gaston trad ’s winters in de Ancienne Belgique op en ’s zomers speelde hij in Blankenberge in de Eden met het orkest van Bobby Setter.

Leo trad toen in Blankenberge op in “Het Witte Paard” en zo bleven ze regelmatig in contact om samen de zalen te vermaken.

Toen in 1968 de baas van “Het Witte Paard” Gaston in vaste dienst nam, nam de eigenaar van de Eden prompt ontslag omdat hij vond dat hij zonder Gaston niets was.

Gaston en Leo voerden hun acts ook op in het Engels vanwege de toeristen die vanuit dat land “Het Witte Paard” aandeden.

In 1972 doekte Leo zijn orkest op en traden hij en Gaston nog uitsluitend op als komieken.

Toch bleven ze nog geruime tijd hun shows in Oostende doen, tot “Het Witte Paard” in 1974 afbrandde.

In die periode had Leo ook een platenzaak aan de Dampoort in Gent.

Mathonet kreeg het idee om de legendarische revue Slisse & Cesar weer terug op te voeren. Berghmans was van de oorspronkelijke versie vroeger al een fan en had de revue in de jaren 60 al eens gespeeld in de Koninklijke Nederlandse Schouwburg met Nand Buyl, Jan Reusens en Anton Peters.Peters speelde toen Slisse, Reusens Cesar en Berghmans de postbode.

Peters verknoeide eens de act van Berghmans door zijn personage ongeïnteresseerd uit het raam te laten kijken terwijl Berghmans allerlei leuke spullen uit zijn posttas haalde.

Berghmans zag hoe hij afging en verliet vroeger dan gepland het podium. De dag erop toen Peters hetzelfde deed begon hij echter te improviseren en stal de show.

Peters schrok en hervatte de scène weer zoals gepland, al maakte Berghmans zijn deel nog langer.

In 1976 begonnen Berghmans, Tony Bell en zijn vrouw, Yvonne Verbeeck, Norma Hendy, Lucienne Steiner voor uitverkochte zalen de revue Slisse & Cesar op te voeren.

Mathonet besloot echter op zeker moment dat de tweede voorstelling op zondag gratis moest worden opgevoerd omdat er al zoveel kosten waren.

Na twee maanden hadden ze er genoeg van en besloten Berghmans en hij ermee te kappen omdat Martin vond dat Mathonet “geld genoeg verdiende”.

Vanaf 1972 waren Berghmans en Martin ook op televisie te zien.

Ze verdienden echter niet goed doordat de openbare televisie toen nog het monopolie had inzake televisiezenders.

In België hadden ze een beter verdienend programma Hallo met Henk met Henk van Montfoort waar ze wekelijks één sketch opvoerden.

Ze hadden ook geen impresario: iedereen belde gewoon de BRT om naar hen te vragen of stuurde brieven naar de BRT te hunner attentie.

In 1980 traden Berghmans en Martin samen met Yvonne Delcour en Romain Deconinck op in de komische politiereeks De Kolderbrigade.

Leo Martin werd in 1981 door de Snorrenclub Antwerpen tot “Snor van het Jaar” uitgeroepen.

Vanaf 1981 kwamen dan hun legendarische eindejaarsshows op de BRT.

Elk oudjaar zond de zender hun shows uit die tegen de 2.680.000 kijkers scoorden en waarvan vele klassiekers zijn geworden; zoals onder meer Restaurant De Gouden Leeuw en de bekendste van allemaal: Joske Vermeulen.

Tussendoor bleven de komieken ook zaaloptredens geven in Vlaanderen en draaiden ook vijf films: “De Witte van Sichem” (1980), “De boot naar Spanje” (1982) (regie: Willy Vanduren), “Zware Jongens” (1984) (regie: Robbe De Hert), “Paniekzaaiers” (1986) (regie: Patrick Lebon) en “Gaston en Leo in Hong Kong” (1988) (regie: Paul Cammermans).

Ondanks de hoge kijkcijfers en hun weergaloze succes keek de toenmalige top van de openbare televisieomroep erg neer op Berghmans en Martin en waren hun lonen bijgevolg ook erg laag.

Bob Boon kon niet meer lachen om hun meest recente scenario’s en directeur Paul Van Dessel liet weten dat hij niet meer met “gepensioneerde komiekskes” kon blijven werken.

De zopas opgestarte commerciële omroep VTM en haar bazen Mike en Guido ontvingen hen met open armen en betaalden veel beter.

Ondanks een laatste smeekpoging van BRT-kopstuk Jan Geysen maakten Berghmans en Martin dus de overstap.

Een van hun eerste komische series die ze tot stand brachten bij VTM was De Burgemeesters Van Bos.

Tijdens hun niet dalende succes kregen de komieken allebei met gezondheidsproblemen te kampen. Berghmans kreeg darmkanker.

Hij herstelde, maar Martin bij wie longkanker was vastgesteld overleed op 18 maart 1993 in het UZ Gent op 68 jarige leeftijd

Een half jaar eerder werden ze nog gevierd in de VTM-show “20 jaar Gaston en Leo” die gepresenteerd werd door Luc Appermont.

Hier speelde Martin ondanks de longkanker nog saxofoon onder leiding van dirigent Willy Claes.

Voor Gaston Berghmans, die nadien zei dat Leo altijd een broer voor hem was geweest, was dit een enorm zware klap.

Gaston Berghmans overleed op zaterdagochtend 21 mei 2016 in een rusthuis in Schoten op 90-jarige leeftijd.(Diverse bronnen en Wikipedia)

22Annie Rousseau, Anne Bruyneel en 20 anderen4 opmerkingenLeukOpmerking plaatsen